
Η καθημερινότητά μου δεν διαφέρει και πολύ απο ενός μή οροθετικού. Μερικές φορές είναι ενδιαφέρουσα, πολλές φορές είναι βαρετή, λίγες είναι απίστευτη
Τις καθημερινές ξυπνάω το πρωί και πάω στην δουλειά μου, μία δουλειά που μου αρέσει πάρα πολύ, με αγχώνει αρκετά, με κουράζει πάρα πολύ, με κάνει και γελάω πολύ, μου δίνει εφόδια πνευματικά για την εξέλιξή μου επαγγελματικά αλλά και σαν άνθρωπος, με νευριάζει (το τελευταίο διάστημα) σε απίστευτο βαθμό (ευτυχώς θα αλλάξει σύντομα αυτό) και με ερεθίζει δημιουργικά.
Άν σχολάσω στην ώρα μου, συνήθως με παρασέρνουν οι συνάδελφοι και πάμε για καφέ ή φαγητό ή για ψώνια, αλλιώς πάω στο σπίτι και αν είναι νωρίς ρίχνω έναν υπνάκο για καμιά ώρα. Μετά ή θα κάτσω να ξεκουραστώ, ή θα μαγειρέψω, ή θα έρθει ο αρκούδος και θα μου σπάσει τα νεύρα αλλά θα πεθάνουμε στα γέλια μετά, ή θα πάω να δώ συγγενείς και φίλους.
Αν δεν σχολάσω στην ώρα μου, συνήθως με παρασέρνουν οι συνάδελφοι και πάμε για καφέ ή φαγητό και μετά θα πάω στο σπίτι να κάνω ένα μπανάκι και να φάω.
Κατά τις 21:00 θα πάρω το χάπι μου για τον HIV.
Κατά τις 23:00 θα πέσω για ύπνο.
Όπως βλέπετε, ένας οροθετικός δεν διαφέρει απο έναν μή οροθετικό…
20 Ιανουαρίου, 2012 στις 11:26
Δεν διαφέρει όχι! Ένα χάπι δεν είναι διαφορά!
Έτσι;
20 Ιανουαρίου, 2012 στις 17:03
Ναι μωρέ εγώ σου σπάω τα νεύρα.
Εγώ σου φταίω που έκαψες το κέικ.
20 Ιανουαρίου, 2012 στις 17:47
@bear
εμ ποιός άλλος?
20 Ιανουαρίου, 2012 στις 17:50
Νομίζω ότι η καθημερινότητα σου είναι μια χαρά. Διαδραστική και με παρέα. Κeep going…Κάπου θα συναντήσεις και κάποιον που θα την κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα
28 Ιανουαρίου, 2012 στις 21:15
η ζωή συνεχίζεται, αλίμονο!
και μπράβο σου για το ακμαίο ηθικό!
Ξενικός
5 Φεβρουαρίου, 2012 στις 17:28
Ποιο κέικ;;