Καθόμουν στο MIRC και στο room Gayhellas με το nickname Petheno και περίμενα κάποιον να μου μιλήσει.
Τι να μου πεί? Δεν ξέρω. Μάλλον εγώ ήθελα να μιλήσω σε κάποιον και να του πώ ότι πεθαίνω από AIDS, παρόλο που μου έχουν πει ότι πλέον δεν πεθαίνεις από αυτό.
Ξαφνικά κάποιος μου μιλάει.
Μου λέει «γεια σου, να σε ρωτήσω από τι πεθαίνεις?»
Και του απαντώ, «γεια σου, πεθαίνω από AIDS.»
Μου λέει «πότε έμαθες ότι είσαι οροθετικός?»
Του λέω «100% το έμαθα σήμερα.»
Μου ρώτησε «πήγες σε νοσοκομείο για να αρχίσουν να σε παρακολουθούν?»
Του λέω «ναι, σήμερα.»
Μου λέει και «πώς είσαι ψυχολογικά?»
Του απαντώ «Δεν ξέρω, μου έχουν πει κάποια πράγματα για αυτό αλλά όλα αυτά έχουν έρθει σε αντιπαράθεση με όλα αυτά που έχω δεί σε ταινίες και από αυτά που έχω διαβάσει σε κάποια site στο internet.»
Και μου λέει «Είμαι και εγώ οροθετικός, πολλά χρόνια τώρα, είμαι οροθετικός εδώ και 14 χρόνια. Θέλω να σου πω κάποια πράγματα για το HIV με βάση όσα έχω ζήσει εγώ έως τώρα, αν εσύ θέλεις φυσικά.»
Και αμέσως ένιωσα σαν ένα μικρό παιδί που είδε τον Άγιο Βασίλη. Ένας οροθετικός μου μιλάει, ένα άτομο που για 14 χρόνια ζεί με αυτό, ένας «άρρωστος» για μένα όπως πλέον είμαι και εγώ θα μου πεί πώς είναι να ζείς με αυτό.
Του λέω «Ναι σε παρακαλώ πές μου ότι μπορείς για αυτό. Αλλά δεν θέλω να μου κρύψεις τίποτα, δεν θέλω να μου κρύψεις την σκληρή αλήθεια όπου υπάρχει. Θέλω να ξέρω τι αντιμετωπίζω.»
Και μου λέει «Εννοείτε».
«Λοιπόν, το πρώτο που θέλω να ξέρεις είναι ότι δεν πρόκειται να πεθάνεις από αυτό, το θέμα θανάτου από τον ιό HIV έχει πλέον σταματήσει να υπάρχει, τα φάρμακα έχουν προχωρήσει πολύ. Αν ήταν να πεθαίνεις από τον ιό, εγώ θα ήμουν νεκρός αυτήν την στιγμή.
Εγώ είμαι που λές 14 χρόνια οροθετικός, δεν παίρνω πλέον φάρμακα, με παρακολουθεί η γιατρός μου κανονικά κάθε 3 μήνες. Είμαι πολύ υγιείς για την ηλικία μου, είμαι 46 χρόνων.
Παλιά υπήρχαν θάνατοι από τα φάρμακα και πολύ σπάνια απο τον ιό.
Τα φάρμακα ήταν πολύ τοξικά τότε, τώρα δεν είναι τόσο, με αποτέλεσμα να πεθαίνει ο κόσμος, εγώ έχω χάσει δύο φίλους μου από τον ιό.
Παλιά και οι γιατροί δεν ήξεραν πολλά για τον ιό, ούτε για τα φάρμακα, και ο κόσμος δεν έκανε συχνά το τέστ ώστε να διαγνώσει νωρίς τον ιό, συνήθως έφθαναν σε σημείο να βγαίνουν τα συμπτώματα ώστε να πηγαίνουν στον γιατρό και τότε αυτό ήταν ήδη πολύ αργά γιατί τα φάρμακα ήταν ακόμα πολύ τοξικά και αυτό έκανε τον οργανισμό να λυγίζει αφού ήταν ήδη καταπονημένος, με αποτέλεσμα πολλοί να πεθαίνουν.
Εγώ το έμαθα νωρίς γιατί έκανα συχνά τέστ και έτσι με υγιεινή ζωή κατάφερα να μην αφήσω τα φάρμακα να μου κάνουν μεγάλη ζημιά με την τοξικότητά τους.
Είναι 4 χρόνια που έχω σταματήσει τα φάρμακα, μου τα σταμάτησε η γιατρός μου διότι πλέον το ιικό μου φορτίο είναι για πολλά χρόνια μη ανιχνεύσιμο και τα CD4 μου στα 880 σταθερό εδώ και χρόνια.
Φυσικά συνεχίζω να παρακολουθούμε ανά 3 μήνες για να δούμε πώς τα πάω.
Κάνω σεξ κανονικά αλλα μόνο με προφυλακτικό, το ότι έχω μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο δεν σημαίνει ότι δεν έχω μέσα μου τον ιό, σημαίνει απλά ότι είναι σε πάρα πολύ μικρό βαθμό και δύσκολα μπορώ να τον μεταδώσω αλλά ακόμα υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης.
Πλέον με τα φάρμακα σου δίνουν πολλά χρόνια καλής ζωής, που αυτό σημαίνει ότι αφού τα φάρμακα βελτιώνονται κάθε χρονιά, εσύ που τώρα έγινες οροθετικός και με τα φάρμακα να είναι σε αυτό το επίπεδο σημαίνει ότι κάθε φορά θα βελτιώνονται και θα έχεις ακόμα καλύτερη ζωή.
Ο ιός του HIV δεν θεωρείτε πλέον θανατηφόρος και επικίνδυνος, θεωρείτε χρόνια ασθένεια.
Και καλύτερα να είσαι οροθετικός που δεν πρόκειται να πεθάνεις από αυτό παρά να έχεις καρκίνο ή κάτι άλλο επίσης θανατηφόρο.
Το μόνο άσχημο στον HIV είναι το ότι είναι κολλητικό.
Τώρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να έχεις μία υγιεινή ζωή, να τρέφεσαι καλά, να μην κουράζεσαι πολύ, να κοιμάσαι αρκετά και να ξεκουράζεσαι, αν μπορείς να γυμνάζεσαι. Να χαίρεσαι την ζωή σου, να κάνεις σέξ, να κάνεις σχέση. Να κάνεις γενικά ότι έκανες μέχρι τώρα στην ζωή σου αλλα πιο υγιεινά και να προσέχεις να μην κολλήσεις καμία αρρώστια από τους άλλους πρώτα εσύ και μετά ο εσύ τον άλλο.»
Με ρώτησε «πόσα CD4 και πόσο ιικο φορτίο έχω?»
Του λέω «480 CD4 και 30.000 ιικό φορτίο.»
Μου λέει «Έλα ρε? Μια χαρά είσαι, δεν πρόκειται να σου δώσουν φάρμακα ακόμα, αν δεν φθάσουν τα CD4 σου κάτω από 250 δεν πρόκειται να σου δώσουν φάρμακα. Και εσύ έχεις πολλά ακόμα, μπορεί τα 480 να είναι κοντά στον δικό σου φυσικό αριθμό CD4. μην φοβάσαι για φάρμακα. Η γιατρός σου τι σου είπε για αυτά?»
Του λέω «Μου είπε ότι δεν θα πάρω ακόμα, αυτό που μου είπες και εσύ, ότι είναι νωρίς ακόμα, είμαι μια χαρά.»
Όλα αυτά που διάβαζα χωρίς να το καταλάβω με είχαν ήδη ηρεμίσει. Ήταν σαν να είχα τον θεό μπροστά μου, εγώ ήμουν ο Αδάμ και μου έλεγε πως θα ζήσω σε αυτό που αποκαλούμε ζωή με HIV.
Τον ρώτησα αν όλα αυτά που μου έλεγε ήταν λόγια συμπαράστασης και όχι αληθινά απλά και μόνο για να με κάνει να αισθανθώ καλά.
Μου είπε ότι αυτά που μου είπε ήταν η αλήθεια.
Χάρηκα με αυτά που άκουσα. Αλλάξαμε msn και είπαμε ότι θα ξαναμιλήσουμε, μου είπε ότι θέλω να ρωτήσω να τον ρωτήσω χωρίς να φοβάμαι,
Τον ευχαρίστησα και έκλεισα τον internet ακόμα πιο ήρεμος από πρίν.
Δεν θα σταμάταγα όμως στο να μιλήσω και με άλλους οροθετικούς ώστε να επιβεβαιώσω αυτά που σιγά σιγά μάθαινα και να βεβαιωθώ ότι δεν θα πεθάνω (τουλάχιστον όχι άμεσα).
