Οροσυζήτηση Νο2 – ‘H’ope ‘I’s ‘V’ital (μέρος δεύτερο)

hope 

-Λοιπόν είχαμε μείνει στην επιστροφή της μητέρας σου από το Παρίσι.

Είχαμε καθήσει με την μάνα μου στο μπαλκόνι και μου έλεγε εντυπώσεις από Παρίσι ενώ εγω συνεχώς αναρωτιόμουν πως κόλλησα και από ποιον. Μου πήγαινε το μυαλό στον Javier αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε.

 

Τι δεν σου κόλλαγε?

Σκεφτόμουν ότι αποκλείετε να με είχε κολλήσει αυτός, γιατί είχαμε χρησιμοποιήσει προφυλακτικό.

 

Κάποια στιγμή η μάνα μου μου λέει. Βρε Τάσο στο τσεπάκι της βαλίτσας βρήκα αυτό το μικρό χαρτάκι.                                                                                                                                            

Το ανοίγω και ήταν το msn του Javier.

Εκείνο το πρωί όταν ήταν να φύγω, με πήγε ο Javier στο δωμάτιό μου να με αποχαιρετήσει και καθώς έκανα ντους το έβαλε στην βαλίτσα σε ένα τσεπάκι που δεν χρησιμοποιούσα.

Η μάνα μου χρησιμοποίησε την ίδια βαλίτσα όταν πήγε στο Παρίσι και το βρήκε.                                                                 

 

-Τον βρήκες στο msn?

Όχι.

Λοιπόν μετά σου έστειλα το μήνυμα ότι έχω και εγώ hiv και έμεινες κάγκελο.             

 

-Ναι το θυμάμαι, και δεν σε πίστευα.

Το βράδυ ήρθα Αθήνα και πήγαμε για φαγητό. Κάτι που δεν ξέρεις είναι ότι ήμουν αποφασισμένος εκείνο το βράδυ να αυτοκτονήσω. Κάπως με ηρέμησες με την κουβέντα μας, χωρίς να ξέρεις τι ήθελα να κάνω. Όταν επέστρεφα στην εθνική οδό, κόλλησε το πόδι μου στο γκάζι, η ταχύτητα ανέβαινε, έφτασα τα 180km/h. Έψαχνα μια νταλίκα να καρφωθώ. Με ξύπνησε στα 190km η τροχαία. Σταματάω. 150 ευρώ πρόστιμο μου έριξαν. Ουφ σκέφτηκα, τι πάω να κάνω? Και πήγα σπίτι για ύπνο.

 

Μετά από 3 ημέρες πέτυχα τον Javier στο msn.

Του το είπα και έμεινε αμίλητος. «Εγώ σε κόλλησα» μου είπε. Πως? τον ρωτάω. Όταν ήμουν εγώ ενεργητικός θέλησα αλλαγή στάσης και καθώς τραβήχτηκα μου βγήκε το προφυλακτικό και μπήκα πάλι χωρίς προφυλακτικό.

 

Όταν επέστρεψε στο δωμάτιό του, το βρήκε μέσα στα σεντόνια χωρίς το σπέρμα μου. Αυτό το βρήκε αλλού, μέσα του. Έλπιζε να μην είχα κολλήσει. Αλλά το κακό είχε γίνει.

 

-Μάλιστα. Οπότε μολύνθηκες ενώ είχες ενεργητικό ρόλο.

Ακριβώς. Ως γνωστό ο ενεργητικός κολλάει από την κορυφή του πέους εκεί που καταλήγει η ουρήθρα.

 

Τα συμπτώματα συνέχιζαν με τάση επιδείνωσης.

Ένα καινούργιο σύμπτωμα ήρθε.

Ένοιωθα το κεφάλι μου τόσο κρύο, λες και μου το άνοιξαν και μου έβαλαν ένα κομμάτι πάγο μέσα.

 

Μετά από πέντε ημέρες, ενώ δούλευα μπροστά στο pc μου, ξαφνικά λούστηκα στον ιδρώτα, έχασα το χρώμα μου, έφυγαν οι οθόνες από μπροστά μου και όλα ερχόντουσαν γύρω γύρω, έχασα τις αισθήσεις μου και ξύπνησα με ορούς στο νοσοκομείο.

 

Μια γιατρός μου είπε ότι δεν βρίσκουν τι έχω. Στην δουλειά μου είπαν ότι είχα γαστρεντερίτιδα. Μου είπε ότι θα μου κάνουνε και τεστ ανίχνευσης ιών. Μόλις έφυγε την κοπάνησα από το παράθυρο.

 

-Sorry που το λέω αλλά είναι λές και βλέπω κωμωδία αυτό με το παράθυρο (χαχαχα).

Ναι το ξέρω αλλά είναι αλήθεια. Φοβήθηκα μην το μάθουν και το πούνε στην δουλειά μου. Και μην ξεχνάς ότι το νοσοκομείο είναι στην επαρχία και αν το μάθαινε ένας που να με ήξερε θα το μάθαιναν όλοι και αυτό δεν έπρεπε να το επιτρέψω να συμβεί. 

 

Ειλικρινά μέρα με την μέρα ένοιωθα ότι ολίσθαινα προς τον θάνατο.

Το πρωί σου έστειλα το μήνυμα με το συμβάν.

 

Παίρνω τηλέφωνο τον γιατρό μου.

Ήθελε να μάθει σε ποιο νοσοκομείο πήγα αλλά δεν του είπα. Φοβόμουν μη μαθευτεί στην περιοχή μου.

 

 

blood test

Μετά από 2 μέρες πήγα πάλι για αιμοληψία. Ο γιατρός μου περνούσε από μπροστά μου με υπεροψία λες και δεν ήμουν εκεί.

 

Με παίρνει μέσα η νοσοκόμα να μου πάρει αίμα.

 

 

Τότε με είδε ο γιατρός μου. Θέλω μια ακτινογραφία θώρακα μου λέει κι έφυγε. Τον φωνάζω και του λέω ότι υπάρχει πρόβλημα. Νοιώθω 1 πάγωμα στο μυαλό μου και μερικές φορές ζαλίζομαι και πέφτω κάτω. Μου λέει ότι ο ιός το κάνει θα σου φύγει με τον καιρό.

 

-Και εσύ τι έκανες γι’ αυτό?

Έφυγα. Όταν ήμουν στην αυλή του νοσοκομείου σε πήρα τηλέφωνο, στα είπα όλα και σου ζήτησα το τηλέφωνο της Μονάδας που πηγαίνεις εσύ. Μου το έδωσες και πήρα τηλέφωνο.

 

Το σήκωσε η γιατρός σου. Της είπα ότι μολύνθηκα και ότι δεν είμαι ευχαριστημένος  στην Μονάδα που παρακολουθούμε τώρα και ότι θέλω να πάω στην δική της Μονάδα, και κλείσαμε ραντεβού για να πάω από εκεί. Ήθελε όμως να το πω πρώτα στο προηγούμενο νοσοκομείο.

 

Τους πήρα τηλέφωνο και μόλις τους λέω ότι αλλάζω Μονάδα δεν απάντησαν. Μετά με ρώτησαν να τους πω το γιατί. Τους λέω δεν είμαι υποχρεωμένος να σας απαντήσω και θέλω να στείλετε τα αποτελέσματα στην νέα μου Μονάδα.

 

-Και μετά τι έγινε?

Πήγα που λες και βλέπω μια καταπληκτική γυναίκα. Με είδε ότι ήμουν σε έξαλλη κατάσταση. Με ηρέμησε. Με ρώτησε γιατί έφυγα και της είπα τον λόγο και μου απαντάει «Δεν υφίσταται θάνατος τώρα πια».

Μου πήρε αίμα, μου ζήτησε να ηρεμήσω κι έφυγα.

 

-Μόνο αυτά έγιναν?

Όχι βέβαια. Κλείσαμε ραντεβού σε 6 μέρες να μιλήσουμε.

Πήγα που λες.

Με ρώτησε διάφορα.

Με ρώτησε αν πάω και με γυναίκες.

Όχι της λέω.

Δεν είχες ποτέ την περιέργεια?

Όχι της ξαναλέω.

Μα δεν φαίνεσαι για gay!

Είδες της λέω, όμως είμαι και αρχίσαμε τα γέλια.

Με ρώτησε πως μολύνθηκα και της είπα. Και τότε μου λέει.

Το ευχαριστήθηκες μωρέ?

Ναι, της λέω.

Του έδωσες να καταλάβει?

Ναι, της ξαναλέω.

Ωραία, άσε τα άλλα σε μένα τότε.

 

Με εξέτασε μετά παντού.

Μου είπε, έχω τα αποτελέσματα από το αίμα που σου πήραν στην προηγούμενη Μονάδα πρίν από 10 ημέρες. Τα CD4 σου είναι 800, με τόσα cd4 δεν δίνουμε φάρμακα. Φάρμακα θα πάρεις μόνο όταν πέσεις κάτω από 350.

 

Μου φάνηκε πολύ παράξενο με τέτοια οξεία λοίμωξη και να έχω τόσα πολλά CD4.

 

Επιτέλους βρήκα σωστό γιατρό πάνω απ’ όλα, που είναι άνθρωπος με άλφα κεφάλαιο και άρχισα να νοιώθω ασφάλεια.

 

Άσε δε που μου έδωσε το κινητό της. Πρωτοφανές για τα δικά μου δεδομένα. Έφυγα κλαίγοντας από την χαρά μου.

 

 -Το θυμάμαι που μου το είπες αυτό.

Μετά αφού ηρέμησα, ξύπνησε το θηρίο.

Τότε ήταν που λύγισα και έκλαιγα. Ποτέ στην ζωή μου δεν θα ξεχάσω αυτό το βράδυ. Έλειωσα στο κλάμα. Όμως τώρα νοιώθω περήφανος για εκείνο το βράδυ. Ανακάλυψα το πόσο αδύναμος είμαι. Απόλαυσα αυτές τις αδυναμίες μου. Το χάρηκα. Ειλικρινά καμαρώνω. Μου έδειξαν ότι είμαι ένα αδύναμο πλάσμα. Αυτές οι αδυναμίες μου έγιναν οι στάχτες μου για να αναγεννηθώ, και αναγεννήθηκα ποιο δυνατός και ποιο άνθρωπος. Λατρεύω την ζωή, τον έρωτα, την αγάπη. Είναι υπέροχο να κάμπτεις τον εγωισμό σου και να νοιώθεις έτσι. Μόνο που έγινα ποιο ευσυγκίνητος.

 

-Ωχ, αυτό μας έλειπε τώρα :p , πλάκα κάνω.

Αϊ ρε.

Που λές, όταν πλέον συνήλθα, κατηγόρησα τον εαυτό μου. Μου έλειψε κάτι πολύ ανθρώπινο. Μια ζεστή αγκαλίτσα να κουρνιάσω και να κλάψω. Όμως ήμουν μόνος.

 

Πήρα το αυτοκίνητο πήγα κάπου και κάθισα μόνος. Έβαλα πάλι το τραγούδι της Χαρούλας (Πρώτη φορά συγνώμη) και έκλαψα με όση δύναμη μου είχε απομείνει. Μετά από 2 ώρες βγάζω το cd το πετάω και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξανακλάψω ΠΟΤΕ ξανά γι αυτό το θέμα.

 

hope 

Γύρισα σπίτι και κοιμήθηκα.

 

Ξύπνησα πολύ πρωί και είδα την ανατολή. Η πιο όμορφη ανατολή στην ζωή μου. Ένοιωσα δυνατός και ζωντανός. Τότε είναι που είπα «Για να γευτείς την γλυκιά μέθη της νίκης πρέπει πρώτα να γευτείς την πίκρα της ήττας»

 

Εκείνη την μέρα πήγα για καφέ σε ένα καφέ που ήταν δίπλα στην θάλασσα. Ξαφνικά έχασα τις αισθήσεις μου και όταν συνήλθα ξύπνησα μόνος μέσα στο ασθενοφόρο που πήγαινε το Νοσοκομείο.

Γιατί βρίσκομαι εδώ? απόρησα.

 

Σε μια διασταύρωση που λες, ανοίγω την πόρτα και την κοπανάω τρέχοντας.

 

-Έλεος ρε Τάσο, ούτε ο Βέγγος δεν τα έκανε αυτά. Χαχαχαχαχα.

Χαχαχαχα, ποιος Βέγγος? Ο Βέγγος δεν είναι τίποτα μπροστά σε μένα.

 

Λίγο αργότερα, ενώ πήγαινα να πάρω τηλέφωνο την γιατρίνα μου, με πήρε σε έξαλλη κατάσταση αυτή. Άκου τι  είχα να τραβήξω ακόμα.

 

Στην πρώην Μονάδα που πήγαινα, μπέρδεψαν τις εξετάσεις μου, και έστειλαν στην γιατρό μου ότι είχα 800 cd4, ενώ οι εξετάσεις βγήκαν ότι είχα 221 cd4.

 

Τους πήρε τηλέφωνο και έβγαλε άκρη στο μπέρδεμα. Ήμασταν 2 άτομα με το ίδιο όνομα και επίθετο, αλλά με διαφορά στην ηλικία. Τελικά, η πρώτη εξέταση στην πρώτη Μονάδα έδειξε ότι είχα 370 cd4, η δεύτερη 300 cd4 και η δικιά της 221 cd4. Οπότε καταλαβαίνεις ότι ήμουν στα όρια των λοιμώξεων.

 

Ήδη είχε πρηστεί η σπλήνα μου.

Μου λέει πρέπει να αρχίσουμε άμεσα θεραπεία. Μου έστειλε χάπια με κούριερ στο σπίτι.

 

Με το πρώτο που πήρα χάθηκε ο πυρετός.

Μέχρι το πέμπτο χάθηκαν όλα τα συμπτώματα.

Μέχρι το δέκατο είχε συρρικνωθεί πάλι η σπλήνα μου.

Επανήλθε και η στύση μου. Χαχαχαχα.

 

-Τώρα αυτό γιατί μας το λές? Πρέπει να το ξέρουμε?

Ναι γιατί να μην ξέρεις όλα τα συμπτώματα που είχα?

 

-Καλά, καλά συνέχισε.

Το φάρμακο τελικά έκανε θαύματα.

 

-Πως νοιώθεις τώρα?

Μια λέξη θα σου πω. Ονειρεύομαι πάλι, άρα είμαι ζωντανός. Πλάθω πάλι το μέλλον μου, ενώ πριν έλεγα «Άντε να βγάλω άλλη μια μέρα.»

 

-Για την νέα γιατρό σου πως νοιώθεις τώρα?

Ήμουν μέσα στον τάφο και αυτή με τράβηξε έξω. Ονειρεύομαι χάρη σε αυτήν. Μου έδειξε πάλι τον ορίζοντα. Θέλεις να μάθεις τι νοιώθω γι’ αυτήν την γυναίκα? Φυσικά την ΛΑΤΡΕΥΩ. Δεν υπάρχει άλλη λέξη. Οι άνθρωποι που αγαπώ με χαίρονται χάρη σε αυτήν και υπάρχω χάρη σε αυτήν.

 

-Πως βλέπεις το μέλλον σου τώρα?

Κοίτα, έχω επανέλθει πλήρως στην ζωή μου και στα καθήκοντά μου. Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι πρέπει να παίρνω 1 χάπι κάθε μέρα. Από την άλλη όμως λέω «και τι έγινε? άλλοι παίρνουν χούφτες από φάρμακα και κινδυνεύουν περισσότερο».

 

Το κυριότερο όμως είναι ότι θα κάνω τα πάντα ώστε να μη μεταδώσω σε άλλον αυτόν τον δαίμονα. Γι αυτό και δεν πίνω τώρα πια ούτε σφηνάκι. Θέλω τον πλήρη έλεγχο. Επίσης ένα ταξίδι θα με αναζωογονούσε αυτή την στιγμή. Σκέφτομαι Γενάρη να πάω κάπου κεντρική Ευρώπη. Θέλω να δω χιόνια.

 

Τώρα ήρθαν και τα αποτελέσματα των νέων εξετάσεων. 1 μήνας μετά τα χάπια. Επιτέλους είμαι υγιέστατος. Τώρα θέλω και να πνίξω την γιατρίνα μου.

 

-Γιατί ρε?

Γιατί? Όλο με πειράζει. Με φωνάζει το γελαστό παιδί και όχι με το όνομά μου.

 

-Παιδί εσύ? Λίγο τεράστιο για παιδί δεν είσαι? 😛

Με πήρε τηλέφωνο μια μέρα και πρώτα μου λέει «Πως τα καταφέρνω και μιλάω όλο με σένα?»

 

Πήγα για αιμοληψία και όταν πήγα για ζύγισμα φώναζε: σιγά θα μου σπάσεις την ζυγαριάααααααα.

 

γκρρρρρρρρ.

 

-Χαχαχαχαχα. Είστε και οι δύο τρελοί. 

Ξέρει ότι την αγαπάω και το εκμεταλλεύεται. Χα χα χα.

 

Πάντως τα κατάφερε, σχεδιάζω πολλά πράγματα για το μέλλον χωρίς καν να σκέφτομαι ότι έχω HIV, και όλα χάρη σε αυτήν.

 

-Τι είναι το Hope is Vital?

Να σου πω γιατί ήθελα να ονομάσεις «Hope Is Vital» αυτήν την συνέντευξη.  Σημαίνει η ελπίδα είναι ζωτική. Όχι όμως μόνο αυτό. Τα αρχικά αυτών των λέξεων είναι τα γράμματα του ΗΙV (H)ope (I)s (V)ital. Επίσης όλα αυτά που είπα ήταν μια δήλωση ψυχής που τελικά την έκανα δημόσια.

 

Φιλαράκο lifewithiv σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία στο blog σου.

Όσο για τον κύριο Javier, μα φυσικά και δεν έχω κρατήσει κακία, φταίγαμε και οι 2 εξάλλου. Έχουμε κρατήσει επαφές.

 

Advertisements

15 Σχόλια to “Οροσυζήτηση Νο2 – ‘H’ope ‘I’s ‘V’ital (μέρος δεύτερο)”

  1. tasos Says:

    Χθες περπατούσα στο σύνταγμα. Μια κοπελίτσα με πλησίασε και μου είπε. Είμαστε από το πανεπιστήμιο, μου έδωσε κάτι φυλλάδια για το AIDS. Αύριο μου είπε χαμογελόντας είναι η παγκόσμια μέρα κατά του AIDS. Είστε ενημερωμένος; Φυσικά της λέω μιας και είμαι οροθετικός. Το χαμόγελο κόπηκε. Οπότε με αφορμή σήμερα παγκόσμια μέρα κατά του AIDS, θέλω να πω: Δεν αρκούν για εμάς τα κόκκινα φιογκάκια και οι γιορτές. Μια καλή ενημέρωση όλο το χρόνο μας αρκεί. Δεν φοβόμαστε τώρα πια το AIDS. Το στίγμα μας τρομάζει. Είμαστε εδώ ανάμεσά σας, ζούμε μαζί σας και δεν το αντιλαμβάνεσθαι. Είμαστε κι εμείς άνθρωποι με μεγάλο πόνο στην καρδιά. Παρ’όλα αυτά είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε κάθε μέρα μέσα στον φόβο μην μας ανακαλύψουν. Τέλος θα ήθελα να ευχυθώ να μην υπάρξουν άλλα θύματα του ιού. Και σε εμάς τους οροθετικούς να έχουμε καλή υγεία.

  2. Πωλίνα Says:

    Αυτός ο χώρος, όποια στιγμή και να μπω με συγκλονίζει.
    Με συγκλονίζουν αυτά που γράφονται εδώ μέσα, γιατί μου ανοίγουν τα μάτια σε έναν κόσμο, που στη γυαλα που μεγάλωσα δεν τον ήξερα.
    Με συγκλονίζουν όχι μόνο οι αναρτήσεις, αλλά και τα σχολιά σας…

    Συμφωνώ με τον Τάσο, και θυμώνω λίγο παραπάνω από το κανονικό με όλους αυτούς που «ευαισθητοποιούνται» σήμερα , σαν το έθιμο του μπακαλιάρου σκορδαλιά την 25η Μαρτιου….

    Ειλικρινά σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλή δύναμη και κουράγιο.

    Ευχαριστώ που μου δίνετε μαθήματα θάρρους και δύναμης….

  3. monaxikoasteri Says:

    lifewithiv, πρώτη φορά μπαίνω στην ιστοσελίδα σου…(πολλά καινούρια πράγματα κάνω τον τελευταίο καιρό), έχω συγκινηθεί πάρα πολύ με όλα όσα έχω διαβάσει…Υπήρξα και εγώ θύμα της άγνοιας και της αδιαφορίας, που δεν με άφηνε να βγω πέρα από το κλουβί της προσωπικής μου ζωής, που η ίδια είχα επιτρέψει να γίνει, αλλά και η ίδια δημιουργήσει…Δεν θέλω να μακρυγορήσω, αλλά ούσα νέα blogger μόνο τριών μηνών, έχω μπει σε ένα νέο κόσμο και αυτό με άλλαξε με έκανε πιο ανθρώπινη και λιγότερο εγωίστρια…
    Αυτό που θέλω να πω είναι να μας συγχωρέσεις, που εμείς οι «υγιείς» νοσούμε περισσότερο από ότι εσείς…αλλά νοσούμε στην καρδιά πάνω από όλα και στο μυαλό μετέπειτα…Δώσε μας την ευκαιρία να επανορθώσουμε…αν υπάρχει θεραπεία για σας, ίσως έχουμε και εμείς μια ευκαιρία στην ελπίδα….
    Εγώ σαν μοναχικό αστέρι (είμαι μια αμελητέα ποσότητα βέβαια), θα είμαι πάντα κοντά σας, αν μου το επιτρέψετε…
    Σας ευχαριστώ και ζητώ συγνώμη για την πολυλογία μου!!!

  4. g for george Says:

    Συγκλονιστικό κείμενο. Και σχόλιο.

  5. GiannisK Says:

    Καλο κουραγιο. Πιστευω οτι ευκολα θα το ξεπερασεις και θα μαθεις να ζεις μ’ αυτο, αν δε το εχεις πραξει ηδη.

  6. BUTTERFLY Says:

    Τι συγκλονιστικη ιστορια! Καλα αυτος ο πρωτος γιατρος ποσο μαλακας μπορει να ειναι! Και να σκεφτει κανεις ποσοι τετοιοι υπαρχουν, που τους εμπιστευομαστε τις ζωες μας! Μπραβο που βρηκες μια υπεροχη γιατρο, μπραβο που υπαρχουν ακομα γιατροι που ειναι πρωτα Ανθρωποι, ο Θεος να την εχει καλα!
    Συγνωμη για την αγνοια, την αμαθεια και κυριως την αδιαφορια, γιατι οποιος θελει να μαθει, μπορει! Συγνωμη που πρεπει να κρυβεστε εσεις, αντι να ντρεπομαστε εμεις και για τη συμπεριφορα μας αλλα και γαι την κοινωνια μας εν γενει!
    Κουραγιο παιδια! Πολλα ακουγονται! Μπορει σε λιγο να βρεθει η θεραπεια και ολο αυτο να μοιαζει ενας μακρινος εφιαλτης και για εσας και για ολη την ανθρωποτητα!
    Καλο μηνα!

  7. tantoguanto. Says:

    «Hope Is Vital» ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!συνέχισε έτσι φίλε με όρεξη για ζωή!

  8. next_day Says:

    Έχω ανακαλύψει το blog σου εδώ και μερικές μέρες…Δεν θυμάμαι το πώς….Αυτό όμως που θυμάμαι ότι ο λόγος για τον οποίο «κόλλησα» εδώ…. Έχω έναν ξάδερφο ο οποίος είναι ομοφυλόφιλος και πάντα με άγχωνε λίγο η ιδέα ότι μπορεί να νοσήσει…
    ΟΜΩΣ, διαβάζοντας όλα όσα έχεις γράψει αρκετές απο τις φοβίες μου εξανεμίστηκαν…
    Ποτέ δεν είδα ρατσιστικά την ομοφυλοφιλία….Έβλεπα όμως πόσο ρατσιστική είναι αυτή η νόσος…Και φοβόμουν..όχι για μένα…για τον ξαδερφό μου και για όλους εκείνους τους ανθ΄ρωπους οπυ έχουν νοσήσει….
    Πλέον, τα είδα όλα με άλλο μάτι….
    Χαίρομαι πολύ, κι ας μην σε ξέρω, που δείχνεις τόσο δυνατός και που αντιμετωπίζεις μια κατάσταση, που για τους περισσόττερους είναι ξένη….
    Θα σε παρακολουθώ και θα μαθαίνω νέα σου….
    Σου εύχομαι πολλές πολλές όμορφες μέρες!!!!!!!

  9. Τομ Σόγιερ Says:

    Απίστευτη η συνέντευξη. Τελικά παιδιά, πολύ σπουδαίο ρόλο στην στάση που κρατάμε, παίζει και ο γιατρός μας. Τον σημαντικότερο ρόλο. Επειδή είμαι του κλάδου, εύχομαι κάποια μέρα να μπορέσω να δώσω τόση χαρά σε κάποιον ασθενή, όση έδωσε εκείνη σε εσάς τους δύο. Και σε αρκετούς άλλους φαντάζομαι…

  10. Alejandro Says:

    Δυστυχώς οι γιατροί που σέβονται τους ασθενείς τους είναι λίγοι. Επειδή κινούμαι ανάμεσά τους αρκετά χρόνια, λίγοι είναι αυτοί που είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

    Λοιπόν κάθε φορά που διαβάζω μια νέα ανάρτηση εδώ πέρα, μπήγω τα κλάμματα… Με έχετε ευαισθητοποιήσει όσο δεν πάει…

    Αλήθεια πως μπορεί να βοηθήσει ο κόσμος τους οροθετικούς? Πέρα από την σαφή αλλαγή στάσης απέναντί τους εννοώ. Υπάρχει κάποιος σύλλογος όπου μπορεί κάποιος να προσφέρει ό,τι μπορεί? Γνωρίζουμε κάτι πάνω σε αυτό?

    Και επειδή πέρασε η 1 Δεκέμβρη: Το κόκκινο κορδελλάκι πρέπει να το φοράμε κάθε μέρα και όχι μια φορά τον χρόνο και μετά να ξεχνάμε…

    Επί τη ευκαιρία να πω ευτυχισμένες γιορτές σε όλο τον κόσμο του blog ετούτου, τον οποίο επιτρέψτε μου να μην διαχωρίζω σε οροθετικούς και μη. Οι ευχές απευθύνονται πάντα στο σύνολο των ανθρώπων.

    Καλή δύναμη σε όλους, καλή καρδιά και καλά μυαλά 🙂

    Καλές και ζεστές γιορτές !

  11. hfaistiwnas Says:

    Xαίρομαι που τώρα τα είδες διαφορετικά! :):)
    Είναι ωραίο να βλέπουμε την καλή πλευρά των πραγμάτων!
    Έτσι προχωράμε!!!!!! :):):)
    Επίσης χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι βλ. η γιατρός, που είναι πραγματικοί επιστήμονες και άνθρωποι!

  12. nikolas82 Says:

    ΤΑΣΟΥΛΗ ΜΟΥ, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ! ΜΠΟΡΕΙ ΟΧΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ!
    ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ…!
    😉

  13. tasos Says:

    Με αυτό το βιντεάκι θέλω να ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ σε όλους και ευτυχισμένο το 2009.

  14. ΙΑΠΕΤΟΣ Says:

    Γειά σου φίλε Τάσο.
    Διάβασα την συγκλονιστική ιστορία σου και πραγματικά πήρα απίστευτο θάρρος.
    Είναι 2 μέρες τώρα που έμαθα ότι είμαι οροθετικός και καταλαβαίνεις το πως νιώθω.
    Δεν θέλω να σε ζαλίζω με τα εσώψυχά μου.
    Πρέπει ‘ομως από καπου να αρχίσω.
    Ζω στην Αθήνα, και ‘ηδη επισκεύθηκα ένα κοντινό νοσοκομείο όπου μια ομάδα γιατρών με ανέλαβε. μεθαύριο θα κανω τις πρώτες εξετάσεις για να δουν την ποσότητα του ιικού φορτίου.
    Θέλω να σε παρακαλέσω κάτι.
    Θέλω να επισκευθώ την γιατρό σου. Αν ειναι λοιπόν κάπου εδώ στην Αττική σε παρακαλώ θέλω να μου δώσεις τα στοιχεία της.
    Σε ευχαριστώ πολύ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: