Μια υπέροχη γνωριμία. Μέρος 2ο

Τελικά καταφέραμε να βρούμε χρόνο και να συναντηθούμε και να δώσουμε ένα τέλος ή μιαν αρχή σε αυτήν την σχέση. Είχαμε συνεννοηθεί ότι θα κοιμόταν στο σπίτι μου γιατί θα ήταν αργά για να φύγει μετά ώστε να ξεκουραστεί λιγάκι πρίν πάει πάλι στην δουλειά.

 

Ήρθε στο σπίτι μου πολύ αργά, στις 3 η ώρα το βράδυ διότι εργαζόταν μέχρι τότε.

 

Εγώ είχα καθαρίσει όλο το σπίτι, το είχα αρωματίσει, είχα ανάψει κεράκια και όλα αυτά τα γλυκά και ερωτικά.🙂

 

Το άγχος στην κορυφή. Φοβόμουν  και χαιρόμουν ταυτόχρονα.

 

Τελικά έφθασε, κατέβηκα να του ανοίξω και όταν τον αντίκρισα τρελάθηκα. Ήταν τοοοοοοοόσοοοοοο γλύκας και σέξυ και όλα τα καλά του κόσμου.

 

Σκάσαμε χαμόγελο, χαιρετηθήκαμε, φιληθήκαμε στο μάγουλο και μπήκαμε στο σπίτι.

 

Του άρεσε το περιβάλλον, είχε φέρει και γλυκά (πολύ γλυκιά κίνηση αυτή). Το χαμόγελο δεν έσβηνε απο τα  χείλι μας. Ήθελα να τον βάλω κάτω και να τον @#@$%#%%@.

 

Ταυτόχρονα στεναχωρήθηκα πολύ γιατί έπρεπε να του το πώ άμεσα πριν μου κάνω πολύ κακό γιατί άρχισα να τον ερωτεύομαι τρελά.

 

Καθόμουν λίγο πιο απόμακρά του για αρχίσαμε να μιλάμε. Μου είπε ότι του αρέσω τρελά και εγω το ιδιο. Μου ζήτησε να τον πλησιάσω και έκατσα επάνω στα πόδια του. Με άρπαξε και άρχισε να με φιλά πάρα πολύ παθιασμένα και είχαμε #$%#@. Σταμάτησα και του κράταγα το κεφάλι και τον κοίταγα στα μάτια και του είπα ότι τον γουστάρω τρελά και ότι εγώ θέλω να το πάμε προς σχέση και τον ρώτησα αν και αυτός αισθάνεται έτσι και μου είπα ναι πολύ.

 

Έπρεπε να του το πώ όμως πρίν συνεχίσουμε δεν άντεχα άλλο, και απομακρύνθηκα και σοβάρεψα και με ρώτησε γιατί απομακρύνθηκα. Του είπα ότι πρίν συνεχίσουμε έχω κάτι να του πώ, και του τα είπα όλα. Περίμενα την αντίδρασή του γεμάτος στεναχώρια και φόβο.

 

Μου απάντησε «Ε καί?». Τον ρώτησα δεν σε ενοχλεί/τρομάζει αυτό? Και μου λέει ότι δεν είναι οτι ευχάριστο αλλά φαντάζεται ότι θα τον προστατεύω οπότε δεν τον ενοχλεί τόσο. Μετά μου είπε ότι πρέπει να πάμε τα βήματα σιγά σιγά και κατάλαβα ότι έχει λίγο φρικάρει, και έτσι του έδωσα χώρο.

 

Χάρηκα αλλά και στεναχωρίθηκα γιατί δεν ήμουν σίγουρος κατα πόσο όντως δεν είχε τόσο πρόβλημα.

 

Τον πήρα απο το χέρι, πήγαμε στο κρεβάτι γδυθήκαμε εντελώς και πέσαμε για ύπνο. Εννοείτε ότι είμασταν κ_____νοι όλο το βράδυ και είμασταν σε στάση κουταλάκια, και δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου απο την Κ__λα και τον πόθο.

 

Το πρωί σηκωθήκαμε μέσα στα χαμόγελα και στις κ___λες. Φάγαμε κάτι και έφυγε για το σπίτι του.

 

Συνεχίζετε ….

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , , , . 5 Comments »

Θάνατος και η ζωή μετά…

Σκέφτεστε ποτέ τον θάνατο? Την ζωή μετά τον θάνατο ή τί θα κάνετε αν πεθάνει κάποιος πολύ κοντινό σας άνθρωπος?

Εγώ το σκέφτομαι πολύ συχνά και στεναχωριέμαι, όχι μήπως εγώ πεθάνω, αλλά το τί θα κάνω αν συμβεί το κακό σε κάποιο πολύ κοντινό μου άτομο.

Έως τώρα είχα μόνο 3 θανάτους απο συγγενείς μου, η στεναχώρια ήταν μεγάλη αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα είναι σε κανέναν βαθμό τόσο μεγάλη όπως όταν χάνεις τα ποιο κοντινά σου άτομα.

Είμαι ακόμα μικρός αλλά μεγαλώνω και μαζί μου μεγαλώνουν και οι δικοί μου άνθρωποι που υπεραγαπώ. Όσο περνάνε τα χρόνια είναι φυσικό να αρχίζεις να χάνεις μερικούς.

Αυτό που φοβάμαι είναι η μοναξιά που θα αισθάνομαι εγώ χωρίς αυτούς και όχι τον θάνατο τον δικό μου.

Πάντα μία απο τις «ευχές» μου είναι να πεθάνω εγώ πριν χάσω τον οποιοδήποτε που αγαπώ.

Δεν έχω πάθει τίποτα μην τρομάζετε. Απλά σήμερα είδα μία ταινία που ήθελα πάρα πολλούς μήνες να δώ, το HERE AFTER.

Είναι πάρα πολύ καλή (αν και όχι τόσο διασκεδαστική).

Επίσης σε μία σκηνή αρκετά ρομαντική, με έκανε να σκέφτομαι αν ποτέ μπορεί να ζήσω κάτι παρόμοιο, και αν συμβεί ποτέ κατά μεγάλη πιθανότητα θα έχω την ίδια κατάληξη όπως στην ταινία (αν μάθει ότι είμαι οροθετικός).

Φιλιά για σήμερα

Φόβος, ρατσισμός, στιγματισμός…

Πριν από 13 χρόνια περίπου, εργαζόμουν σε μία δημόσια υπηρεσία για ένα διάστημα. Ήμουν σε ένα γραφείο με άλλα 3 μόνιμα άτομα.

Τότε το HIV/AIDS το θεωρούσα αρρώστια της Αφρικής και Αμερικής και νόμιζα ότι δεν μας αφορούσε σαν λαός. Ένας λόγος που δεν σκεφτόμουν ότι μπορεί να έχει έρθει και στην Ελλάδα είναι ότι τότε δεν είχα σεξουαλική επαφή και δεν χρειαζόταν να μπώ στην διαδικασία να το σκεφτώ.

Τότε που λέτε, μία μέρα, ήρθε ένα παιδί (γύρω στα 21) στο γραφείο για να μιλήσει με την συνάδελφο που είχε τον φάκελό του και τον είχε καλέσει. Εγώ δεν είχα δουλειά εκείνη την ώρα και τους χάζευα.

Διαπίστωσα ότι αυτή η συνάδελφος συμπεριφερόταν κάπως παράξενα, ήταν κάπως μαζεμένη, κάπως φοβισμένη, κάπως απόμακρη από άλλους που δεχόταν στο γραφείο της.

Σε κάποια στιγμή αυτό το παιδί έφυγε και αυτή μας είπε «Αυτός έχει AIDS», δεν φοβήθηκα αφού δεν ήρθα σε καμία άμεση επαφή μαζί του (όπως και κανένας άλλος στο γραφείο αφού δεν ερχόμαστε σε άμεση επαφή γενικά με κόσμο) απλά αναρωτήθηκα πώς και βρέθηκε στην Ελλάδα ένας οροθετικός, θεώρησα ότι θα πήγε κανένα ταξίδι στην Αμερική ή στην Αφρική και το κόλλησε.

Αυτή η συνάδελφος που λέτε έτρεξε να κλειδώσει την πόρτα, έβγαλε ένα οινόπνευμα και απολύμανε όλο το γραφείο της και τον εαυτό της, και ήρθε φοβισμένη και μας έδωσε σε όλους οινόπνευμα και μας «ανάγκασε» να απολυμάνουμε και εμείς το γραφείο μας και τον εαυτό μας.

Ήξερα ότι κολλάς με σεξουαλική επαφή μόνο και απόρησα γιατί μας βάζει και απολυμαινόμαστε αφού ούτε τον ακουμπήσαμε. Τότε τρόμαξα για λίγο και σκέφτηκα ότι μάλλον κολλάς και με τον αέρα.

Στεναχωρήθηκα για το παιδί (αν και δεν έμοιαζε άρρωστος) και μετα από λίγη ώρα νευρίασα με την συνάδελφο γιατί ήταν υπερβολική στην συμπεριφορά της και απέναντί του αλλά και μετά όταν έφυγε.

Αυτό που θέλω να πώ είναι: Μάθετε πώς κολλάει ο ιός και μην δημιουργείτε άσχημη συμπεριφορά προς τους οροθετικούς. Το χειρότερο σε αυτόν τον ιό είναι ο στιγματισμός και η συμπεριφορά απέναντί μας. Καταλαβαίνω ότι όλοι φοβούνται και θέλουν να προστατέψουν τον εαυτό τους και συμφωνώ και εγώ με τον φόβο σας, αλλά τουλάχιστον μην δείχνετε αυτόν τον «ρατσισμό» λόγο φόβου.

Και σε συνέχεια του παρακάτω άρθρου μου……

Ναι γνώρισα κάποιον που μου αρέσει παράξενα (μετά από χρόνια είχα να το νιώσω αυτό), αλλά…… δεν ξέρει για την οροθετικότητά μου.

Γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία, πρίν από μία εβδομάδα σε μία παραλία και με γοήτευσε αμέσως.

Είναι ελκυστικός, σοβαρός, πολύ αστείος, αρρενωπός, ερωτικός και πολύ σεξουαλικός.

Αισθάνομαι πάρα πολύ άνετα μαζί του και νιώθω ότι μπορώ να τον ερωτευτώ.

Δεν μένουμε πολύ κοντά ο ένας από τον άλλο, αλλά αυτό το κάνει και ενδιαφέρων.

Από την πρώτη ημέρα της γνωριμίας μας, μου πρότεινε να κοιμηθούμε το βράδυ μαζί. Εγώ κώλωσα και δεν δέχτηκα.

Την επόμενη ημέρα πήγαμε για μπάνιο μαζί.

Ήταν περιποιητικός και με έκανε να μου αρέσει περισσότερο.

Έχω πάρα πολύ καιρό να αισθανθώ ότι ταιριάζω με κάποιον σε πολλά και ότι θα ήθελα να πέρναγα πάρα πολλές ώρες μαζί του.

Τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι έως τώρα όσο τον έχω γνωρίσει.

Λόγω του ότι έλειπα σε επαγγελματικό ταξίδι για μερικές ημέρες, δεν είχαμε βρεθεί μέσα στην εβδομάδα και ξαναβρεθήκαμε το Σάββατο που μας πέρασε.

Μου ξαναπρότεινε να κοιμηθώ στο σπίτι του το βράδυ και δέχτηκα.

Ήμασταν μαζί σχεδόν μία ολόκληρη ημέρα.

Τον σκέφτομαι συνέχεια.

Ζητάω συνέχεια συμβουλές από τον παλιό αρκούδο τον bearpridehiv αλλά δεν ξέρω τι να κάνω και αν πρέπει να κάνω κάτι.

Δεν ξέρω ακόμα τι μπορεί να θέλει αυτός και πού θα ήθελε να καταλήξει όλο αυτό και φοβάμαι να κατευθύνω εγώ την εξέλιξη των πραγμάτων σε αυτό που θα ήθελα, γιατί δεν ξέρω τι να του πώ και πώς θα αντιδράσει.

Θα με δεχτεί?
Θα τρομάξει?
Τον θέλω?
Με θέλει?

Αν συνεχίσουμε να βρισκόμαστε, δεν θέλω να του το κρύβω, δεν γίνετε να βρίσκεσαι με κάποιον πολλές φορές και να του το πείς μετά από καιρό. Αλλά ούτε να το λές με το που τον γνωρίζεις γίνεται.

Δηλαδή τι να έκανα?

Με το «Καλησπέρα σου», βγάζεις την ταμπέλα του οροθετικού στον κάθε άγνωστο?

Δεν ξέρω τι να κάνω ειλικρινά.

Δεν του αξίζει να γνωρίσει κάποιον με το δικό μου πρόβλημα, αλλά και εγώ είμαι άνθρωπος και θέλω να ζω όπως και οι «υγιείς» άνθρωποι.

Σκέφτομαι να τον διώξω από κοντά μου όσο και να τον θέλω, αλλά δεν το θέλω.

Δεν θέλω να με αποκαλέσει δολοπλόκε και παλιάνθρωπε, επειδή δεν του το είπα αμέσως.

Να γιατί δεν θέλω να κάνω γνωριμίες χωρίς να ξέρει κάποιος για εμένα.

Πώς, πότε και γιατί του το λές?

Δική μου ήταν η ευθύνη και θα το πληρώνω για πάντα.

HIV = άγχος, στεναχώρια, φόβος, αγωνία, εσωστρέφεια, μοναξιά.

Έχω αναφέρει πολλές φορές στα άρθρα μου ότι ο HIV μπορεί να μην είναι πλέον τόσο θανατηφόρα ασθένεια, αλλά είναι τρομερά ψυχοφθόρα και θα σας δώσω ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Όπως θα ξέρετε (αν έχετε διαβάσει όλα μου τα άρθρα) κανείς στην οικογένειά μου δεν ξέρει ότι είμαι οροθετικός, το ίδιο ισχύει και με την δουλειά μου και με τους φίλους που είχα πρίν μάθω ότι είμαι οροθετικός.

Σε ότι αφορά την οικογένειά μου, αυτό έχει σαν συνέπεια να αγχώνομαι πολύ με το τι θα γίνει αν χρειαστεί να πάω έκτακτα στο νοσοκομείο (ποίος θα με πάει στο νοσοκομείο, ποιος θα είναι εκεί μαζί μου, ποιος θα με βοηθήσει κτλ), τι θα γίνει αν δεν μπορέσω να πάω να πάρω τα φάρμακα μου για τον επόμενο μήνα, τι θα γίνει αν ταξιδέψω στο εξωτερικό ή ακόμα και στην Ελλάδα και μου συμβεί κάτι?

Σε ότι αφορά τώρα την δουλειά μου: πώς θα δικαιολογηθώ όταν αργώ να πάω στην δουλειά μία φορά τον μήνα επειδή περιμένω να ανοίξει το φαρμακείο του νοσοκομείου ώστε να πάρω τα φάρμακα για τον επόμενο μήνα, τι θα γίνει αν πάθω κάτι στην δουλειά μου (σε ποιο νοσοκομείο θα με πάνε και πώς τους λένε να με πάνε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο που παρακολουθούμαι), πώς θα δικαιολογηθώ όταν χρειάζομαι εγώ να πάω στο νοσοκομείο για κάτι που έχω και πρέπει να με δει η γιατρός μου και πρέπει να λείψω από την δουλειά, πώς θα δικαιολογηθώ όταν θα πρέπει αργήσω γιατί πρέπει ανά 4 μήνες να κάνω εξετάσεις αίματος στο νοσοκομείο μου για να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκομαι, και διάφορα άλλα τέτοια?

Το πρόσφατο παράδειγμα που σας έλεγα είναι το εξής:
Την Πέμπτη που μας πέρασε ήμουν κανονικά στην δουλειά μου. Το μεσημέρι φάγαμε με τους συνάδελφους όπως τρώμε κάθε μεσημέρι μαζί. Μετά το φαγητό με έπιασε ένας δυνατός πόνος χαμηλά στην κοιλιά, στην δεξιά πλευρά και ένιωθα όλη την κοιλιά μου να είναι πρησμένη.
Παραπονέθηκα στην συνάδελφο ότι με πονάει η κοιλιά μου πολύ και ότι αν την Παρασκευή το πρωί ξύπναγα και ακόμα με πόναγε η κοιλιά μου θα πήγαινα στο νοσοκομείο να με δεί ένας γιατρός (αυτό το είχα και σαν δικαιολογία για να πώ την αλήθεια γιατί έπρεπε έτσι και αλλιώς να πάω στο νοσοκομείο μου για να πάρω τα φάρμακα για τον επόμενο μήνα αφού μου είχαν τελειώσει).

Το απόγευμα γύρισα στο σπίτι και η κοιλιά μου ακόμα με πόναγε.

πόνος

Μέχρι να πέσω για ύπνο, ο πόνος δεν είχε ελαττωθεί.

Την άλλη μέρα το πρωί που ξύπνησα, ο πόνος ήταν ακόμα ίδιος. Οπότε και πήγα στο νοσοκομείο μου και για να με εξετάσει η γιατρός μου στην κοιλιά που πόναγα αλλά και για να πάρω και τα χάπια για τον επόμενο μήνα αφού την Παρασκευή μου είχε μείνει μόνο ένα χάπι.

Το προηγούμενο βράδυ όμως άργησε να με πάρει ο ύπνος γιατί είχα μπεί στο internet και έψαξα να βρώ τι μπορεί να είναι αυτός ο πόνος στο συγκεκριμένο σημείο. Αυτό που εύρισκα ήταν ότι μάλλον είχα σκωληκοειδίτιδα.

Ήδη άρχισαν οι σκέψεις και το άγχος. Σκεπτόμουν: αν μου πούν ότι έχω σκωληκοειδίτιδα και ότι πρέπει να μπώ στο χειρουργείο, θα πρέπει να το μάθουν οι γονείς μου και τα αδέρφια μου και θα έρθουν να με δούν. Το άγχος μου ήταν ότι θα με είχαν σε συγκεκριμένη αίθουσα που έχουν τους οροθετικούς και φοβόμουν ότι με κάποιον τρόπο θα το μάθουν ότι είμαι και εγώ οροθετικός και έτσι θα αποκαλυφθώ (το ίδιο φοβόμουν ότι θα γίνει και με τους συνάδελφους που μπορεί να με επισκεφτούν στο νοσοκομείο αν κάνω την εγχείρηση).

Τελικά με εξετάζει η γιατρός μου και μου λέει ότι όντως εκεί που πονάω είναι σκωληκοειδίτιδα αλλά θα πρέπει να με δεί ένας χειρουργός. Και με στέλνει σε έναν χειρουργό του ίδιου νοσοκομείου να με εξετάσει.

Με εξετάζει και αυτός και μου λέει ότι είναι μάλλον σκωληκοειδίτιδα αλλά επειδή δεν έχω πυρετό μπορεί να μην είναι σοβαρό ώστε να χρειαστεί να κάνουμε χειρουργείο και ότι έπρεπε να μου πάρουν αίμα για να δούν αν τα λευκά μου είναι αυξημένα (σημείωση: ο χειρουργός ήξερε ότι είμαι οροθετικός).

εξέταση

Με έπαιρνε από την δουλειά μου η συνάδελφος να δεί πώς είμαι και να μάθει τι γίνετε και τις έλεγα ότι περιμένουμε τις εξετάσεις για να δούμε αν πρέπει να μπώ χειρουργείο ή όχι.

Περιττό να σας πώ ότι όσο έβλεπα ότι μάλλον είναι σκωληκοειδίτιδα σκεφτόμουν πάλι όλα αυτά που σκεφτόμουν και το προηγούμενο βράδυ και αγχωνόμουν πιο πολύ.

Μέχρι να βγούν οι αιματολογικές εξετάσεις, πήγα να μιλήσω ξανά με την γιατρό μου. Την ρώτησα αν χρειαστεί να κάνω εγχείρηση αν θα την κάνω στο ίδιο νοσοκομείο και μου είπε φυσικά. Μετά την παρακάλεσα αν γίνετε, αν κάνω εγχείρηση να μην μάθει κανείς (γονείς, φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες) από αυτούς που θα έρθουν να με δούν, ότι είμαι οροθετικός και μου είπε αυτό εννοείτε. Θα με προστατέψουν και ότι χρειάζεται να πούν θα το πούν μόνο σε μένα.

Τότε μπορώ να πώ ότι σε ένα μικρό βαθμό το άγχος μου ηρέμησε, αλλά δεν εξαφανίστηκε.

Όταν πέρασαν οι δύο ώρες που έπρεπε να περιμένω για να βγούν οι εξετάσεις, με κάλεσε η γιατρός μου και μου είπε ότι τα λευκά μου δεν είναι αυξημένα και ότι δεν χρειάζεται ΑΚΟΜΑ να κάνω εγχείρηση. Φυσικά πήγα και τις εξετάσεις στον χειρουργό για να τις δεί και αυτός και μου είπε το ίδιο πράγμα. Μου είπε όμως ότι αν ανεβάσω πυρετό ή συνεχίσει να με πονάει η κοιλιά μου να πάω πάλι πίσω για να μπώ χειρουργείο. Οπότε μπορεί εκείνη την στιγμή να ηρέμησα πλήρως αλλά ο φόβος ακόμα υπήρχε.

Τελικά η κοιλιά μου με άφησε από μόνη της την Κυριακή.

Θα μου πείτε, «Σιγά δεν έπαθες και τίποτα. Αφού όλα πήγαν μια χαρά.». Φυσικά και όλα πήγα ευτυχώς μια χαρά. Δεν φοβάμαι να μπώ να βγάλω την σκωληκοειδίτιδά μου. Φοβάμαι μην αποκαλυφθεί έστω και καταλάθος το μυστικό μου στου συγγενείς, φίλους ή στην δουλειά μου.

Το να καλύπτεις για 3 και χρόνια κάτι τέτοιο θέλει πολύ προσπάθεια, τύψεις, κουράγιο, δύναμη.

Έχω σκεφτεί ότι μερικές φορές θα μου ήταν πάρα μα πάρα πολύ χρήσιμο να ήξεραν οι γονείς μου τι έχω ώστε να με βοηθούσαν μερικές φορές σε ότι έχει σχέση με το νοσοκομείο μου, όπως το να πάνε να μου πάρουν τα φάρμακα αντί για μένα ώστε να μην αργώ μία μέρα κάθε μήνα στην δουλειά και να βρίσκω δικαιολογίες του τύπου «Δεν άκουσα το ξυπνητήρι και με πείρε ο ύπνος» ή «Μου έκλεισαν το αμάξι και περίμενα να έρθει να πάρει ο άλλος το δικό του για να μπορέσω να έρθω» και διάφορα τέτοια.

Ευτυχώς, αυτή την φορά όλα πήγαν μία χαρά. Αλλά τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν συχνά με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι να λέω συνέχεια ψέματα στην οικογένειά μου και στην δουλειά μου.

Και όλα αυτά για έναν και μόνο λόγο. Γιατί το HIV είναι μία αρρώστια που κολάει από άνθρωπο σε άνθρωπο και δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση και όλοι φοβούνται όχι μόνο να σε ακουμπήσουν ή να βρεθούν στον ίδιο απλά χώρο μαζί σου και να αναπνέουν τον αέρα που αναπνέουν μήπως και κωλύσουν, αλλά φοβούνται και να σε κοιτάξουν ξέροντας ότι είσαι οροθετικός. Με αποτέλεσμα φίλοι και συγγενείς να σε εγκαταλείπουν, από την δουλειά να σε διώχνουν και διάφορα άλλα ψυχοφθόρα και άσχημα πράγματα.

φόβος

Μακάρι να μην φοβόμασταν όλα αυτά τα πράγματα που μέσα μας, μας καταστρέφουν.

Για το μεγαλύτερο ποσοστό από εμάς τους οροθετικούς, αυτός είναι ο μεγάλος μας φόβος και το μεγάλο μας άγχος, και όχι ο θάνατος.

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , , . 48 Comments »

Παρενέργειες φαρμάκων ή άλλος λόγος?

abs

Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβαίνει.

Έχει φουσκώσει λίγο η κοιλιά μου και δεν ξέρω για ποιον λόγο.

Προσέχω την διατροφή μου, δεν καπνίζω, δεν πίνω και ψιλοαθλούμε.

Είμαι στα κιλά μου (κανονικός προς αδύνατος πάντα).

Αλλά η κοιλιά έχει φουσκώσει λίγο (σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα) και την αισθάνομαι πρησμένη όχι απλά φουσκωμένη.

Επειδή έχω ανησυχήσει λίγο με αυτό το θέμα, προχτές που πήγα να κάνω τις τριμηνιαίες εξετάσεις μου, ρώτησα την γιατρό μου.

run1

Μου είπε ότι δεν είναι τίποτα, μου είπε να σταματήσω τα λαχανικά (που είναι η βασική μου τροφή λόγω του ότι προσπαθώ να έχω μία υγιεινή διατροφή) και να προσπαθήσω να μην αγχώνομαι, φυσικά και τα φάρμακα βοηθούν στο να υπάρξει αυτό το σύμπτωμα.

Έχω σταματήσει από χτές να τρώω λαχανικά και δεν αισθάνομαι αυτό το «πρήξιμο» στην κοιλιά μου (όχι ότι έχει πέσει η κοιλιά μου, απλά δεν αισθάνομαι πρήξιμο).

Ελπίζω να φταίει η διατροφή και σιγά σιγά να πέσει και το φούσκωμα.

Την άλλη εβδομάδα θα έχω και τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις και έτσι θα ξέρω σε τι κατάσταση είναι και το ανοσοποιητικό μου σύστημα. Μακάρι να έχει ανέβει και άλλο.

Σημείωση: δεν σας ξέχασα ούτε θα σταματήσω να γράφω άρθρα. Απλά όπως έχω πει πολλές φορές θέλω να γράφω μόνο ότι έχει σχέση με το HIV και όχι άσχετα, οπότε όταν έχω κάτι ενδιαφέρον να ξέρετε ότι θα το γράψω.

 

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , . 14 Comments »

Οροσυζήτηση Νο2 – ‘H’ope ‘I’s ‘V’ital (μέρος δεύτερο)

hope 

-Λοιπόν είχαμε μείνει στην επιστροφή της μητέρας σου από το Παρίσι.

Είχαμε καθήσει με την μάνα μου στο μπαλκόνι και μου έλεγε εντυπώσεις από Παρίσι ενώ εγω συνεχώς αναρωτιόμουν πως κόλλησα και από ποιον. Μου πήγαινε το μυαλό στον Javier αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε.

 

Τι δεν σου κόλλαγε?

Σκεφτόμουν ότι αποκλείετε να με είχε κολλήσει αυτός, γιατί είχαμε χρησιμοποιήσει προφυλακτικό.

 

Κάποια στιγμή η μάνα μου μου λέει. Βρε Τάσο στο τσεπάκι της βαλίτσας βρήκα αυτό το μικρό χαρτάκι.                                                                                                                                            

Το ανοίγω και ήταν το msn του Javier.

Εκείνο το πρωί όταν ήταν να φύγω, με πήγε ο Javier στο δωμάτιό μου να με αποχαιρετήσει και καθώς έκανα ντους το έβαλε στην βαλίτσα σε ένα τσεπάκι που δεν χρησιμοποιούσα.

Η μάνα μου χρησιμοποίησε την ίδια βαλίτσα όταν πήγε στο Παρίσι και το βρήκε.                                                                 

 

-Τον βρήκες στο msn?

Όχι.

Λοιπόν μετά σου έστειλα το μήνυμα ότι έχω και εγώ hiv και έμεινες κάγκελο.             

 

-Ναι το θυμάμαι, και δεν σε πίστευα.

Το βράδυ ήρθα Αθήνα και πήγαμε για φαγητό. Κάτι που δεν ξέρεις είναι ότι ήμουν αποφασισμένος εκείνο το βράδυ να αυτοκτονήσω. Κάπως με ηρέμησες με την κουβέντα μας, χωρίς να ξέρεις τι ήθελα να κάνω. Όταν επέστρεφα στην εθνική οδό, κόλλησε το πόδι μου στο γκάζι, η ταχύτητα ανέβαινε, έφτασα τα 180km/h. Έψαχνα μια νταλίκα να καρφωθώ. Με ξύπνησε στα 190km η τροχαία. Σταματάω. 150 ευρώ πρόστιμο μου έριξαν. Ουφ σκέφτηκα, τι πάω να κάνω? Και πήγα σπίτι για ύπνο.

 

Μετά από 3 ημέρες πέτυχα τον Javier στο msn.

Του το είπα και έμεινε αμίλητος. «Εγώ σε κόλλησα» μου είπε. Πως? τον ρωτάω. Όταν ήμουν εγώ ενεργητικός θέλησα αλλαγή στάσης και καθώς τραβήχτηκα μου βγήκε το προφυλακτικό και μπήκα πάλι χωρίς προφυλακτικό.

 

Όταν επέστρεψε στο δωμάτιό του, το βρήκε μέσα στα σεντόνια χωρίς το σπέρμα μου. Αυτό το βρήκε αλλού, μέσα του. Έλπιζε να μην είχα κολλήσει. Αλλά το κακό είχε γίνει.

 

-Μάλιστα. Οπότε μολύνθηκες ενώ είχες ενεργητικό ρόλο.

Ακριβώς. Ως γνωστό ο ενεργητικός κολλάει από την κορυφή του πέους εκεί που καταλήγει η ουρήθρα.

 

Τα συμπτώματα συνέχιζαν με τάση επιδείνωσης.

Ένα καινούργιο σύμπτωμα ήρθε.

Ένοιωθα το κεφάλι μου τόσο κρύο, λες και μου το άνοιξαν και μου έβαλαν ένα κομμάτι πάγο μέσα.

 

Μετά από πέντε ημέρες, ενώ δούλευα μπροστά στο pc μου, ξαφνικά λούστηκα στον ιδρώτα, έχασα το χρώμα μου, έφυγαν οι οθόνες από μπροστά μου και όλα ερχόντουσαν γύρω γύρω, έχασα τις αισθήσεις μου και ξύπνησα με ορούς στο νοσοκομείο.

 

Μια γιατρός μου είπε ότι δεν βρίσκουν τι έχω. Στην δουλειά μου είπαν ότι είχα γαστρεντερίτιδα. Μου είπε ότι θα μου κάνουνε και τεστ ανίχνευσης ιών. Μόλις έφυγε την κοπάνησα από το παράθυρο.

 

-Sorry που το λέω αλλά είναι λές και βλέπω κωμωδία αυτό με το παράθυρο (χαχαχα).

Ναι το ξέρω αλλά είναι αλήθεια. Φοβήθηκα μην το μάθουν και το πούνε στην δουλειά μου. Και μην ξεχνάς ότι το νοσοκομείο είναι στην επαρχία και αν το μάθαινε ένας που να με ήξερε θα το μάθαιναν όλοι και αυτό δεν έπρεπε να το επιτρέψω να συμβεί. 

 

Ειλικρινά μέρα με την μέρα ένοιωθα ότι ολίσθαινα προς τον θάνατο.

Το πρωί σου έστειλα το μήνυμα με το συμβάν.

 

Παίρνω τηλέφωνο τον γιατρό μου.

Ήθελε να μάθει σε ποιο νοσοκομείο πήγα αλλά δεν του είπα. Φοβόμουν μη μαθευτεί στην περιοχή μου.

 

 

blood test

Μετά από 2 μέρες πήγα πάλι για αιμοληψία. Ο γιατρός μου περνούσε από μπροστά μου με υπεροψία λες και δεν ήμουν εκεί.

 

Με παίρνει μέσα η νοσοκόμα να μου πάρει αίμα.

 

 

Τότε με είδε ο γιατρός μου. Θέλω μια ακτινογραφία θώρακα μου λέει κι έφυγε. Τον φωνάζω και του λέω ότι υπάρχει πρόβλημα. Νοιώθω 1 πάγωμα στο μυαλό μου και μερικές φορές ζαλίζομαι και πέφτω κάτω. Μου λέει ότι ο ιός το κάνει θα σου φύγει με τον καιρό.

 

-Και εσύ τι έκανες γι’ αυτό?

Έφυγα. Όταν ήμουν στην αυλή του νοσοκομείου σε πήρα τηλέφωνο, στα είπα όλα και σου ζήτησα το τηλέφωνο της Μονάδας που πηγαίνεις εσύ. Μου το έδωσες και πήρα τηλέφωνο.

 

Το σήκωσε η γιατρός σου. Της είπα ότι μολύνθηκα και ότι δεν είμαι ευχαριστημένος  στην Μονάδα που παρακολουθούμε τώρα και ότι θέλω να πάω στην δική της Μονάδα, και κλείσαμε ραντεβού για να πάω από εκεί. Ήθελε όμως να το πω πρώτα στο προηγούμενο νοσοκομείο.

 

Τους πήρα τηλέφωνο και μόλις τους λέω ότι αλλάζω Μονάδα δεν απάντησαν. Μετά με ρώτησαν να τους πω το γιατί. Τους λέω δεν είμαι υποχρεωμένος να σας απαντήσω και θέλω να στείλετε τα αποτελέσματα στην νέα μου Μονάδα.

 

-Και μετά τι έγινε?

Πήγα που λες και βλέπω μια καταπληκτική γυναίκα. Με είδε ότι ήμουν σε έξαλλη κατάσταση. Με ηρέμησε. Με ρώτησε γιατί έφυγα και της είπα τον λόγο και μου απαντάει «Δεν υφίσταται θάνατος τώρα πια».

Μου πήρε αίμα, μου ζήτησε να ηρεμήσω κι έφυγα.

 

-Μόνο αυτά έγιναν?

Όχι βέβαια. Κλείσαμε ραντεβού σε 6 μέρες να μιλήσουμε.

Πήγα που λες.

Με ρώτησε διάφορα.

Με ρώτησε αν πάω και με γυναίκες.

Όχι της λέω.

Δεν είχες ποτέ την περιέργεια?

Όχι της ξαναλέω.

Μα δεν φαίνεσαι για gay!

Είδες της λέω, όμως είμαι και αρχίσαμε τα γέλια.

Με ρώτησε πως μολύνθηκα και της είπα. Και τότε μου λέει.

Το ευχαριστήθηκες μωρέ?

Ναι, της λέω.

Του έδωσες να καταλάβει?

Ναι, της ξαναλέω.

Ωραία, άσε τα άλλα σε μένα τότε.

 

Με εξέτασε μετά παντού.

Μου είπε, έχω τα αποτελέσματα από το αίμα που σου πήραν στην προηγούμενη Μονάδα πρίν από 10 ημέρες. Τα CD4 σου είναι 800, με τόσα cd4 δεν δίνουμε φάρμακα. Φάρμακα θα πάρεις μόνο όταν πέσεις κάτω από 350.

 

Μου φάνηκε πολύ παράξενο με τέτοια οξεία λοίμωξη και να έχω τόσα πολλά CD4.

 

Επιτέλους βρήκα σωστό γιατρό πάνω απ’ όλα, που είναι άνθρωπος με άλφα κεφάλαιο και άρχισα να νοιώθω ασφάλεια.

 

Άσε δε που μου έδωσε το κινητό της. Πρωτοφανές για τα δικά μου δεδομένα. Έφυγα κλαίγοντας από την χαρά μου.

 

 -Το θυμάμαι που μου το είπες αυτό.

Μετά αφού ηρέμησα, ξύπνησε το θηρίο.

Τότε ήταν που λύγισα και έκλαιγα. Ποτέ στην ζωή μου δεν θα ξεχάσω αυτό το βράδυ. Έλειωσα στο κλάμα. Όμως τώρα νοιώθω περήφανος για εκείνο το βράδυ. Ανακάλυψα το πόσο αδύναμος είμαι. Απόλαυσα αυτές τις αδυναμίες μου. Το χάρηκα. Ειλικρινά καμαρώνω. Μου έδειξαν ότι είμαι ένα αδύναμο πλάσμα. Αυτές οι αδυναμίες μου έγιναν οι στάχτες μου για να αναγεννηθώ, και αναγεννήθηκα ποιο δυνατός και ποιο άνθρωπος. Λατρεύω την ζωή, τον έρωτα, την αγάπη. Είναι υπέροχο να κάμπτεις τον εγωισμό σου και να νοιώθεις έτσι. Μόνο που έγινα ποιο ευσυγκίνητος.

 

-Ωχ, αυτό μας έλειπε τώρα :p , πλάκα κάνω.

Αϊ ρε.

Που λές, όταν πλέον συνήλθα, κατηγόρησα τον εαυτό μου. Μου έλειψε κάτι πολύ ανθρώπινο. Μια ζεστή αγκαλίτσα να κουρνιάσω και να κλάψω. Όμως ήμουν μόνος.

 

Πήρα το αυτοκίνητο πήγα κάπου και κάθισα μόνος. Έβαλα πάλι το τραγούδι της Χαρούλας (Πρώτη φορά συγνώμη) και έκλαψα με όση δύναμη μου είχε απομείνει. Μετά από 2 ώρες βγάζω το cd το πετάω και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξανακλάψω ΠΟΤΕ ξανά γι αυτό το θέμα.

 

hope 

Γύρισα σπίτι και κοιμήθηκα.

 

Ξύπνησα πολύ πρωί και είδα την ανατολή. Η πιο όμορφη ανατολή στην ζωή μου. Ένοιωσα δυνατός και ζωντανός. Τότε είναι που είπα «Για να γευτείς την γλυκιά μέθη της νίκης πρέπει πρώτα να γευτείς την πίκρα της ήττας»

 

Εκείνη την μέρα πήγα για καφέ σε ένα καφέ που ήταν δίπλα στην θάλασσα. Ξαφνικά έχασα τις αισθήσεις μου και όταν συνήλθα ξύπνησα μόνος μέσα στο ασθενοφόρο που πήγαινε το Νοσοκομείο.

Γιατί βρίσκομαι εδώ? απόρησα.

 

Σε μια διασταύρωση που λες, ανοίγω την πόρτα και την κοπανάω τρέχοντας.

 

-Έλεος ρε Τάσο, ούτε ο Βέγγος δεν τα έκανε αυτά. Χαχαχαχαχα.

Χαχαχαχα, ποιος Βέγγος? Ο Βέγγος δεν είναι τίποτα μπροστά σε μένα.

 

Λίγο αργότερα, ενώ πήγαινα να πάρω τηλέφωνο την γιατρίνα μου, με πήρε σε έξαλλη κατάσταση αυτή. Άκου τι  είχα να τραβήξω ακόμα.

 

Στην πρώην Μονάδα που πήγαινα, μπέρδεψαν τις εξετάσεις μου, και έστειλαν στην γιατρό μου ότι είχα 800 cd4, ενώ οι εξετάσεις βγήκαν ότι είχα 221 cd4.

 

Τους πήρε τηλέφωνο και έβγαλε άκρη στο μπέρδεμα. Ήμασταν 2 άτομα με το ίδιο όνομα και επίθετο, αλλά με διαφορά στην ηλικία. Τελικά, η πρώτη εξέταση στην πρώτη Μονάδα έδειξε ότι είχα 370 cd4, η δεύτερη 300 cd4 και η δικιά της 221 cd4. Οπότε καταλαβαίνεις ότι ήμουν στα όρια των λοιμώξεων.

 

Ήδη είχε πρηστεί η σπλήνα μου.

Μου λέει πρέπει να αρχίσουμε άμεσα θεραπεία. Μου έστειλε χάπια με κούριερ στο σπίτι.

 

Με το πρώτο που πήρα χάθηκε ο πυρετός.

Μέχρι το πέμπτο χάθηκαν όλα τα συμπτώματα.

Μέχρι το δέκατο είχε συρρικνωθεί πάλι η σπλήνα μου.

Επανήλθε και η στύση μου. Χαχαχαχα.

 

-Τώρα αυτό γιατί μας το λές? Πρέπει να το ξέρουμε?

Ναι γιατί να μην ξέρεις όλα τα συμπτώματα που είχα?

 

-Καλά, καλά συνέχισε.

Το φάρμακο τελικά έκανε θαύματα.

 

-Πως νοιώθεις τώρα?

Μια λέξη θα σου πω. Ονειρεύομαι πάλι, άρα είμαι ζωντανός. Πλάθω πάλι το μέλλον μου, ενώ πριν έλεγα «Άντε να βγάλω άλλη μια μέρα.»

 

-Για την νέα γιατρό σου πως νοιώθεις τώρα?

Ήμουν μέσα στον τάφο και αυτή με τράβηξε έξω. Ονειρεύομαι χάρη σε αυτήν. Μου έδειξε πάλι τον ορίζοντα. Θέλεις να μάθεις τι νοιώθω γι’ αυτήν την γυναίκα? Φυσικά την ΛΑΤΡΕΥΩ. Δεν υπάρχει άλλη λέξη. Οι άνθρωποι που αγαπώ με χαίρονται χάρη σε αυτήν και υπάρχω χάρη σε αυτήν.

 

-Πως βλέπεις το μέλλον σου τώρα?

Κοίτα, έχω επανέλθει πλήρως στην ζωή μου και στα καθήκοντά μου. Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι πρέπει να παίρνω 1 χάπι κάθε μέρα. Από την άλλη όμως λέω «και τι έγινε? άλλοι παίρνουν χούφτες από φάρμακα και κινδυνεύουν περισσότερο».

 

Το κυριότερο όμως είναι ότι θα κάνω τα πάντα ώστε να μη μεταδώσω σε άλλον αυτόν τον δαίμονα. Γι αυτό και δεν πίνω τώρα πια ούτε σφηνάκι. Θέλω τον πλήρη έλεγχο. Επίσης ένα ταξίδι θα με αναζωογονούσε αυτή την στιγμή. Σκέφτομαι Γενάρη να πάω κάπου κεντρική Ευρώπη. Θέλω να δω χιόνια.

 

Τώρα ήρθαν και τα αποτελέσματα των νέων εξετάσεων. 1 μήνας μετά τα χάπια. Επιτέλους είμαι υγιέστατος. Τώρα θέλω και να πνίξω την γιατρίνα μου.

 

-Γιατί ρε?

Γιατί? Όλο με πειράζει. Με φωνάζει το γελαστό παιδί και όχι με το όνομά μου.

 

-Παιδί εσύ? Λίγο τεράστιο για παιδί δεν είσαι?😛

Με πήρε τηλέφωνο μια μέρα και πρώτα μου λέει «Πως τα καταφέρνω και μιλάω όλο με σένα?»

 

Πήγα για αιμοληψία και όταν πήγα για ζύγισμα φώναζε: σιγά θα μου σπάσεις την ζυγαριάααααααα.

 

γκρρρρρρρρ.

 

-Χαχαχαχαχα. Είστε και οι δύο τρελοί. 

Ξέρει ότι την αγαπάω και το εκμεταλλεύεται. Χα χα χα.

 

Πάντως τα κατάφερε, σχεδιάζω πολλά πράγματα για το μέλλον χωρίς καν να σκέφτομαι ότι έχω HIV, και όλα χάρη σε αυτήν.

 

-Τι είναι το Hope is Vital?

Να σου πω γιατί ήθελα να ονομάσεις «Hope Is Vital» αυτήν την συνέντευξη.  Σημαίνει η ελπίδα είναι ζωτική. Όχι όμως μόνο αυτό. Τα αρχικά αυτών των λέξεων είναι τα γράμματα του ΗΙV (H)ope (I)s (V)ital. Επίσης όλα αυτά που είπα ήταν μια δήλωση ψυχής που τελικά την έκανα δημόσια.

 

Φιλαράκο lifewithiv σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία στο blog σου.

Όσο για τον κύριο Javier, μα φυσικά και δεν έχω κρατήσει κακία, φταίγαμε και οι 2 εξάλλου. Έχουμε κρατήσει επαφές.