Τα πρώτα «δυσάρεστα νέα».

 

 

Επιτέλους κατάφερα να τελειώσω με την μετακόμιση στο νέο σπίτι αλλά μέσα στον πρώτο καύσωνα του καλοκαιριού.

 

Πώς άντεξα ούτε που ξέρω.

 

Πολύ κούραση, κακή διατροφή, είχα και την δουλειά μου, άγχος, ταλαιπωρία, λίγος ελεύθερος χρόνος.

 

Αλλά επιτέλους ξεκίνησα να μένω μόνος.

 

Ένιωθα πιο ολοκληρωμένος, πιο ελεύθερος, πιο χαλαρός, πιο ασφαλές ως προς τους άλλους.

 

Όλα κύλαγαν καλά, χωρίς πολύ ελεύθερο χρόνο αλλά καλά.

 

Έτσι από τον Ιούλιο που ξεκίνησα να μένω μόνος έφθασε τέλος Σεπτέμβρη και ο καιρός για την νέα αιμοληψία για τις νέες εξετάσεις 3μήνου.

 

Πήγα, μου πήραν αίμα και περίμενα να περάσει μία εβδομάδα για να βγουν τα αποτελέσματα.

 

Φυσικά περίμενα τα αποτελέσματα να είναι ακόμα σταθερά.

 

Δεν ήταν όμως.

 

Πήρα τηλέφωνο να μου πούν τα αποτελέσματα και μου είπαν ότι τα cd4 μου μου είχαν πέσει και είχαν φθάσει στα 220 από τα 480. το ιικό φορτίο ήταν ακόμα σταθερό.

 

 Μου είπε η γιατρός μου ότι πρέπει να ξανακάνω εξετάσεις μήπως δεν ήταν σωστά τα αποτελέσματα με τα cd4 και δεν έχουν πέσει τόσο.

 

Αγχώθηκα, αν όντως μου έχουν πέσει τα cd4 κοντά στα 220 τότε αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει άμεσα να ξεκινήσω να παίρνω φάρμακα για προληπτικούς λόγους. Για να μην μου πέσουν άλλο τα cd4 και αρχίσω να νοσώ.

pills.jpg

Αγχώθηκα, για ποιόν λόγω να μου έπεσαν 50% τα cd4 μου από την προηγουμένη εξέταση? Μήπως λόγω κούρασης ? Μήπως λόγω όχι τόσο καλής διατροφής? Μήπως λόγω όλων αυτών?

 

Περίμενα με αγωνία να περάσει η εβδομάδα ώστε να πάω να ξανακάνω τις εξετάσεις.

 

Πήγα, τις έκανα και τώρα περίμενα να περάσει μια εβδομάδα να βγούν τα αποτελέσματα.

 

Η αγωνία για μία ακόμη φορά στα ύψη, όχι γιατί φοβάμαι για την υγεία μου, αλλά γιατί αν ξεκίναγα α φάρμακα θα τα έπαιρνα κάθε μέρα για χρόνια.

 

Μου άρεσε που είχε περάσει ενάμιση χρόνος χωρίς φάρμακα.

 

Φυσικά αν πρέπει να ξεκινήσω την «θεραπεία» τότε θα τα πάρω.

 

Πήρα την γιατρό μου τηλέφωνο και μου είπε ότι όντος έχουν πέσει τα cd4 μου, αυτήν την φορά στα 200.

 

Μου είπε ότι πρέπει να ξεκινήσω την «θεραπεία» άμεσα και ότι δεν πρέπει να φοβάμαι τίποτα, απλά θα παίρνω φάρμακα, τίποτα άλλο, είναι μόνο για προληπτικούς λόγους και για να βοηθήσω το ανοσοποιητικό μου να ανέβουν τα cd4 μου.

pills-2.jpg

Μου είπε επίσης ότι δεν θα μου δώσει πολλά φάρμακα να παίρνω την ημέρα, μόνο 2 φάρμακα, 4 χάπια (3 από το ένα και 1 από το άλλο) μία φορά την ημέρα και ότι αυτά τα φάρμακα θα με βάλουν σιγά σιγά στην διαδικασία να ξεκινήσω το νέο φάρμακο (για Ελλάδα νέο) που είναι 1 χάπι μία φορά την ημέρα.

 

Εκεί κάπως χάρηκα, χαλάρωσα, ηρέμησα.

 

Μέχρι να φθάσουν οι μέρες να πάω να πάρω τα φάρμακα είχα αρχίσει να αγχώνομαι με διάφορα θέματα που αφορούσαν τα φάρμακα π.χ. πόσα κουτιά θα είναι τα φάρμακα? Πού θα τα κρύψω? Τι παρενέργειες μπορεί να έχουν? Πότε θα μου ανέβουν τα cd4 μου? Τι ώρα θα τα παίρνω? Πώς θα πηγαίνω μία φορά τον μήνα να τα παίρνω από το νοσοκομείο και θα καθυστερώ στην δουλειά μου? Τι θα γίνει αν έρθουν οι γονείς μου και μείνουν για μερικές μέρες στο σπίτι? Πως θα παίρνω τα φάρμακα χωρίς να τα δούν και το καταλάβουν? Τι θα γίνει αν πρέπει να είμαι εκτός σπιτιού? Πως θα τα παίρνω? Πώς θα τα κουβαλάω?

 

Άντε να έρθει η ημέρα που θα πάω να τα πάρω να δώ πόσα κουτιά είναι, πώς είναι, πότε θα τα παίρνω, αν θα μου προκαλέσουν παρενέργειες.

 

Αχ, πάλι άγχος λόγω άγνοιας, είναι κάτι καινούριο για μένα και με έχει αγχώσει…

Advertisements
Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , . 7 Σχόλια »

7 Σχόλια to “Τα πρώτα «δυσάρεστα νέα».”

  1. Κώστας Says:

    Κρίμα.. Μικρό το κακό βέβαια, αλλά σίγουρα η αναγκαστική καθημερινή λήψη φαρμάκων είναι δεσμευτική για τη ζωή του καθενός.

    Μετά τι έγινε; 🙂

  2. Γιάννης Says:

    Δεν έχω λόγια … Η πραγματικότητα αυτή μου φαίνεται τόσο μακρινή που δεν μπορώ να συνηδητοποιήσω. Οι μεγάλες διαστάσεις που παίρνει, με κάνουν να το φοβάμαι. Ηρεμία, θα τα κανονίσεις τα φάρμακα μην αγχώνεσαι. Είναι μια συνήθεια. Με εκπλήσεις μπορώ να πω πάντως. Αν γίνόταν να βοηθήσω θα το έκανα…

  3. Constademon Says:

    Αγχος is bad, bad, bad.
    Η καλή ψυχολογία ειναι το Νο1 φάρμακο του ανοσοποιητικού.
    Οσο πιο νωρις πάρεις τα φάρμακα τοσο πιο νωρίς θα τα σταματήσεις.
    Keep that in mind always 😉

  4. if.. ιγένεια Says:

    Θα συμφωνήσω με τα παιδιά, προσπάθησε να ηρεμήσεις..

  5. Phoebe Says:

    Είναι κρίμα που η ιστορία σου είχε αυτή την δυσάρεστη τροπή!!! Ελπίζω να ήταν προσωρινή και να το ξεπέρασες γρήγορα :)!

    Πάντως σε κάθε περίπτωση σε ευχαριστούμε που μοιράζεσαι μαζί μας μια τόσο προσωπική ιστορία! Ελπίζω στο μέλλον να μειωθεί ο αριθμός των κρουσμάτων αλλά και η έγνοια των ανθρώπων πάνω σε ένα τόσο σοβαρό θέμα!

  6. El Says:

    Χάρηκα πολύ που βρήκα το blog σου.
    Έχω δουλέψει με οροθετικούς ασθενείς και μπορώ να σε καταλάβω. Συνταγές δεν υπάρχουν. Μόνος θα βρεις την άκρη. Εμείς, οι απ’ έξω, μόνο να παρακολουθούμε μπορούμε. Και όταν μας χρειάζεσαι να βοηθάμε όσο και όπως μπορούμε.
    Να ‘σαι καλά και να συνεχίσεις να μας δείχνεις ότι δε φοβάσαι. Όχι την ασθένεια, αλλά όλους εμάς που αγνοούμε.

  7. Marios Says:

    Den kserw an to exeis ipopsin sou ayto ti site , elpizw nase voithisei file mou! Me exeis sygkinisei poli!

    http://www.hivwave.gr/pages/index.php


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: