Οι εξετάσεις του 1ου τριμήνου

calm-down-intro2.jpg 

 

Πλησίαζαν οι μέρες να πάω να κάνω την εξέταση του τριμήνου που πέρασε.

 

Πήρα τηλέφωνο την γιατρό μου για να κλείσω ραντεβού για να πάω να μου κάνουν την αιμοληψία. Σε δύο μέρες έπρεπε να πάω εκεί.

 

Μπορώ να πω ότι σκεφτόμουν λίγο τις εξετάσεις αλλά προσπαθούσα να είμαι ήρεμος.

 

Η ημέρα έφθασε.

 

Δεν είχα ζητήσει άδεια από την δουλειά μου, προσπάθησα να πάω πολύ νωρίς για να τελειώνω γρήγορα και να είμαι πίσω νωρίς.

 

Έφθασα στο νοσοκομείο, πήγα στην γιατρό μου, με ρώτησε αν είμαι καλά, της είπα ότι αισθάνομαι λίγο άρρωστος μερικές φορές, ότι αισθανόμουν κάποιες ταχυκαρδίες κτλ και μου είπε ότι αυτά είναι «ψυχολογικές παθήσεις» που τις προκαλώ εγώ με το άγχος μου και τον φόβο μου και ότι δεν έχουν σχέση με τον ιό, είναι απλά κατά φαντασίαν παθήσεις.

 

Με ρώτησαν αν είχα φάει κάτι και τους είπα όχι ήμουν νηστικός (ήξερα ότι είναι καλύτερα να είσαι νηστικός για να τις εξετάσεις αίματος). Μου πήραν αίμα και μου μέτρησαν το βάρος μου και την πίεσή μου.

 

Όλα ήταν μια χαρά (από θέμα πίεσης και βάρους).

 

Μου είπε η γιατρός μου ότι όλα πάνε καλά έως τώρα, θα δούμε και τα αποτελέσματα και θα τα πούμε ξανά τότε.

 

Επίσης μου είπε ότι πρέπει να κάνω και τα εμβόλια για την ηπατίτιδα.

 

Πήγα αμέσως στο πιο κοντινό φαρμακείο και πήρα την πρώτη δόση του εμβολίου και της το πήγα να μου το κάνει.

 

Μου το έκανε και μου είπε να τηλεφωνήσω για τα αποτελέσματα σε μία εβδομάδα περίπου.

 

Επίσης μου είπε η γιατρός μου ότι αν θέλω μπορώ να πάρω μέρος σε κάποιες έρευνες που κάνουν για τον ιό αφού είμαι μικρός σε ηλικία, χωρίς φάρμακα, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέδες, είμαι υγιείς και έτσι είμαι κατάλληλος για τις έρευνες αυτές.

 

Μου είπε ότι κάνουν μία έρευνα/εξέταση στην καρδιά και στις φλέβες για να δούν αν τα φάρμακα επηρεάζουν την καρδιά και ότι έχει σχέση με αυτό.

 

Εγώ της είπα ότι δέχομαι να πάρω μέρος σε αυτήν την έρευνα γιατί επίσης θα ξέρω αν υπάρχει ήδη κάποιο πρόβλημα με την καρδιά μου και σε ότι άλλο με εξετάσουν.

 

Μου είπε ότι θα με ειδοποιήσει για το πότε θα την κάνουμε.

 

Μπορώ να πω ότι ήμουν πολύ ήρεμος. Δεν είχα κανένα άγχος. Αυτό με την έρευνα/εξέταση μου άρεσε, με έκανε να αισθάνομαι ότι με προστατεύει, ότι ενδιαφέρετε για τον ασθενή της.

 

Έφυγα, πήγα στην δουλειά, είχα αργήσει λίγο αλλά δεν μου είπαν τίποτα.

 

Χάρηκα.

 

guardianangel206.jpg

 

Όλα πήγαιναν έως τώρα καλά. Μόνο το ψυχολογικό με απασχολούσε. Δεν ήταν εύκολο να μην σκέφτομαι τον ιό.

 

Αυτό που σιγά σιγά με έκανε να αισθάνομαι καλύτερα ήταν ότι υπήρχε κόσμος στο internet που ήθελε να μιλήσει μαζί μου.

 

Ήταν και κάποιοι που ήθελαν να κάνουν σέξ μαζί μου. Άλλοι γιατί ήξερα περί HIV και δεν το φοβόντουσαν, ήξεραν προς να προφυλαχθούν (από ότι μου έλεγαν δηλαδή), άλλοι αδιαφορούσαν πλήρως αν είμαι οροθετικός αρκεί να κάνουν σεξ μαζί μου (τι μαλάκες, για όνομα του θεού, όλα για το σέξ), άλλοι ήθελαν απλά να γνωριστούμε.

 

Φυσικά ήταν δύσκολο να πάρω την απόφαση να βγω για καφέ με κάποιον που ήξερε ότι ήμουν οροθετικός.

 

Φοβόμουν να μάθουν για μένα, και αν με ξέρει? Αν το πεί σε κανέναν και με ξέρει ο άλλος? Δεν το ρισκάρω ακόμα. Έχω χρόνο μπροστά μου για γνωριμίες.

 

Δημιούργησα από την πρώτη μέρα που έμαθα ότι είμαι οροθετικός νέο προφίλ και στο dar με nickname που είχε σχέση με το HIV.

 

Ήδη μέσα σε 3 μήνες είχα μιλήσει και είχαν δεί το προφίλ μου πάνω από 700 άτομα.

 

Φυσικά δεν είχα μιλήσει με όλους αυτούς και φυσικά αν έβρισκα κάποιον πολύ ενδιαφέρον, που φαίνεται ότι με ποιόν μιλάει, ότι έχει μυαλό κτλ θα τολμούσα να βγώ μαζί του.

 

Μου έλειπε πολύ μία σχέση, ένα άτομο που να με αγαπά και να με φροντίζει, να με καταλαβαίνει, να ξέρει τι περνώ και να με βοηθά, να περνάμε καλά.

 

Φυσικά πλέον είχα και δύο / τρεις φίλους οροθετικούς και μη που τους έκανα από το dar ή το MIRC και μιλάγαμε στο MSN σχεδόν καθημερινά.

 

Μιλάγαμε και για το HIV άλλα και γενικά για ότι άλλο θέλαμε.

 

artwalk.jpg

 

Οι μέρες περνούσαν και η αγωνία αυξανόταν κάθε μέρα και ποιο πολύ όσο πλησίαζαν οι μέρες για τα αποτελέσματα του πρώτου τριμήνου.

 

Είμαι όντος μια χαρά ή θα αρχίσω φάρμακα τώρα?

 

Μπορώ να πώ ότι ευχόμουν να έχουν κάνει σε όλες τις εξετάσεις έως τώρα λάθος και να μου πούν «Ξέρεις κάτι? Δεν είσαι οροθετικός, κάναμε λάθος.» και μετά ξύπνησα που λέμε.

 

Ήρθε η ημέρα που πίστευα ότι πέρασε μία εβδομάδα από την ημέρα που μου έκαναν την αιμοληψία και έτσι πήρα τηλέφωνο να μάθω τα αποτελέσματα.

 

Μίλησα με την γιατρό μου και μου είπε ότι τα CD4 ήταν σταθερά στα 470 και το ιικό φορτίο στα 10.000.

 

«10.000?» την ρώτησα.

 

«Δεν είναι λιγότερα από πρίν?»

 

«Κοίτα» μου λέει, «τα 30.000 και 10.000 θεωρούνται ίδια ποσοστά, αφού τον ιό τον μετράμε με κλασματικό τρόπο. Δεν το θεωρούμε μεγάλη διαφορά αλλά ίδιο.»

 

«Εντάξει» της λέω. «Οπότε όλα πάνε καλά?»

 

«Ναι» μου λέει, «είμαστε σταθεροί, δεν θα πάρεις ακόμα φάρμακα. Σε 3 μήνες θα κάνουμε την επόμενη αιμοληψία τώρα να δούμε τότε πως θα τα έχεις πάει.

 Τώρα, όσον αφορά την έρευνα που σου είχα πει, θές να κλείσουμε ένα ραντεβού με τον γιατρό που θα σου την κάνει για την επόμενη εβδομάδα?»

 

Και τις απάντησα «Ναι, μια χαρά.»

 

Μου λέει «θα σε πάρω εγώ τηλέφωνο να σου πώ πότε θα είναι ελεύθερος για να κλείσουμε ραντεβού.»

 

Μια χαρά.

 

Οι εξετάσεις σταθερές με τις πρώτες, φάρμακα όχι ακόμα, έχω αρχίσει και να ηρεμώ λιγάκι.

 

 

1.jpg

 

Άντε να δούμε την συνέχεια τώρα. Το επόμενο είναι η εξέταση για την έρευνα και οι εξετάσεις για το επόμενο τρίμηνα. Δεν έχω κάτι άλλο να με απασχολήσει η ιός τώρα σε τέτοια θέματα. Θα ζήσω την ζωή μου κανονικά. Για να μην πώ ότι πρέπει να αποκτήσω περισσότερη δύναμη, αυτοπεποίθηση, να κάνω πράγματα που τα άφηνα παλιά για να τα κάνω κάποια άλλη στιγμή και ποτέ δεν τα έκανα.

 

Πρέπει να αφήσω κλειδωμένα τα αισθήματά μου πλέον για τον «πρώην» και να κοιτάξω να φτιάξω από την αρχή την «ΝΕΑ» μου ζωή.

 

Την ζωή μου με τον HIV

 

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , . 9 Σχόλια »

Σκέψεις για τον HIV

2.jpg

Ήμουν ταυτόχρονα ήρεμος και αγχωμένος, χαρούμενος και λυπημένος, ευτυχισμένος και δυστυχισμένος, αλλά βασικά ήμουν αηδιασμένος.

 

 Αηδιασμένος με το σώμα μου, αηδιασμένος με τα σωματικά υγρά μου, αηδιασμένος με εμένα γενικά.

 

Σκεφτόμουν όταν βούρτσιζα τα δόντια μου ότι τα σάλια μου ήταν θανατηφόρα.

Σκεφτόμουν όταν πήγαινα στην τουαλέτα ότι έπρεπε να απολυμαίνω την τουαλέτα κάθε φορά που έκανα την φυσική μου ανάγκη.

Σκεφτόμουν ότι όταν έκανα μπάνιο, η μπανιέρα ήθελε απολύμανση.

Σκεφτόμουν ότι θα κολλήσω την οικογένειά μου, τα ανίψια μου, ακόμα και με τον αέρα που αναπνέουν μέσα στο σπίτι επειδή τον αναπνέω κα εγώ.

Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να βρω μία δικαιολογία να λείπω από το σπίτι συνέχεια για να μην είμαι κοντά με την οικογένεια μου πολλές ώρες.

 

Φοβόμουν να πιάσω μαχαίρι στα χέρια μου, φοβόμουν μήπως κοπώ και τρέξει αίμα και μολύνω τα πάντα.

 

Είχα ένα μπουκάλι οινόπνευμα στο μπάνιο και όποτε χρησιμοποιούσα την τουαλέτα, τον νιπτήρα, την μπανιέρα, έριχνα παντού για να ΣΚΟΤΩΣΩ τον ιό.

 

Ενώ ήξερα ότι δεν μπορείς να κολλήσεις τον άλλον τόσο εύκολα εγώ φοβόμουν.

Ήξερα ότι μπορώ να πλένω τα ρούχα μου με των άλλων.

Ήξερα ότι μπορώ να τρώω με τα ίδια μαχαιροπίρουνα όπως όλοι.

Ήξερα ότι μπορώ να παίξω με τα ανίψια μου και να τα πάρω αγκαλιά.

 

Δεν θα πάθει κανείς τίποτα από μένα, δεν κινδυνεύει κανείς από μένα.

 

Οι μέρες κυλούσαν δύσκολα για μένα, αφού κανείς στην οικογένειά μου δεν ήξερε τίποτα απολύτως για την κατάστασή μου.

 

Μόνος μου αγχωνόμουν, μόνος μου προσπαθούσα να τους προστατέψω από εμένα, μόνος μου φοβόμουν.

 

Το ίδιο άγχος είχα και για τα άτομα στην δουλειά μου.

 

Φοβόμουν μήπως τους βάλω σε κίνδυνο.

 

Ακόμα και για καφέ πήγαινα και φοβόμουν ότι ο επόμενος που θα πιει από το ίδιο φλιτζάνι μετά από μένα αφού έχει πλυθεί θα κολλήσει .

 

Ακόμα και όταν βάραγα μαλακία και τελείωνα έβλεπα τα υγρά μου και τα παρατηρούσα αηδιασμένος, τους μίλαγα και έλεγα «μέσα εκεί είναι ο θάνατος, αυτά εδώ σκοτώνουν κόσμο, είναι αηδία».

 

Έχασα το μόνο πράγμα που ικανοποιεί εσωτερικά τον άνθρωπο. Δεν έχω όρεξη ούτε μαλακία να βαρέσω.

 

Αισθανόμουν μόνος, ήθελα μία αγκαλιά αλλά ακόμα δεν μπορούσα να συναντηθώ με άλλον οροθετικό. Ξέρω ότι αν βρισκόμουν εκείνο το στάδιο με κάποιον οροθετικό, εγώ θα συμπεριφερόμουν πολύ ρατσιστικά απέναντί του παρόλο που είμαι και εγώ οροθετικός.

 

Εδώ αηδιάζω με τον εαυτό μου, να δώ έναν άλλο οροθετικό? Ούτε για πλάκα.

 

Συνέχισα όμως να μπαίνω στο MIRC και να ψάχνω να μιλήσω με άλλον οροθετικό.

 

Φυσικά μίλαγα ακόμα με τον πρώτο μου οροθετικό φίλο που μου είχε δώσει τις συμβουλές του.

Στο MIRC είχα πλέον το nickname HIVathina.

Κάθε φορά που έμπαινα μίλαγα και με έναν άλλο οροθετικό. Και όλοι μου έλεγαν ότι μου είχε πει και ο φίλος μου και η γιατρός μου.

Κάθε φορά ηρεμούσα όλο και πιο πολύ με το θέμα του θανάτου και των συμπτωμάτων και των φαρμάκων. Αυτό όμως δεν με είχε ηρεμήσει ακόμα πολύ σε ότι έχει σχέση με την ύπαρξή μου με την οικογένειά μου μέσα στο σπίτι και με τα υγρά μου.

ad-dd2013words-to-live-by-hope-posters.jpg

 Στο MIRC ήταν κάποιοι που ήθελαν απλά να μάθουν κάποια πράγματα για τον HIV.

Εγώ ακόμα δεν ήμουν σωστός για να δίνω συμβουλές, αλλά μπορούσα να πώ τουλάχιστον αυτά που έχω μάθει έως τώρα όσο και να μην τα έχω πιστέψει 100% για μένα.

 

Κάποια μέρα μου μίλησε και ένας χημικός και μου είπε ότι ξέρει για το HIV πολλά πράγματα. Αυτός μου πρότεινε να ξεκινήσω

Βασιλικό Πολτό και όταν τελειώσει να ξεκινήσω Πρόπολι, και όταν αυτό τελειώσει ξάνα Βασιλικό Πολτό από την αρχή.

 

Ο Βασιλικός Πολτός και η Πρόπολι είναι πολύ καλά για την υγεία, έχουν πολλά θρεπτικά συστατικά, σου δίνουν ενέργεια, καλή διάθεση, σου θωρακίζουν και προστατεύουν το ανοσοποιητικό σου σύστημα και έτσι δεν αρρωσταίνεις εύκολα.

 

Και όντως, μπορώ να πω ότι ένα από τα άμεσα συμπτώματα που εγώ κατάλαβα ότι μου προκλήθηκαν από το HIV είναι η κούραση.

 

Επέστρεφα από την δουλειά και έπεφτα για ύπνο, δεν είχα κουράγιο, διάθεση να κάνω το οτιδήποτε μετά την δουλειά. Με την Πρόπολι και τον Βασιλικό Πολτό έφευγα από τη δουλειά και πήγαινα στο σπίτι, άλλαζα και πήγαινα στο γυμναστήριο.

 

Άρχισα να έχω ευχάριστη διάθεση και δεν αρρώσταινα εύκολα. Αυτό μου έδωσε πολύ δύναμη, κουράγιο. Άρχισα σιγά σιγά να ηρεμώ και να πιστεύω ότι όντως όλα θα πάνε καλά, ήδη αισθάνομαι πολύ καλά, φυσικά με την βοήθεια του Βασιλικού Πολτού και της Πρόπολις.

 

Το μόνο που περίμενα ήταν να έρθει η μέρα για την επόμενη επίσκεψη στην γιατρό μου για τις νέες εξετάσεις του τριμήνου ώστε να δούμε σε τι κατάσταση είμαι μετά από 3 μήνες.

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , . 4 Σχόλια »

Η πρώτη συμπαράσταση από έναν ξένο

grace.jpg

 

Καθόμουν στο MIRC και στο room Gayhellas με το nickname Petheno και περίμενα κάποιον να μου μιλήσει.

 

Τι να μου πεί? Δεν  ξέρω. Μάλλον εγώ ήθελα να μιλήσω σε κάποιον και να του πώ ότι πεθαίνω από AIDS, παρόλο που μου έχουν πει ότι πλέον δεν πεθαίνεις από αυτό.

 

Ξαφνικά κάποιος μου μιλάει.

 

Μου λέει «γεια σου, να σε ρωτήσω από τι πεθαίνεις?»

 

Και του απαντώ, «γεια σου, πεθαίνω από AIDS

 

Μου λέει «πότε έμαθες ότι είσαι οροθετικός?»

 

Του λέω «100% το έμαθα σήμερα.»

 

Μου ρώτησε «πήγες σε νοσοκομείο για να αρχίσουν να σε παρακολουθούν?»

 

Του λέω «ναι, σήμερα.»

 

Μου λέει και «πώς είσαι ψυχολογικά?»

 

Του απαντώ «Δεν ξέρω, μου έχουν πει κάποια πράγματα για αυτό αλλά όλα αυτά έχουν έρθει σε αντιπαράθεση με όλα αυτά που έχω δεί σε ταινίες και από αυτά που έχω διαβάσει σε κάποια site στο internet

 

Και μου λέει «Είμαι και εγώ οροθετικός, πολλά χρόνια τώρα, είμαι οροθετικός εδώ και 14 χρόνια. Θέλω να σου πω κάποια πράγματα για το HIV με βάση όσα έχω ζήσει εγώ έως τώρα, αν εσύ θέλεις φυσικά.»

 

Και αμέσως ένιωσα σαν ένα μικρό παιδί που είδε τον Άγιο Βασίλη. Ένας οροθετικός μου μιλάει, ένα άτομο που για 14 χρόνια ζεί με αυτό, ένας «άρρωστος» για μένα όπως πλέον είμαι και εγώ θα μου πεί πώς είναι να ζείς με αυτό.

 

Του λέω «Ναι σε παρακαλώ πές μου ότι μπορείς για αυτό. Αλλά δεν θέλω να μου κρύψεις τίποτα, δεν θέλω να μου κρύψεις την σκληρή αλήθεια όπου υπάρχει. Θέλω να ξέρω τι αντιμετωπίζω.»

 

Και μου λέει «Εννοείτε».

hope.jpg

«Λοιπόν, το πρώτο που θέλω να ξέρεις είναι ότι δεν πρόκειται να πεθάνεις από αυτό, το θέμα θανάτου από τον ιό HIV έχει πλέον σταματήσει να υπάρχει, τα φάρμακα έχουν προχωρήσει πολύ. Αν ήταν να πεθαίνεις από τον ιό, εγώ θα ήμουν νεκρός αυτήν την στιγμή.

Εγώ είμαι που λές 14 χρόνια οροθετικός, δεν παίρνω πλέον φάρμακα, με παρακολουθεί η γιατρός μου κανονικά κάθε 3 μήνες. Είμαι πολύ υγιείς για την ηλικία μου, είμαι 46 χρόνων.

 

Παλιά υπήρχαν θάνατοι από τα φάρμακα και πολύ σπάνια απο τον ιό.

 

Τα φάρμακα ήταν πολύ τοξικά τότε, τώρα δεν είναι τόσο, με αποτέλεσμα να πεθαίνει ο κόσμος, εγώ έχω χάσει δύο φίλους μου από τον ιό.

 

Παλιά και οι γιατροί δεν ήξεραν πολλά για τον ιό, ούτε για τα φάρμακα, και ο κόσμος δεν έκανε συχνά το τέστ ώστε να διαγνώσει νωρίς τον ιό, συνήθως έφθαναν σε σημείο να βγαίνουν τα συμπτώματα ώστε να πηγαίνουν στον γιατρό και τότε αυτό ήταν ήδη πολύ αργά γιατί τα φάρμακα ήταν ακόμα πολύ τοξικά και αυτό έκανε τον οργανισμό να λυγίζει αφού ήταν ήδη καταπονημένος, με αποτέλεσμα πολλοί να πεθαίνουν.

 

Εγώ το έμαθα νωρίς γιατί έκανα συχνά τέστ και έτσι με υγιεινή ζωή κατάφερα να μην αφήσω τα φάρμακα να μου κάνουν μεγάλη ζημιά με την τοξικότητά τους.

 

Είναι 4 χρόνια που έχω σταματήσει τα φάρμακα, μου τα σταμάτησε η γιατρός μου διότι πλέον το ιικό μου φορτίο είναι για πολλά χρόνια μη ανιχνεύσιμο και τα CD4 μου στα 880 σταθερό εδώ και χρόνια.

 

Φυσικά συνεχίζω να παρακολουθούμε ανά 3 μήνες για να δούμε πώς τα πάω.

 

Κάνω σεξ κανονικά αλλα μόνο με προφυλακτικό, το ότι έχω μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο δεν σημαίνει ότι δεν έχω μέσα μου τον ιό, σημαίνει απλά ότι είναι σε πάρα πολύ μικρό βαθμό και δύσκολα μπορώ να τον μεταδώσω αλλά ακόμα υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης.

 

Πλέον με τα φάρμακα σου δίνουν πολλά χρόνια καλής ζωής, που αυτό σημαίνει ότι αφού τα φάρμακα βελτιώνονται κάθε χρονιά, εσύ που τώρα έγινες οροθετικός και με τα φάρμακα να είναι σε αυτό το επίπεδο σημαίνει ότι κάθε φορά θα βελτιώνονται και θα έχεις ακόμα καλύτερη ζωή.

 

Ο ιός του HIV δεν θεωρείτε πλέον θανατηφόρος και επικίνδυνος, θεωρείτε χρόνια ασθένεια.

 

Και καλύτερα να είσαι οροθετικός που δεν πρόκειται να πεθάνεις  από αυτό παρά να έχεις καρκίνο ή κάτι άλλο επίσης θανατηφόρο.

 

Το μόνο άσχημο στον HIV είναι το ότι είναι κολλητικό.

 

Τώρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να έχεις μία υγιεινή ζωή, να τρέφεσαι καλά, να μην κουράζεσαι πολύ, να κοιμάσαι αρκετά και να ξεκουράζεσαι, αν μπορείς να γυμνάζεσαι. Να χαίρεσαι την ζωή σου, να κάνεις σέξ, να κάνεις σχέση. Να κάνεις γενικά ότι έκανες μέχρι τώρα στην ζωή σου αλλα πιο υγιεινά και να προσέχεις να μην κολλήσεις καμία αρρώστια από τους άλλους πρώτα εσύ και μετά ο εσύ τον άλλο.»

 

Με ρώτησε «πόσα CD4 και πόσο ιικο φορτίο έχω?»

 

Του λέω «480 CD4 και 30.000 ιικό φορτίο.»

 

Μου λέει «Έλα ρε? Μια χαρά είσαι, δεν πρόκειται να σου δώσουν φάρμακα ακόμα, αν δεν φθάσουν τα CD4 σου κάτω από 250 δεν πρόκειται να σου δώσουν φάρμακα. Και εσύ έχεις πολλά ακόμα, μπορεί τα 480 να είναι κοντά στον δικό σου φυσικό αριθμό CD4. μην φοβάσαι για φάρμακα. Η γιατρός σου τι σου είπε για αυτά?»

 

Του λέω «Μου είπε ότι δεν θα πάρω ακόμα, αυτό που μου είπες και εσύ, ότι είναι νωρίς ακόμα, είμαι μια χαρά.»

hope_flower_stake01.jpg

Όλα αυτά που διάβαζα χωρίς να το καταλάβω με είχαν ήδη ηρεμίσει. Ήταν σαν να είχα τον θεό μπροστά μου, εγώ ήμουν ο Αδάμ και μου έλεγε πως θα ζήσω σε αυτό που αποκαλούμε ζωή με HIV.

Τον ρώτησα αν όλα αυτά που μου έλεγε ήταν λόγια συμπαράστασης και όχι αληθινά απλά και μόνο για να με κάνει να αισθανθώ καλά.

 

Μου είπε ότι αυτά που μου είπε ήταν η αλήθεια.

 

Χάρηκα με αυτά που άκουσα. Αλλάξαμε msn και είπαμε ότι θα ξαναμιλήσουμε, μου είπε ότι θέλω να ρωτήσω να τον ρωτήσω χωρίς να φοβάμαι,

 

Τον ευχαρίστησα και έκλεισα τον internet ακόμα πιο ήρεμος από πρίν.

 

Δεν θα σταμάταγα όμως στο να μιλήσω και με άλλους οροθετικούς ώστε να επιβεβαιώσω αυτά που σιγά σιγά μάθαινα και να βεβαιωθώ ότι δεν θα πεθάνω (τουλάχιστον όχι άμεσα).  

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: . 12 Σχόλια »

Τα πρώτα αποτελέσματα.

angeldark.jpg

 

Οι μέρες περνούσαν με άγχος.

 

Άντε να πάω να δώ τι θα μου πούν.

 

Ήρθε η μέρα των αποκαλύψεων. Το άγχος τρομερό. Θα αργούσα να πάω στην δουλειά. Η κολλητή μου περίμενε να την πάρω να της πώ τί έγινε.  

Φτάνω στο κτίριο, περιμένω να μου πούν να πάω στο γραφείο. Φθάνω στην αίθουσα αναμονής. Ανοίγει η πόρτα και μου λέει η κοπέλα να μπώ μέσα.

 

Μπαίνω (είχα τρομερό άγχος). Μου λέει η κοπέλα «Βρήκαμε κάτι και πρέπει να σου ξαναπάρουμε αίμα για επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων.» Την ρώτησα αν είναι κάτι άσχημο και μου λέει ότι δεν ξέρει περισσότερα στοιχεία. Είπα από μέσα μου ότι αν βρήκαν κάτι και «δεν» είναι σίγουροι πάει να πεί ότι είναι σίγουροι αλλά δεν το λένε με την πρώτη.

 

Μου πήρε αίμα. Μου είπε να πάω μετά από μία εβδομάδα που θα βγούν τα τελικά αποτελέσματα.

 

Το άγχος και η στεναχώρια είχαν αυξηθεί ακόμα περισσότερο τώρα. Αυτό μου έλειπε, ακόμα μία εβδομάδα με άγχος. Εγώ ήμουν σίγουρος ότι κάτι έχω. Δεν γίνετε πάντα να λέμε «Σε εμένα αποκλείεται να έχει συμβεί σε αυτό.» γιατί να μην συμβεί σε μένα? Σε άλλον γιατί να συμβεί? Και εγώ για κάποιον άλλο κάποιος άλλος δεν είμαι?

 

Όταν βγήκα από το κτίριο πήρα τηλέφωνο την κολλητή μου. Κάτι βρήκαν τις λέω μου είπαν αλλά έπρεπε να μου πάρουν και άλλο αίμα για επανεξέταση και επιβεβαίωση ων αποτελεσμάτων, καλά, μαλακίες τις λέω είναι αυτά, έχω αλλά θέλουν να το επιβεβαιώσουν απλά. Μου είπε να μην αγχώνομαι και να περιμένω να πάρω τα νέα αποτελέσματα.

 

Το άγχος ήταν τεράστιο τώρα. Έχω και δεν μου το λένε ακόμα επίσημα.

 

Άντε να δούμε λέω.

 

Περίμενα να περάσουν οι μέρες να πάω για τα αποτελέσματα.

sadman.jpg

Ήρθε επιτέλους η μέρα για να πάω να πάρω τα αποτελέσματα. Το προηγούμενο βράδυ είχα κοιμηθεί με το ζόρι.

Στην δουλειά πάλι θα αργούσα να πάω αλλά είχα πεί στην κολλητή μου ότι αν έχω κάτι δεν θα πάω καθόλου.

 

Φθάνω στο γραφείο της κοπέλας.

 

Μπαίνω μέσα.

 

Με ρωτάει το ονοματεπώνυμό μου, της το λέω, ψάχνει στα χαρτιά της, το βρίσκει, μου λέει «Μπορείτε να έρθετε μαζί μου?» καλά λέω από μέσα μου, δεν πέφτω από τον τρίτο να γλυτώσω μία ώρα νωρίτερα?

 

Με πάει σε ένα άλλο γραφείο που ήταν μία άλλη κυρία και της λέει «Από εδώ ο κύριος ……..» και της δίνει τις εξετάσεις μου.

 

Μου είπε καθίστε και η άλλη φεύγει από το γραφείο.

 

Κάθομαι.

Μου λέει «Κύριε …… οι εξετάσεις σας έδειξαν ότι είστε οροθετικός. Δεν ξέρω αν έχετε ενημερωθεί καθόλου σχετικά με το H.I.V.?»

Της λέω μπήκα στο νετ και είδα κάποιες σελίδες.

 

Μου λέει «Θέλετε να ρωτήσετε κάτι? Έχετε απορίες?»

 

Της λέω «Σε πόσο καιρό πεθαίνω?»

 

Μου απαντά «Δεν πρόκειται να πεθάνετε, δεν διαβάσατε τις σελίδες στο internet

 

Της λέω «Ναι και αυτά που έγραφαν ήταν ότι μετά από 6 μήνες πεθαίνεις»

 

Μου λέει «Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει πλέον θνησιμότητα από το H.I.V. Τα φάρμακα έχουν προχωρήσει και πλέον είναι πολύ καλά. Αυτά γινόντουσαν παλιά που δεν ξέραμε πολλά για τον H.I.V. τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, μάλλον μπήκες σε λάθος σελίδες στο Internet

 

Της λέω «Δεν ξέρω τι να πώ και τι να πιστέψω. Ποια είναι η διαδικασία τώρα?»

 

Μου λέει «Τώρα πρέπει να διαλέξετε νοσοκομείο να παρακολουθήστε.»

 

Την ρώτησα «Ποια είναι τα νοσοκομεία που μπορώ να πάω?»

 

Και μου λέει ποια είναι.

 

Τις λέω ότι θέλω να πάω στο πιο κοντινό και μου λέει ότι θα στείλει τις εξετάσεις μου εκεί τώρα και με ρώτησε πότε θα πάω, της απάντησα ότι θα πάω τώρα αμέσως και έφυγα.

 cry.jpg

Όταν βγήκα από το κτίριο πήρα την κολλητή μου τηλέφωνο της είπα ότι ήμουν οροθετικός και έβαλα τα κλάματα. Με ρώτησε τι μου είπαν και τις τα είπα όλα. Μου είπε να πάω στο νοσοκομείο να δώ τι θα μου πούν και εκεί.

 

Φθάνω στο νοσοκομείο και αρχίζω να ψάχνω το γραφείο. Το μυαλό μου ήταν αλλού. Πέθαινα? Πότε? Πώς? Γιατί? Από ποιόν το κόλλησα? Πώς? Τι κάνω εδώ? Γιατί να πάω στο γιατρό?

 

Βρήκα το γραφείο και χτυπάω την πόρτα, μου λένε να μπώ. Ζητάω την γιατρό και μου λένε να πάω στο γραφείο της.

 

Μπαίνω στο γραφείο της. Με βλέπει και μου λέει «Γιατί?» της λέω «Τι γιατί?» μου λέει «Γιατί να κολλήσεις?» και της λέω «Αν ήξερα να ξέρετε ότι δεν θα το έκανα.»

 

Έλα μου λέει κάτσε να μιλήσουμε.

 

Κάθομαι και μου λέει «Ξέρεις από ποιόν κόλλησες?»

 

της λέω «Όχι»

 

μου λέει «ξέρεις πότε το κόλλησες?»

 

της λέω «Όχι»

 

με ρωτάει «Έχεις δώσει αίμα καθόλου?»

 

της λέω «ήμουν αιμοδότης αλλά την τελευταία φορά που έδωσα αίμα δεν είχα κάνει ακόμα σεξ ώστε να το έχω κολλήσει και ήταν πρίν από 3 χρόνια περίπου.»

 

και μου λέει «Άρα δεν μπορούμε να ξέρουμε ούτε από αιμοδοσία πότε περίπου το κόλλησες. Από ότι βλέπω όμως από τις εξετάσεις σου το περισσότερο να το έχεις κολλήσει πριν από 2 χρόνια.»

 

«Δεν πρέπει να αγχώνεσαι, δεν είναι τίποτα το τρομερό πλέον. Το θεωρούμε σαν μία χρόνια πάθηση πλέον και όχι κάτι θανατηφόρο. Φυσικά θέλει παρακολούθηση και προσοχή. Θέλει να ξεκουράζεσαι, να τρως υγιεινά, να προσέχεις γενικά. Απλά να έχεις ένα καλό τρόπο ζωής. Θα σου πάρουμε και εμείς αίμα για να σου ανοίξουμε φάκελο εδώ με το ιστορικό σου για την παρακολούθησή σου. Δεν χρειάζεσαι φάρμακα. Αυτό που κοιτάμε στις εξετάσεις είναι τα ιικό φορτίο και τα CD4 (αλλιώς Τ4), το ιικό φορτίο είναι η ποσότητα του ιού στο αίμα σου, όσο πιο χαμηλό τόσο πιο καλό και τα CD4 είναι η άμυνα του οργανισμού σου, όσο πιο υψηλά τόσο πιο καλά. Αν πέσουν τα CD4 σου κάτω από τα 250 τότε θα ξεκινήσουμε θεραπεία για προληπτικούς λόγους. Εσύ έχεις 480 CD4 και το ιικό σου είναι 15.000. ακόμα είσαι σε πολύ καλό σημείο. Θα κάνουμε τις εξετάσεις, θα σου ανοίξουμε φάκελο και σε μία εβδομάδα θα έρθεις ξανά για να μιλήσουμε. Θα σου δώσω και το κινητό μου αν χρειαστείς κάτι να με πάρεις.»

 

Πήγα στην νοσοκόμα, μου πήρε αίμα, έδωσα και τα στοιχεία μου και μου είπαν σε μία εβδομάδα να πάω και να δούμε τα αποτελέσματα. Δεν πρόκειται να τηλεφωνήσουν στο σπίτι μου ή να στείλουν κάποιο χαρτί.

 

Έφυγα. Ήμουν κάπως πιο ήρεμος. Πήρα την κολλητή μου, τις εξήγησα τι έγινε. Μου είπα να μην κάνω καμία βλακεία και να περιμένω από την επόμενη εβδομάδα να δώ τι θα μου πούνε.

 

Δεν μπορούσα να πάω στην δουλειά. Ήθελα να πάω να ξεκουραστώ. Πήγα σπίτι κα είπα στην μάνα μου ότι δεν ένιωθα καλά στην δουλειά και γύρισα πίσω.

 

Καθόμουν όλη μέρα στο κρεβάτι.

 

Το βράδυ είπα να μπω στο MIRC με το nickname Petheno.

man_sad.jpg

Η συνέχεια στο επόμενο…..

Αναρτήθηκε στις My HIV life. 10 Σχόλια »