Θάνατος και η ζωή μετά…

Σκέφτεστε ποτέ τον θάνατο? Την ζωή μετά τον θάνατο ή τί θα κάνετε αν πεθάνει κάποιος πολύ κοντινό σας άνθρωπος?

Εγώ το σκέφτομαι πολύ συχνά και στεναχωριέμαι, όχι μήπως εγώ πεθάνω, αλλά το τί θα κάνω αν συμβεί το κακό σε κάποιο πολύ κοντινό μου άτομο.

Έως τώρα είχα μόνο 3 θανάτους απο συγγενείς μου, η στεναχώρια ήταν μεγάλη αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα είναι σε κανέναν βαθμό τόσο μεγάλη όπως όταν χάνεις τα ποιο κοντινά σου άτομα.

Είμαι ακόμα μικρός αλλά μεγαλώνω και μαζί μου μεγαλώνουν και οι δικοί μου άνθρωποι που υπεραγαπώ. Όσο περνάνε τα χρόνια είναι φυσικό να αρχίζεις να χάνεις μερικούς.

Αυτό που φοβάμαι είναι η μοναξιά που θα αισθάνομαι εγώ χωρίς αυτούς και όχι τον θάνατο τον δικό μου.

Πάντα μία απο τις “ευχές” μου είναι να πεθάνω εγώ πριν χάσω τον οποιοδήποτε που αγαπώ.

Δεν έχω πάθει τίποτα μην τρομάζετε. Απλά σήμερα είδα μία ταινία που ήθελα πάρα πολλούς μήνες να δώ, το HERE AFTER.

Είναι πάρα πολύ καλή (αν και όχι τόσο διασκεδαστική).

Επίσης σε μία σκηνή αρκετά ρομαντική, με έκανε να σκέφτομαι αν ποτέ μπορεί να ζήσω κάτι παρόμοιο, και αν συμβεί ποτέ κατά μεγάλη πιθανότητα θα έχω την ίδια κατάληξη όπως στην ταινία (αν μάθει ότι είμαι οροθετικός).

Φιλιά για σήμερα

Φόβος, ρατσισμός, στιγματισμός…

Πριν από 13 χρόνια περίπου, εργαζόμουν σε μία δημόσια υπηρεσία για ένα διάστημα. Ήμουν σε ένα γραφείο με άλλα 3 μόνιμα άτομα.

Τότε το HIV/AIDS το θεωρούσα αρρώστια της Αφρικής και Αμερικής και νόμιζα ότι δεν μας αφορούσε σαν λαός. Ένας λόγος που δεν σκεφτόμουν ότι μπορεί να έχει έρθει και στην Ελλάδα είναι ότι τότε δεν είχα σεξουαλική επαφή και δεν χρειαζόταν να μπώ στην διαδικασία να το σκεφτώ.

Τότε που λέτε, μία μέρα, ήρθε ένα παιδί (γύρω στα 21) στο γραφείο για να μιλήσει με την συνάδελφο που είχε τον φάκελό του και τον είχε καλέσει. Εγώ δεν είχα δουλειά εκείνη την ώρα και τους χάζευα.

Διαπίστωσα ότι αυτή η συνάδελφος συμπεριφερόταν κάπως παράξενα, ήταν κάπως μαζεμένη, κάπως φοβισμένη, κάπως απόμακρη από άλλους που δεχόταν στο γραφείο της.

Σε κάποια στιγμή αυτό το παιδί έφυγε και αυτή μας είπε «Αυτός έχει AIDS», δεν φοβήθηκα αφού δεν ήρθα σε καμία άμεση επαφή μαζί του (όπως και κανένας άλλος στο γραφείο αφού δεν ερχόμαστε σε άμεση επαφή γενικά με κόσμο) απλά αναρωτήθηκα πώς και βρέθηκε στην Ελλάδα ένας οροθετικός, θεώρησα ότι θα πήγε κανένα ταξίδι στην Αμερική ή στην Αφρική και το κόλλησε.

Αυτή η συνάδελφος που λέτε έτρεξε να κλειδώσει την πόρτα, έβγαλε ένα οινόπνευμα και απολύμανε όλο το γραφείο της και τον εαυτό της, και ήρθε φοβισμένη και μας έδωσε σε όλους οινόπνευμα και μας «ανάγκασε» να απολυμάνουμε και εμείς το γραφείο μας και τον εαυτό μας.

Ήξερα ότι κολλάς με σεξουαλική επαφή μόνο και απόρησα γιατί μας βάζει και απολυμαινόμαστε αφού ούτε τον ακουμπήσαμε. Τότε τρόμαξα για λίγο και σκέφτηκα ότι μάλλον κολλάς και με τον αέρα.

Στεναχωρήθηκα για το παιδί (αν και δεν έμοιαζε άρρωστος) και μετα από λίγη ώρα νευρίασα με την συνάδελφο γιατί ήταν υπερβολική στην συμπεριφορά της και απέναντί του αλλά και μετά όταν έφυγε.

Αυτό που θέλω να πώ είναι: Μάθετε πώς κολλάει ο ιός και μην δημιουργείτε άσχημη συμπεριφορά προς τους οροθετικούς. Το χειρότερο σε αυτόν τον ιό είναι ο στιγματισμός και η συμπεριφορά απέναντί μας. Καταλαβαίνω ότι όλοι φοβούνται και θέλουν να προστατέψουν τον εαυτό τους και συμφωνώ και εγώ με τον φόβο σας, αλλά τουλάχιστον μην δείχνετε αυτόν τον «ρατσισμό» λόγο φόβου.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers