Οι εξετάσεις του 1ου τριμήνου

 

 

Πλησίαζαν οι μέρες να πάω να κάνω την εξέταση του τριμήνου που πέρασε.

 

Πήρα τηλέφωνο την γιατρό μου για να κλείσω ραντεβού για να πάω να μου κάνουν την αιμοληψία. Σε δύο μέρες έπρεπε να πάω εκεί.

 

Μπορώ να πω ότι σκεφτόμουν λίγο τις εξετάσεις αλλά προσπαθούσα να είμαι ήρεμος.

 

Η ημέρα έφθασε.

 

Δεν είχα ζητήσει άδεια από την δουλειά μου, προσπάθησα να πάω πολύ νωρίς για να τελειώνω γρήγορα και να είμαι πίσω νωρίς.

 

Έφθασα στο νοσοκομείο, πήγα στην γιατρό μου, με ρώτησε αν είμαι καλά, της είπα ότι αισθάνομαι λίγο άρρωστος μερικές φορές, ότι αισθανόμουν κάποιες ταχυκαρδίες κτλ και μου είπε ότι αυτά είναι «ψυχολογικές παθήσεις» που τις προκαλώ εγώ με το άγχος μου και τον φόβο μου και ότι δεν έχουν σχέση με τον ιό, είναι απλά κατά φαντασίαν παθήσεις.

 

Με ρώτησαν αν είχα φάει κάτι και τους είπα όχι ήμουν νηστικός (ήξερα ότι είναι καλύτερα να είσαι νηστικός για να τις εξετάσεις αίματος). Μου πήραν αίμα και μου μέτρησαν το βάρος μου και την πίεσή μου.

 

Όλα ήταν μια χαρά (από θέμα πίεσης και βάρους).

 

Μου είπε η γιατρός μου ότι όλα πάνε καλά έως τώρα, θα δούμε και τα αποτελέσματα και θα τα πούμε ξανά τότε.

 

Επίσης μου είπε ότι πρέπει να κάνω και τα εμβόλια για την ηπατίτιδα.

 

Πήγα αμέσως στο πιο κοντινό φαρμακείο και πήρα την πρώτη δόση του εμβολίου και της το πήγα να μου το κάνει.

 

Μου το έκανε και μου είπε να τηλεφωνήσω για τα αποτελέσματα σε μία εβδομάδα περίπου.

 

Επίσης μου είπε η γιατρός μου ότι αν θέλω μπορώ να πάρω μέρος σε κάποιες έρευνες που κάνουν για τον ιό αφού είμαι μικρός σε ηλικία, χωρίς φάρμακα, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέδες, είμαι υγιείς και έτσι είμαι κατάλληλος για τις έρευνες αυτές.

 

Μου είπε ότι κάνουν μία έρευνα/εξέταση στην καρδιά και στις φλέβες για να δούν αν τα φάρμακα επηρεάζουν την καρδιά και ότι έχει σχέση με αυτό.

 

Εγώ της είπα ότι δέχομαι να πάρω μέρος σε αυτήν την έρευνα γιατί επίσης θα ξέρω αν υπάρχει ήδη κάποιο πρόβλημα με την καρδιά μου και σε ότι άλλο με εξετάσουν.

 

Μου είπε ότι θα με ειδοποιήσει για το πότε θα την κάνουμε.

 

Μπορώ να πω ότι ήμουν πολύ ήρεμος. Δεν είχα κανένα άγχος. Αυτό με την έρευνα/εξέταση μου άρεσε, με έκανε να αισθάνομαι ότι με προστατεύει, ότι ενδιαφέρετε για τον ασθενή της.

 

Έφυγα, πήγα στην δουλειά, είχα αργήσει λίγο αλλά δεν μου είπαν τίποτα.

 

Χάρηκα.

 

 

Όλα πήγαιναν έως τώρα καλά. Μόνο το ψυχολογικό με απασχολούσε. Δεν ήταν εύκολο να μην σκέφτομαι τον ιό.

 

Αυτό που σιγά σιγά με έκανε να αισθάνομαι καλύτερα ήταν ότι υπήρχε κόσμος στο internet που ήθελε να μιλήσει μαζί μου.

 

Ήταν και κάποιοι που ήθελαν να κάνουν σέξ μαζί μου. Άλλοι γιατί ήξερα περί HIV και δεν το φοβόντουσαν, ήξεραν προς να προφυλαχθούν (από ότι μου έλεγαν δηλαδή), άλλοι αδιαφορούσαν πλήρως αν είμαι οροθετικός αρκεί να κάνουν σεξ μαζί μου (τι μαλάκες, για όνομα του θεού, όλα για το σέξ), άλλοι ήθελαν απλά να γνωριστούμε.

 

Φυσικά ήταν δύσκολο να πάρω την απόφαση να βγω για καφέ με κάποιον που ήξερε ότι ήμουν οροθετικός.

 

Φοβόμουν να μάθουν για μένα, και αν με ξέρει? Αν το πεί σε κανέναν και με ξέρει ο άλλος? Δεν το ρισκάρω ακόμα. Έχω χρόνο μπροστά μου για γνωριμίες.

 

Δημιούργησα από την πρώτη μέρα που έμαθα ότι είμαι οροθετικός νέο προφίλ και στο dar με nickname που είχε σχέση με το HIV.

 

Ήδη μέσα σε 3 μήνες είχα μιλήσει και είχαν δεί το προφίλ μου πάνω από 700 άτομα.

 

Φυσικά δεν είχα μιλήσει με όλους αυτούς και φυσικά αν έβρισκα κάποιον πολύ ενδιαφέρον, που φαίνεται ότι με ποιόν μιλάει, ότι έχει μυαλό κτλ θα τολμούσα να βγώ μαζί του.

 

Μου έλειπε πολύ μία σχέση, ένα άτομο που να με αγαπά και να με φροντίζει, να με καταλαβαίνει, να ξέρει τι περνώ και να με βοηθά, να περνάμε καλά.

 

Φυσικά πλέον είχα και δύο / τρεις φίλους οροθετικούς και μη που τους έκανα από το dar ή το MIRC και μιλάγαμε στο MSN σχεδόν καθημερινά.

 

Μιλάγαμε και για το HIV άλλα και γενικά για ότι άλλο θέλαμε.

 

 

Οι μέρες περνούσαν και η αγωνία αυξανόταν κάθε μέρα και ποιο πολύ όσο πλησίαζαν οι μέρες για τα αποτελέσματα του πρώτου τριμήνου.

 

Είμαι όντος μια χαρά ή θα αρχίσω φάρμακα τώρα?

 

Μπορώ να πώ ότι ευχόμουν να έχουν κάνει σε όλες τις εξετάσεις έως τώρα λάθος και να μου πούν «Ξέρεις κάτι? Δεν είσαι οροθετικός, κάναμε λάθος.» και μετά ξύπνησα που λέμε.

 

Ήρθε η ημέρα που πίστευα ότι πέρασε μία εβδομάδα από την ημέρα που μου έκαναν την αιμοληψία και έτσι πήρα τηλέφωνο να μάθω τα αποτελέσματα.

 

Μίλησα με την γιατρό μου και μου είπε ότι τα CD4 ήταν σταθερά στα 470 και το ιικό φορτίο στα 10.000.

 

«10.000?» την ρώτησα.

 

«Δεν είναι λιγότερα από πρίν?»

 

«Κοίτα» μου λέει, «τα 30.000 και 10.000 θεωρούνται ίδια ποσοστά, αφού τον ιό τον μετράμε με κλασματικό τρόπο. Δεν το θεωρούμε μεγάλη διαφορά αλλά ίδιο.»

 

«Εντάξει» της λέω. «Οπότε όλα πάνε καλά?»

 

«Ναι» μου λέει, «είμαστε σταθεροί, δεν θα πάρεις ακόμα φάρμακα. Σε 3 μήνες θα κάνουμε την επόμενη αιμοληψία τώρα να δούμε τότε πως θα τα έχεις πάει.

 Τώρα, όσον αφορά την έρευνα που σου είχα πει, θές να κλείσουμε ένα ραντεβού με τον γιατρό που θα σου την κάνει για την επόμενη εβδομάδα?»

 

Και τις απάντησα «Ναι, μια χαρά.»

 

Μου λέει «θα σε πάρω εγώ τηλέφωνο να σου πώ πότε θα είναι ελεύθερος για να κλείσουμε ραντεβού.»

 

Μια χαρά.

 

Οι εξετάσεις σταθερές με τις πρώτες, φάρμακα όχι ακόμα, έχω αρχίσει και να ηρεμώ λιγάκι.

 

 

 

Άντε να δούμε την συνέχεια τώρα. Το επόμενο είναι η εξέταση για την έρευνα και οι εξετάσεις για το επόμενο τρίμηνα. Δεν έχω κάτι άλλο να με απασχολήσει η ιός τώρα σε τέτοια θέματα. Θα ζήσω την ζωή μου κανονικά. Για να μην πώ ότι πρέπει να αποκτήσω περισσότερη δύναμη, αυτοπεποίθηση, να κάνω πράγματα που τα άφηνα παλιά για να τα κάνω κάποια άλλη στιγμή και ποτέ δεν τα έκανα.

 

Πρέπει να αφήσω κλειδωμένα τα αισθήματά μου πλέον για τον «πρώην» και να κοιτάξω να φτιάξω από την αρχή την «ΝΕΑ» μου ζωή.

 

Την ζωή μου με τον HIV

 

…

Σκέψεις για τον HIV

Ήμουν ταυτόχρονα ήρεμος και αγχωμένος, χαρούμενος και λυπημένος, ευτυχισμένος και δυστυχισμένος, αλλά βασικά ήμουν αηδιασμένος.

 

 Αηδιασμένος με το σώμα μου, αηδιασμένος με τα σωματικά υγρά μου, αηδιασμένος με εμένα γενικά.

 

Σκεφτόμουν όταν βούρτσιζα τα δόντια μου ότι τα σάλια μου ήταν θανατηφόρα.

Σκεφτόμουν όταν πήγαινα στην τουαλέτα ότι έπρεπε να απολυμαίνω την τουαλέτα κάθε φορά που έκανα την φυσική μου ανάγκη.

Σκεφτόμουν ότι όταν έκανα μπάνιο, η μπανιέρα ήθελε απολύμανση.

Σκεφτόμουν ότι θα κολλήσω την οικογένειά μου, τα ανίψια μου, ακόμα και με τον αέρα που αναπνέουν μέσα στο σπίτι επειδή τον αναπνέω κα εγώ.

Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να βρω μία δικαιολογία να λείπω από το σπίτι συνέχεια για να μην είμαι κοντά με την οικογένεια μου πολλές ώρες.

 

Φοβόμουν να πιάσω μαχαίρι στα χέρια μου, φοβόμουν μήπως κοπώ και τρέξει αίμα και μολύνω τα πάντα.

 

Είχα ένα μπουκάλι οινόπνευμα στο μπάνιο και όποτε χρησιμοποιούσα την τουαλέτα, τον νιπτήρα, την μπανιέρα, έριχνα παντού για να ΣΚΟΤΩΣΩ τον ιό.

 

Ενώ ήξερα ότι δεν μπορείς να κολλήσεις τον άλλον τόσο εύκολα εγώ φοβόμουν.

Ήξερα ότι μπορώ να πλένω τα ρούχα μου με των άλλων.

Ήξερα ότι μπορώ να τρώω με τα ίδια μαχαιροπίρουνα όπως όλοι.

Ήξερα ότι μπορώ να παίξω με τα ανίψια μου και να τα πάρω αγκαλιά.

 

Δεν θα πάθει κανείς τίποτα από μένα, δεν κινδυνεύει κανείς από μένα.

 

Οι μέρες κυλούσαν δύσκολα για μένα, αφού κανείς στην οικογένειά μου δεν ήξερε τίποτα απολύτως για την κατάστασή μου.

 

Μόνος μου αγχωνόμουν, μόνος μου προσπαθούσα να τους προστατέψω από εμένα, μόνος μου φοβόμουν.

 

Το ίδιο άγχος είχα και για τα άτομα στην δουλειά μου.

 

Φοβόμουν μήπως τους βάλω σε κίνδυνο.

 

Ακόμα και για καφέ πήγαινα και φοβόμουν ότι ο επόμενος που θα πιει από το ίδιο φλιτζάνι μετά από μένα αφού έχει πλυθεί θα κολλήσει .

 

Ακόμα και όταν βάραγα μαλακία και τελείωνα έβλεπα τα υγρά μου και τα παρατηρούσα αηδιασμένος, τους μίλαγα και έλεγα «μέσα εκεί είναι ο θάνατος, αυτά εδώ σκοτώνουν κόσμο, είναι αηδία».

 

Έχασα το μόνο πράγμα που ικανοποιεί εσωτερικά τον άνθρωπο. Δεν έχω όρεξη ούτε μαλακία να βαρέσω.

 

Αισθανόμουν μόνος, ήθελα μία αγκαλιά αλλά ακόμα δεν μπορούσα να συναντηθώ με άλλον οροθετικό. Ξέρω ότι αν βρισκόμουν εκείνο το στάδιο με κάποιον οροθετικό, εγώ θα συμπεριφερόμουν πολύ ρατσιστικά απέναντί του παρόλο που είμαι και εγώ οροθετικός.

 

Εδώ αηδιάζω με τον εαυτό μου, να δώ έναν άλλο οροθετικό? Ούτε για πλάκα.

 

Συνέχισα όμως να μπαίνω στο MIRC και να ψάχνω να μιλήσω με άλλον οροθετικό.

 

Φυσικά μίλαγα ακόμα με τον πρώτο μου οροθετικό φίλο που μου είχε δώσει τις συμβουλές του.

Στο MIRC είχα πλέον το nickname HIVathina.

Κάθε φορά που έμπαινα μίλαγα και με έναν άλλο οροθετικό. Και όλοι μου έλεγαν ότι μου είχε πει και ο φίλος μου και η γιατρός μου.

Κάθε φορά ηρεμούσα όλο και πιο πολύ με το θέμα του θανάτου και των συμπτωμάτων και των φαρμάκων. Αυτό όμως δεν με είχε ηρεμήσει ακόμα πολύ σε ότι έχει σχέση με την ύπαρξή μου με την οικογένειά μου μέσα στο σπίτι και με τα υγρά μου.

 Στο MIRC ήταν κάποιοι που ήθελαν απλά να μάθουν κάποια πράγματα για τον HIV.

Εγώ ακόμα δεν ήμουν σωστός για να δίνω συμβουλές, αλλά μπορούσα να πώ τουλάχιστον αυτά που έχω μάθει έως τώρα όσο και να μην τα έχω πιστέψει 100% για μένα.

 

Κάποια μέρα μου μίλησε και ένας χημικός και μου είπε ότι ξέρει για το HIV πολλά πράγματα. Αυτός μου πρότεινε να ξεκινήσω

Βασιλικό Πολτό και όταν τελειώσει να ξεκινήσω Πρόπολι, και όταν αυτό τελειώσει ξάνα Βασιλικό Πολτό από την αρχή.

 

Ο Βασιλικός Πολτός και η Πρόπολι είναι πολύ καλά για την υγεία, έχουν πολλά θρεπτικά συστατικά, σου δίνουν ενέργεια, καλή διάθεση, σου θωρακίζουν και προστατεύουν το ανοσοποιητικό σου σύστημα και έτσι δεν αρρωσταίνεις εύκολα.

 

Και όντως, μπορώ να πω ότι ένα από τα άμεσα συμπτώματα που εγώ κατάλαβα ότι μου προκλήθηκαν από το HIV είναι η κούραση.

 

Επέστρεφα από την δουλειά και έπεφτα για ύπνο, δεν είχα κουράγιο, διάθεση να κάνω το οτιδήποτε μετά την δουλειά. Με την Πρόπολι και τον Βασιλικό Πολτό έφευγα από τη δουλειά και πήγαινα στο σπίτι, άλλαζα και πήγαινα στο γυμναστήριο.

 

Άρχισα να έχω ευχάριστη διάθεση και δεν αρρώσταινα εύκολα. Αυτό μου έδωσε πολύ δύναμη, κουράγιο. Άρχισα σιγά σιγά να ηρεμώ και να πιστεύω ότι όντως όλα θα πάνε καλά, ήδη αισθάνομαι πολύ καλά, φυσικά με την βοήθεια του Βασιλικού Πολτού και της Πρόπολις.

 

Το μόνο που περίμενα ήταν να έρθει η μέρα για την επόμενη επίσκεψη στην γιατρό μου για τις νέες εξετάσεις του τριμήνου ώστε να δούμε σε τι κατάσταση είμαι μετά από 3 μήνες.