Έχω αναφέρει πολλές φορές στα άρθρα μου ότι ο HIV μπορεί να μην είναι πλέον τόσο θανατηφόρα ασθένεια, αλλά είναι τρομερά ψυχοφθόρα και θα σας δώσω ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ.
Όπως θα ξέρετε (αν έχετε διαβάσει όλα μου τα άρθρα) κανείς στην οικογένειά μου δεν ξέρει ότι είμαι οροθετικός, το ίδιο ισχύει και με την δουλειά μου και με τους φίλους που είχα πρίν μάθω ότι είμαι οροθετικός.
Σε ότι αφορά την οικογένειά μου, αυτό έχει σαν συνέπεια να αγχώνομαι πολύ με το τι θα γίνει αν χρειαστεί να πάω έκτακτα στο νοσοκομείο (ποίος θα με πάει στο νοσοκομείο, ποιος θα είναι εκεί μαζί μου, ποιος θα με βοηθήσει κτλ), τι θα γίνει αν δεν μπορέσω να πάω να πάρω τα φάρμακα μου για τον επόμενο μήνα, τι θα γίνει αν ταξιδέψω στο εξωτερικό ή ακόμα και στην Ελλάδα και μου συμβεί κάτι?
Σε ότι αφορά τώρα την δουλειά μου: πώς θα δικαιολογηθώ όταν αργώ να πάω στην δουλειά μία φορά τον μήνα επειδή περιμένω να ανοίξει το φαρμακείο του νοσοκομείου ώστε να πάρω τα φάρμακα για τον επόμενο μήνα, τι θα γίνει αν πάθω κάτι στην δουλειά μου (σε ποιο νοσοκομείο θα με πάνε και πώς τους λένε να με πάνε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο που παρακολουθούμαι), πώς θα δικαιολογηθώ όταν χρειάζομαι εγώ να πάω στο νοσοκομείο για κάτι που έχω και πρέπει να με δει η γιατρός μου και πρέπει να λείψω από την δουλειά, πώς θα δικαιολογηθώ όταν θα πρέπει αργήσω γιατί πρέπει ανά 4 μήνες να κάνω εξετάσεις αίματος στο νοσοκομείο μου για να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκομαι, και διάφορα άλλα τέτοια?
Το πρόσφατο παράδειγμα που σας έλεγα είναι το εξής:
Την Πέμπτη που μας πέρασε ήμουν κανονικά στην δουλειά μου. Το μεσημέρι φάγαμε με τους συνάδελφους όπως τρώμε κάθε μεσημέρι μαζί. Μετά το φαγητό με έπιασε ένας δυνατός πόνος χαμηλά στην κοιλιά, στην δεξιά πλευρά και ένιωθα όλη την κοιλιά μου να είναι πρησμένη.
Παραπονέθηκα στην συνάδελφο ότι με πονάει η κοιλιά μου πολύ και ότι αν την Παρασκευή το πρωί ξύπναγα και ακόμα με πόναγε η κοιλιά μου θα πήγαινα στο νοσοκομείο να με δεί ένας γιατρός (αυτό το είχα και σαν δικαιολογία για να πώ την αλήθεια γιατί έπρεπε έτσι και αλλιώς να πάω στο νοσοκομείο μου για να πάρω τα φάρμακα για τον επόμενο μήνα αφού μου είχαν τελειώσει).
Το απόγευμα γύρισα στο σπίτι και η κοιλιά μου ακόμα με πόναγε.
Μέχρι να πέσω για ύπνο, ο πόνος δεν είχε ελαττωθεί.
Την άλλη μέρα το πρωί που ξύπνησα, ο πόνος ήταν ακόμα ίδιος. Οπότε και πήγα στο νοσοκομείο μου και για να με εξετάσει η γιατρός μου στην κοιλιά που πόναγα αλλά και για να πάρω και τα χάπια για τον επόμενο μήνα αφού την Παρασκευή μου είχε μείνει μόνο ένα χάπι.
Το προηγούμενο βράδυ όμως άργησε να με πάρει ο ύπνος γιατί είχα μπεί στο internet και έψαξα να βρώ τι μπορεί να είναι αυτός ο πόνος στο συγκεκριμένο σημείο. Αυτό που εύρισκα ήταν ότι μάλλον είχα σκωληκοειδίτιδα.
Ήδη άρχισαν οι σκέψεις και το άγχος. Σκεπτόμουν: αν μου πούν ότι έχω σκωληκοειδίτιδα και ότι πρέπει να μπώ στο χειρουργείο, θα πρέπει να το μάθουν οι γονείς μου και τα αδέρφια μου και θα έρθουν να με δούν. Το άγχος μου ήταν ότι θα με είχαν σε συγκεκριμένη αίθουσα που έχουν τους οροθετικούς και φοβόμουν ότι με κάποιον τρόπο θα το μάθουν ότι είμαι και εγώ οροθετικός και έτσι θα αποκαλυφθώ (το ίδιο φοβόμουν ότι θα γίνει και με τους συνάδελφους που μπορεί να με επισκεφτούν στο νοσοκομείο αν κάνω την εγχείρηση).
Τελικά με εξετάζει η γιατρός μου και μου λέει ότι όντως εκεί που πονάω είναι σκωληκοειδίτιδα αλλά θα πρέπει να με δεί ένας χειρουργός. Και με στέλνει σε έναν χειρουργό του ίδιου νοσοκομείου να με εξετάσει.
Με εξετάζει και αυτός και μου λέει ότι είναι μάλλον σκωληκοειδίτιδα αλλά επειδή δεν έχω πυρετό μπορεί να μην είναι σοβαρό ώστε να χρειαστεί να κάνουμε χειρουργείο και ότι έπρεπε να μου πάρουν αίμα για να δούν αν τα λευκά μου είναι αυξημένα (σημείωση: ο χειρουργός ήξερε ότι είμαι οροθετικός).
Με έπαιρνε από την δουλειά μου η συνάδελφος να δεί πώς είμαι και να μάθει τι γίνετε και τις έλεγα ότι περιμένουμε τις εξετάσεις για να δούμε αν πρέπει να μπώ χειρουργείο ή όχι.
Περιττό να σας πώ ότι όσο έβλεπα ότι μάλλον είναι σκωληκοειδίτιδα σκεφτόμουν πάλι όλα αυτά που σκεφτόμουν και το προηγούμενο βράδυ και αγχωνόμουν πιο πολύ.
Μέχρι να βγούν οι αιματολογικές εξετάσεις, πήγα να μιλήσω ξανά με την γιατρό μου. Την ρώτησα αν χρειαστεί να κάνω εγχείρηση αν θα την κάνω στο ίδιο νοσοκομείο και μου είπε φυσικά. Μετά την παρακάλεσα αν γίνετε, αν κάνω εγχείρηση να μην μάθει κανείς (γονείς, φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες) από αυτούς που θα έρθουν να με δούν, ότι είμαι οροθετικός και μου είπε αυτό εννοείτε. Θα με προστατέψουν και ότι χρειάζεται να πούν θα το πούν μόνο σε μένα.
Τότε μπορώ να πώ ότι σε ένα μικρό βαθμό το άγχος μου ηρέμησε, αλλά δεν εξαφανίστηκε.
Όταν πέρασαν οι δύο ώρες που έπρεπε να περιμένω για να βγούν οι εξετάσεις, με κάλεσε η γιατρός μου και μου είπε ότι τα λευκά μου δεν είναι αυξημένα και ότι δεν χρειάζεται ΑΚΟΜΑ να κάνω εγχείρηση. Φυσικά πήγα και τις εξετάσεις στον χειρουργό για να τις δεί και αυτός και μου είπε το ίδιο πράγμα. Μου είπε όμως ότι αν ανεβάσω πυρετό ή συνεχίσει να με πονάει η κοιλιά μου να πάω πάλι πίσω για να μπώ χειρουργείο. Οπότε μπορεί εκείνη την στιγμή να ηρέμησα πλήρως αλλά ο φόβος ακόμα υπήρχε.
Τελικά η κοιλιά μου με άφησε από μόνη της την Κυριακή.
Θα μου πείτε, «Σιγά δεν έπαθες και τίποτα. Αφού όλα πήγαν μια χαρά.». Φυσικά και όλα πήγα ευτυχώς μια χαρά. Δεν φοβάμαι να μπώ να βγάλω την σκωληκοειδίτιδά μου. Φοβάμαι μην αποκαλυφθεί έστω και καταλάθος το μυστικό μου στου συγγενείς, φίλους ή στην δουλειά μου.
Το να καλύπτεις για 3 και χρόνια κάτι τέτοιο θέλει πολύ προσπάθεια, τύψεις, κουράγιο, δύναμη.
Έχω σκεφτεί ότι μερικές φορές θα μου ήταν πάρα μα πάρα πολύ χρήσιμο να ήξεραν οι γονείς μου τι έχω ώστε να με βοηθούσαν μερικές φορές σε ότι έχει σχέση με το νοσοκομείο μου, όπως το να πάνε να μου πάρουν τα φάρμακα αντί για μένα ώστε να μην αργώ μία μέρα κάθε μήνα στην δουλειά και να βρίσκω δικαιολογίες του τύπου «Δεν άκουσα το ξυπνητήρι και με πείρε ο ύπνος» ή «Μου έκλεισαν το αμάξι και περίμενα να έρθει να πάρει ο άλλος το δικό του για να μπορέσω να έρθω» και διάφορα τέτοια.
Ευτυχώς, αυτή την φορά όλα πήγαν μία χαρά. Αλλά τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν συχνά με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι να λέω συνέχεια ψέματα στην οικογένειά μου και στην δουλειά μου.
Και όλα αυτά για έναν και μόνο λόγο. Γιατί το HIV είναι μία αρρώστια που κολάει από άνθρωπο σε άνθρωπο και δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση και όλοι φοβούνται όχι μόνο να σε ακουμπήσουν ή να βρεθούν στον ίδιο απλά χώρο μαζί σου και να αναπνέουν τον αέρα που αναπνέουν μήπως και κωλύσουν, αλλά φοβούνται και να σε κοιτάξουν ξέροντας ότι είσαι οροθετικός. Με αποτέλεσμα φίλοι και συγγενείς να σε εγκαταλείπουν, από την δουλειά να σε διώχνουν και διάφορα άλλα ψυχοφθόρα και άσχημα πράγματα.
Μακάρι να μην φοβόμασταν όλα αυτά τα πράγματα που μέσα μας, μας καταστρέφουν.
Για το μεγαλύτερο ποσοστό από εμάς τους οροθετικούς, αυτός είναι ο μεγάλος μας φόβος και το μεγάλο μας άγχος, και όχι ο θάνατος.
8 Ιουλίου, 2009 σε 06:42
Και λογικό είναι να είναι ο μεγαλύτερος τους φόβους.. ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι χειρότερος και από εγκλεισμό σε φυλακή.. κάπως σαν να είσαι σε φυλακή, αλλά κυκλοφορείς ελεύθερος..
Εγώ πάλι λέω ότι θα αντέξεις… ένα άτομο όμως το οποίο θα έχεις πιο κοντά σου, φίλο κλπ, θα πρέπει να τον έχεις σαν οικογένεια.. όχι για να σου παίρνει τα φάρμακα όταν δεν μπορείς, αλλά για να είναι εκεί στα δύσκολα….
Καλημερούδια!!!
8 Ιουλίου, 2009 σε 09:01
Μηπως ομως καποια στιγμη πρεπει να το μοιραστεις με την οικογενεια σου.Γενικα η υποστηριξη αυτη θα σε απαλλαξει απο περιττο αγχος και θα σου δωσει δυναμη….
8 Ιουλίου, 2009 σε 10:47
Ρε εμένα γιατί με έχεις;
Αν χρειαστείς εγχείρηση θα πάρω άδεια κι εσύ θα πεις στους δικούς σου ότι πάμε διακοπές.
Και δεν θα μυριστεί κανείς τίποτα.
Και θα μαι εγώ δίπλα σου.
Οσο για τα χάπια έχεις σκεφτεί να τα στέλνουν με curier σε μένα κι εγώ να στα φέρνω;
Για σκέψου και αυτό. Μόνο 11 ευρώ στοιχίζει.
Και μην ξεχνάς κι εγώ οικογένειά σου είμαι.
9 Ιουλίου, 2009 σε 00:44
‘Ολα τα μυστικά είναι φοβερά ψυχοφθόρα τελικά…
Υπάρχει ο bear φυσικά αλλά κι εγώ είμαι της άποψης ότι κάποιος από την οικογένειά σας πρέπει να ξέρει…
9 Ιουλίου, 2009 σε 12:05
Πω πω, αυτή η δημοσίευση μου θυμίζει την εποχή που ήμουν στη ντουλάπα. Έτσι κι εγώ είχα άγχος μήπως μαθευτεί εκεί όπου δεν πρέπει ότι είμαι γκέι. Το άγχος δεν είναι καλό πράγμα. Προκαλεί ταχυκαρδία και ανεβάζει την αρτηριακή πίεση! Λέγεται μάλιστα ότι ρίχνει το ανοσοποιητικό σύστημα.
Ο μόνος τρόπος για να εκλείψουν όλα αυτά είναι να εξαλειφθεί η αιτία που προκαλεί το άγχος, δηλαδή να πάψει να σε νοιάζει αν ο κόσμος μάθει ότι είσαι οροθετικός. Αυτό βεβαίως δε μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Θέλει σοβαρή σκέψη σε ποιους θα εμπιστευτείς ένα τέτοιο μυστικό. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να είναι εχέμυθοι. Ύστερα δεν πρέπει να είναι φοβιτσιάρηδες με τις αρρώστιες. Αν η άλλη πανικοβάλλεται με ένα κρυολόγημα, άντε να της πεις ότι είσαι φορέας του έιτζ (έτσι πρέπει να το πεις γιατί τη λέξη «οροθετικός» την ξέρουν συνήθως οι γιατροί και οι οροθετικοί). Με την αποκάλυψη αναλαμβάνεις το ρίσκο της απόρριψης, όμως είναι μεγάλο πράγμα να είσαι ο εαυτός σου.
Όσο για τα νοσοκομεία, καλό είναι να μη σε πολυαπασχολούν. Οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι έτσι κι αλλιώς να τηρούν εχεμύθεια. Άλλωστε άτομα της ηλικίας σου σπάνια χρειάζεται να νοσηλευτούν, εκτός αν πάθουν ατύχημα.
9 Ιουλίου, 2009 σε 21:56
bear eisai psixoula…..
min skefteste arnitika panda yparxoun liseis
11 Ιουλίου, 2009 σε 21:41
Είσαι ήρωας πραγματικά…(συνδετικό με το προηγούμενο ποστ)…
Η αλήθεια είναι ότι όσους φίλους και αν έχεις να σε στηρίζουν η δτήριξη από την οικογένειά σου είναι πολύ διαφορετική. Και εγώ θα σου πρότεινα να το συζητήσεις με τους δικούς σου – αν θεωρείς ότι μπορούν να το αντέξουν, αλλιώς κάνε κουράγιο και στηρίξου σε φίλους …
Φιλιά πολλά και μην αγχώνεσαι τόσο…:))))
12 Ιουλίου, 2009 σε 01:25
Θεέ μου, πόση μοναξιά κρύβει το άγχος του να ζεις σε μια κατάσταση που δεν επέλεξες και να μην μπορείς να τη μοιραστείς με τα άτομα που αγαπάς πιο πολύ στη ζωή σου από φόβο μην τους πονέσεις.
Κέρδισες το σεβασμό μου. Και δεν είμαι άνθρωπος που σέβεται ιδιαίτερα ή αγαπάει ιδιαίτερα τους ανθρώπους.
13 Ιουλίου, 2009 σε 14:24
Και όμως όλα αυτά συμβαίνουν… είναι φοβερό ένα τέτοιο άγχος.
Νομίζω ότι έχει δίκιο ο bearhiv. Επίσης, δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν καλό να μάθουν κάτι οι δικοί σου. Σε αυτό εξ άλλου είχαμε καταλήξει όταν και αυτός είχε κάνει μια παρόμοια ανάρτηση (όσον αφορά αν θα πρέπει να το πει στον αδελφό του ή όχι)
13 Ιουλίου, 2009 σε 21:57
Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι ανάγκη να ξέρουν όλοι τα πάντα για μας. Άλλο πράγμα να λέει κανείς ψέματα και άλλο να μην αποκαλύπτει ολόκληρη την αλήθεια, ιδίως σε όσους ενδεχομένως να μην είναι έτοιμοι ή να μην μπορούν γενικά να τη διαχειριστούν. Όποτε, αφού έχεις έστω κι ένα φίλο που μπορεί να σε βοηθήσει σε κάποια έκτακτη ανάγκη, δεν είναι ανάγκη να ανοιχτείς σε όλη σου την οικογένεια, που φαντάζομαι ότι είναι μια ελληνική παραδοσιακή οικογένεια, με όλα τα θετικά αλλά και τα αρνητικά της.
14 Ιουλίου, 2009 σε 01:47
Καλησπέρα και από εμένα.
Φίλε μου, είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολο να μην μπορείς να μοιραστείς κάτι που σε βασανίζει με δικούς σου ανθρώπους.
Όμως θεωρώ ότι δεν είσαι μόνος…..
Έχεις πολλούς φίλους / φίλες που σε στηρίζουν όπως ο αρκούδος. Υπάρχουν άλλωστε πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως το hiv.humanism, το κέντρο ζωής κτλ. που έχουν φτιαχτεί για το σκοπό αυτό.
Έχεις τη ΜΕΛ και τη γιατρό σου , που από όσο διαβάζω είναι πολύ καλή.
Έχεις όλα τα άτομα τα οποία σε διαβάζουν στο blog και έχετε δημιουργήσει δίαυλους επικοινωνίας.
Και φυσικά έχεις όλους τους φίλους/φίλες/συγγενείς που είχες και πριν μάθεις για την οροθετικότητα σου.
Η διαφορά με την τελευταία ομάδα είναι όμως ότι δεν είναι εξικειωμένοι με τον ιο. To AIDS είναι μια λέξη που ακόμα προκαλεί τρόμο.
Δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα να τους αποκαλύψεις την ασθένεια σου. Μπορεί να ξαλαφρώσεις αρχικά, αλλά μετά τι;
Δυστυχώς ελλοχεύει σε μεγάλο βαθμό η πιθανότητα να έχεις ένα κοινωνικό περίγυρο να σε αντιμετωπίζει με τρόπο , αηδία , οίκτο κτλ κτλ (ναι μεταδίδεται μόνο μέσω του αίματος αλλά όσο και να τους το εξηγείς τη διάκριση θα την κουβαλάς για μια ζωή).
Μπορεί ακόμα και από άτομα που σε αγαπάνε.
Ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν πεις πάντα θα είσαι αυτός που “έχει AIDS”. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται halo effect (“επίδραση φωτοστεφάνου). Και είναι άσχημο όταν το φωτοστέφάνο αφορά κάτι αρνητικό.
Γιατί λοιπόν να στιγματίζεσαι από μόνος σου; Έχεις που έχεις τις δυσκολίες σου , να αντιμετωπίσεις και παράλληλα τον κοινωνικό ρατσισμό και την απομόνωση;
Αλλά εγώ κάνω την υπόθεση (δεν αμφιβάλλω έτσι; απλά δεν τους γνωρίζω) ότι οι γονείς σου είναι πάρα πολύ καλοί άνθρωποι.
Θα αντέξουν τα νέα αυτά; Και αν όχι (πχ πέσουν σε κατάθλιψη); Να έχεις και άλλες τύψεις μετά;
Και αν το εκμυστηρευτείς σε πρόσωπα τα οποία θεωρείς εχέμυθα και αυτά με τη σειρά τους τα εκμυστηρευτούν σε επίσης εχέμυθα πρόσωπα κτλ κτλ; Δεν θα το μάθει τελικά ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ατόμων;
Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να κρατήσουν κάτι που τους εκμυστηρεύεσαι μυστικό……
και όχι απαραίτητα λόγω κακίας ή δόλου…..
Αυτοί που πραγματικά μπορεί να σε κατανοήσουν και να νιώσετε αλληλέγγυοι είναι άτομα που είτε αντιμετωπίζουν την ίδια κατάσταση έιτε έχουν αρκετές γνώσεις στο θέμα και παράλληλα είναι ανοιχτόμυαλοι.
Με αυτούς μοιράσου το μυστικό σου ναι (αν κρίνεις εσύ ότι είναι σωστοί βέβαια). Γιατί το ότι κάποιος αρρώστησε δεν σημαίνει ότι γίνεται αυτόματα και καλός άνθρωπος.
Σε ζάλισα έτσι;
Απλά σου λέω την γνώμη μου…..φυσικά θα πράξεις αυτό που θεωρείς καλύτερο για εσένα…..και χρήσιμο θα ήταν και να ρωτήσεις και τη γιατρό σου ή/και κάποια ειδική ψυχολόγο για το πώς θα πρέπει να διαχειριστείς το θέμα…..σε αυτά το πράγματα δεν χωρούν εγωισμοί…..
Κλείνοντας θα τονίσω ότι είναι πολύ όμορφο να στηρίζεσαι σε κάποιον και να μπορείς να ανοίξεις την ψυχή σου ναι…..γιατί άλλωστε έχουν αυτήν την επιτυχία τα blogs και η ιντερνετική επιοκοινωνία επιτυχία; Μπορείς να επικοινωνήσεις και να εκφραστείς με ελευθερία κάτω από την ασφάλεια της ανωνυμίας.
Απλά στο συγκεκριμένο θέμα θέλει πολύ προσοχή σε ποιον /ποια θα ανοίξεις την ψυχη σου.
Σε ευχαριστούμε πολύ που μοιράζεσαι μαζί μας τις σκέψεις σου και τα συναισθήματα σου.
Να είσαι καλά και να περνάς όμορφα.
Michelin man
14 Ιουλίου, 2009 σε 03:05
to perasmeno mina ekana genikes e3etaseis k xwris na skeftw (o ili8ios) oti 8a epairne ta apotelesmata i mana mou apo ton oikogeneiako mas giatro, tou eipa na tsekarei kai gia HIV. Den einai i prwti fora pou tsekaromai oute eixa logo na pistevw pws 8a ebgaina 8etikos alla pote de 3ereis… telika milisa me ti mana mou i opoia k mou eipe oti ola ok. k tin rwtisa meta apo mia suzitisi asxeti an bgikan k ta apotelesmata tou HIV prospa8wntas na to pai3w xalaros k mou eipe oti “den exw”. Tis lew, prospa8wntas na kanw mia axreiasti k elafrua plakitsa “ama eixa diladi ti 8a mou leges?” kai mou leei… “e, 8a sou lega oti kollises…”.
Htan polu xalari kai enw 3erw oti sigoura 8a stenaxwriotan se tetoia periptwsi, 8umwsa me ton eauto mou pou i aperiskepsia mou 8a tin ebaze endexomenws sti dusaresti 8esi na einai auti pou 8a mou to anakoinwne… ema8a to ma8ima mou alla gia kapoio logo enoiwsa mia anepais8iti ikanopoiisi oti i mana mou 8a mporouse na einai enas apo tous an8rwpous pou 8a i3ere, an pote kollousa ton io tou AIDS.
auto pou 8elw na pw einai oti to na to gnwrizei i oikogeneia H’ kapoios san ti mana H’ enan/mia adelfo/i einai arketa diaforetiko apo to na to gnwrizoun kapoioi filoi kai arketa simantiko… Gi auto k allwste einai k toso simantiki apofasi. De 3erw ti 8a ekana an imoun HIV+ oute an 8a to elega sti mana mou. Alla mporw na katalavw oti einai allou eidous i upostiri3i pou sou dinoun oi an8rwpoi pou einai e3w apo to ka8e zitima 3exwrista… exei alli dunamiki kai polles fores boi8a na kratas isorropies.
makari na mporousa na boi8isw ki alliws…
alla na 8umasai oti i zwi mas einai etsi ki alliws mikri…
ki i zwi tou ka8enos mas mporei na teleiwsei avrio gia 100 xiliades allous logous peran apo ton HIV…
bale loipon ton uio sti 8esi pou tou a3izei k min ton uperektimas toso polu. min ton afineis na se agxwnei k na se kataballei.. eisai tosa alla pragmata ws an8rwpos peran apo oro8etikos kai auta den akurwnontai mono k mono epeidi kapoios 8a ma8ei oti eisai oro8etikos.
Aloimono an to pisteveis auto gia olous…
mia megali agkalia apo mena
xx
18 Ιουλίου, 2009 σε 17:53
Αγαπητέ φίλε,
Διάβασα όλο το Blog.
Τι να πω ?
Έχω 3 μέρες να κοιμηθώ. Φοβάμε. Πρέπει να πάω να κάνω το test αλλά φοβάμε. Είμαι σίγουρος ότι έχω κολήσει. Απλά με το να αναβάλλω το test έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να είναι και ψέμα. Σε παρακαλώ επικοινώνησε μαζί μου. Αν μπορείς το όνομα της Γιατρίνας και το Νοσοκομείο. Θα το χρειαστώ. Πόσο χρόνο μπορεί να έχω μπροστά μου άραγε.
20 Ιουλίου, 2009 σε 21:37
Είσαι 3 χρόνια οροθετικός και αυτό που σε απασχολεί είναι το οτι καθυστερείς μια ώρα καθε μήνα απο την δουλειά; Αντι να λες “πάλι καλα” που φαινομενικά -αλλά και ουσιαστικά- εισαι υγειής, που έχεις τα φαρμακά σου, που δεν σε έχει εμποδίσει σε τίποτα το κατα τ’ αλλα ατυχές γεγονός οτι έχεις HIV, κάθεσαι και μιζεριάζεις για βλακείες.
Και τι έγινε που δεν ξέρει κανένας για εσένα; Και ποιος ο λόγος να ξέρουν; Είσαι κλινήρης και δεν μπορείς κουνηθείς; Οχι! Δεν μπορείς να δουλέψεις; Μια χαρα μπορείς!
Και πριν προλάβεις να πεις οτιδήποτε, να σε ενημερώσω πως και εγω είμαι οροθετικός. Και μάλιστα είσαι απο τους πρωτους που είχα μιλήσει οταν το πρωτοέμαθα πριν 2 χρόνια. Αλλα με λύπη μου βλεπω πως, ενώ εγώ προχώρησα, ξεπέρασα τον πανικό, ξεπέρασα την εσωστρεφειά μου και τις μαυρες μου σκέψεις, εμπιστεύτηκα ανθρώπους που εγώ επέλεξα, αγάπησα και αγαπήθηκα….. εσυ ομως είσαι ακόμα εκεί. Γιατί ;;;;;;
Ξέρεις πολύ καλά πως τα πραγματα θα μπορούσαν να είναι πολυ χειρότερα απο οτι είναι. Αλλα πιστεύω πως δεν φταίει ο HIV για ολα αυτα… φταίει ο τρόπος που σκέφτεσαι.
Κοιτα την αισιόδοξη πλευρά των πραγματων γιατι δεν προχωρά διαφορετικά η ρημάδα η ζωή φιλε μου. Και κατι ακομα…δεν είσαι μόνος σου.
Υ.Γ Θέλω να πιστεύω, επειδή έχουμε κανει, οπως σου είπα στο παρελθον δυο τρεις κουβέντες, πως τα πραγματα δεν ειναι τοσο τραγικα όσο τα παρουσιάζεις, και πως ολο αυτο – το blog και όλες αυτές οι μαυρες σκέψεις – είναι ενα είδος ψυχοθεραπείας και εξωτερίκευσης. Σε αυτή την περίπτωση με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. Συνέχισε το… αλλιώς… άλλαξε το.
Με αγάπη Γ.
25 Αυγούστου, 2009 σε 12:01
Πολύ μαυρίλα ρε φιλε…
Και αν μεν γράφεις όλα αυτά για να εκτονώσεις τις φοβίες σου και τις ανασφάλειές σου ΟΚ τότε δικαίωμά σου αλλα οταν όλα αυτά δημοσιευονται και τα διαβάζουν άλλοι συνανθρωποί μας τότε μόνο φόβο και μαυρίλα μοιράζουμε.
Θα μου πείς και τι με νοιάζει εμένα… εγω εχω το δικό μου πρόβλημα να “πανε να γαμ…νε οι άλλοι” ΟΚ ειναι και αυτό μια άποψη ζωής
25 Αυγούστου, 2009 σε 17:37
Δεν είναι όλα μαυρίλα.
Απλά στο blog μου γράφω για το πώς ζω με τον ιό και τι είναι αυτά που με απασχολούν σε ότι έχουν να κάνουν με αυτό. Δηλαδή με τα προβλήματά του. Δεν νομίζω καμία πάθηση ή αρρώστια να είναι ευχάριστη.
Τι θές να γράφω? Για το αν πηγαίνω για καφέδες, βόλτες και άσχετα (που ισχύουν φυσικά) που δεν δείχνουν σε κάποιον ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάποιος που έχει HIV?
Το blog μου το έχω δημιουργήσει για να μοιράζομαι με άγνωστους φίλους, κομμάτια από την ζωή μου που δεν μπορώ να τα συζητήσω με συγγενής μου ή με φίλους που δεν γνωρίζουν για το θέμα. Όπως και για να «μαθαίνουν» σχετικά οι νέοι οροθετικοί κάποια πράγματα μέσα από την ζωή του άλλου.
Φυσικά όπως έχω πεί πολλές φορές, δεν σημαίνει ότι όπως σκέφτομαι εγώ και όπως ζω ή αντιμετωπίζω τα πράγματα (σε ότι αφορούν τον ιό), έτσι κάνουν και οι άλλοι οροθετικοί.
27 Αυγούστου, 2009 σε 02:51
Καλησπέρα και από μένα και συγχαρητήρια γι αυτό το εξαιρετικό blog. Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση και αν το δεις please απαντησέ μου.
Από την ημέρα (ή μάλλον νύχτα) που κόλησες τον ιό πόσος καιρός πέρασε μέχρι να εμφανίσεις τα πρώτα συμπτώματα(αυτά που αναφέρεις ως πρωτολοίμωξη);
Σ ευχαριστώ και συνέχισε να μας ενημερώνεις και να δίνεις δύναμη σε ανθρώπους που το χουν ανάγκη.
27 Αυγούστου, 2009 σε 21:52
Φίλε μου,
όπως γράφω σε κάποια άρθρα μου, ποτέ δεν είχα πάθει πρωτολοίμωξη.
Αν δεν αποφάσιζα εγώ να κάνω εξέταση για HIV απλά για να έλεγχο, τότε μπορεί και να πέρναγε άλλος ενάμιση χρόνος (μπορεί και πολύ περισσότερο) μέχρι το σώμα μου να με ειδοποιούσε (που τότε μπορεί και να ήταν αργά για να βοηθήσω τον εαυτό μου) ότι έχω τον ιό HIV.
Αυτό το λέω γιατί από τότε που έμαθα ότι είμαι οροθετικός, πέρασε ενάμιση χρόνος για να χρειαστεί να πάρω φάρμακα, και αυτό όχι γιατί κάτι είχα πάθει, αλλά γιατί μου έπεσαν τα CD4 μου και έπρεπε να με προφυλάξω για να μην πάθω κάτι.
Διάβασε και το blog του φίλου μου bearpridehiv.blogspot.com που λέει ότι αυτός πρώτα έπαθε πρωτολίμωξη και μετά βρήκαν ότι είναι οροθετικός. Αυτός έπαθε την πρωτολοίμωξη μετά από λίγες μέρες που κόλλησε HIV.