Μόνος ή πόνος…

Έχετε ή είχατε ποτέ σχέση με κάποιον που είχε κάποια «αρρώστια»?

Έχετε σκεφτεί ποτέ αν αυτός που είναι «άρρωστος», δεν σας θέλει ποια ή σας μιλάει άσχημα και απότομα και γιατί το κάνει αυτό?

Ένας «άρρωστος» άνθρωπος σκέφτεται και νοιάζεται ποιο πολύ για αυτόν που έχει δίπλα του παρά για την ίδια του την αρρώστια.

Φοβάται για τον άλλον, να μην τον κουράσει με την αρρώστιά του, να μην τον στεναχωρήσει, να μην τον τυραννάει άλλο πια.

Και έτσι έχει σαν «λύση» να τον κάνει στην άκρη όσο μπορεί και να το παλέψει μόνος του όλο αυτό που περνάει ή που θα περάσει. Για να τον προστατέψει.

Παρακάτω αποκαλύπτω μέρος από το τέλος μίας ταινίας, όποιος δεν το έχει δεί και θέλει να το δεί, να μην διαβάσει παρακάτω και του το χαλάσω:

Έχετε δεί την ταινία «Γλυκός Νοέμβρης» με την Sarliz Theron και τον Keanu Reeves?

Όπου αυτή στις αρχές κάθε μήνα βρίσκει άλλον γκόμενο (τον ονομάζει σαν τον μήνα που τον γνώρισε) και πριν τελειώσει ο μήνας τον διώχνει?

Αυτή είναι άρρωστη και ξέρει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει, οπότε ζει την ζωή της χωρίς δεσμεύσεις, όχι για αυτήν αλλά για να μην πληγώσει αυτούς που την αγαπάνε όταν αρχίσει να αρρωσταίνει άσχημα.

Έτσι αποφασίζει να μην επιτρέψει κανέναν δίπλα της για πάνω από έναν μήνα, και έτσι μένει πάντα μόνη.

Σήμερα είδα μία άλλη ταινία, υπέροχη ταινία, που τώρα βγαίνει στους Ελληνικούς Κινηματογράφους, την «Love and other drugs», με την Anne Hathaway και τον Jake Gyllenhaal (βλέπεις και τον Jake πολλές φορές γυμνό 😉 ).

Αυτή την ταινία πρέπει να την δείτε.

Σε κάποια στιγμή στο έργο, αυτή λέει κάτι πολύ σωστό:

Απλά, είμαι πολύ ευτυχισμένη αυτή τη στιγμή.
Είσαι τόσο γοητευτικός έτσι πως χτυπάει το φως το πρόσωπό σου.
Έρχεται ένα αεράκι από το παράθυρο…
Αν θα έχω άλλες 10.000 στιγμές σαν αυτή, δεν έχει σημασία.
Έχω αυτήν την υπέροχη στιγμή.
Ναι. Αυτή μόνο. Το τώρα. Αυτή η στιγμή.
Έχω όλα αυτά τα υπέροχα αυτή τη στιγμή.

Ξέρετε τι είναι να φοβάσαι για το μέλλον όταν έχεις ήδη κάτι και δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί αυτό? Ξέρετε πώς είναι να σε θέλει κάποιος και εσύ να φοβάσαι ότι κάποια στιγμή μπορεί να σε αφήσει γιατί μπορεί να έχει κουραστεί να σε προσέχει, να φυλάγετε, να τρομάζει όταν αρρωσταίνεις (ακόμα και με απλή γρίπη), να αγχώνεται για σένα και εσύ να το αισθάνεσαι σαν βάρος στην συνείδησή σου?

Ξέρετε πως είναι να γνωρίζεις κάποιον άνθρωπο και να θές τόσο πολύ να τον αγκαλιάσεις, να τον φιλήσεις, να τον αγαπήσεις, αλλά να φοβάσαι να του πείς ότι έχεις HIV?

Και αν το δεχτεί, ηρεμείς μετά? Όχι, παλεύεις μέσα σου πάντα ότι μπορεί να σε αφήσει ή να κουραστεί και να θέλει κάποιον «υγιή».

Πιο είναι το χειρότερο? Να μην κάνει κάποιος σχέση μαζί σου γιατί έχεις την οποιαδήποτε αρρώστια ή το να σε παρατήσει μετα από καιρό γιατί κουράστηκε από αυτήν σου την αρρώστια?

Εγώ νομίζω ότι το χειρότερο είναι το δεύτερο, οπότε θεωρώ ότι προσωπικά προτιμώ να μένω μόνος παρά να με παρατήσει ο άλλος μετά από καιρό για αυτό που έχω.

Δεν θεωρώ ότι όλοι θα σε παρατήσουν, αλλά ο πόνος αν γίνει αυτό για αυτόν τον λόγο, είναι πολύ μεγάλος για να τον αντέξεις.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , , . 11 Σχόλια »

Πρόσωπα

Παντού γύρω μας βλέπουμε πρόσωπα.

Πρόσωπα που άλλα είναι χαρούμενα, άλλα είναι σκεφτικά, άλλα πονούν, άλλα μίζερα.

Όλοι περνάμε τον προσωπικό μας Γολγοθά.

Όλοι μας έχουμε το δικό μας πρόσωπο.

Και ένα τραγούδι απο την εποχή μου που πραγματικά οι στίχοι είναι πάντα επίκαιροι.

Αναρτήθηκε στις Μουσική. Ετικέτες: , , , , . 1 Comment »