Εξέταση 6μήνου και αλλαγή φαρμάκων

Την επόμενη εβδομάδα θα πάω να κάνω την εξέταση του εξαμήνου, να δώ σε τί κατάσταση είμαι. 

 

Την ίδια μέρα θα πάει και ο κολλητός μου, ο αρκούδος μου, να κάνει και αυτός την δική του εξέταση. 

 

Έχει ζητήσει να αλλάξει η γιατρός μας τα φάρμακά του, με ένα καινούριο που είναι πάλι ένα χάπι την ημέρα, αλλά χωρίς παρενέργειες.

 

Θα ζητήσω να αλλάξω και εγώ το δικό μου χάπι με το καινούριο, θέλουμε να παίρνουμε τα ίδια, γιατί μας βοηθά στο να έχουμε κάποιον που να παίρνει το ίδιο, σε περίπτωση που κάποιος απο τους δυό μας χρειάζεται για κάποιον λόγο επιπλέον ποσότητα (βλέπε έκτακτο ταξίδι), να μπορεί ο άλλος να τον καλύψει και να του τα επιστρέψει μετά.

 

Θα ξέρουμε  την επόμενη εβδομάδα που θα μιλήσουμε με την γιατρό μας.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , . 5 Σχόλια »

Ο πολύ καλός μου φίλος…. Part 2

Γυρνά και μου λέει: μην με κοροϊδεύεις τώρα για να ξεχαστώ. Έχω τρελαθεί. Σε παρακαλώ πολύ.

Και του λέω ότι δεν κάνω πλάκα και ότι μιλάω πολύ σοβαρά. Γι αυτό και ξέρω πολλά να σου απαντήσω.

Και άρχισε ξανά τα κλάματα.

Του λέω «πάμε κάπου να μιλήσουμε ήρεμα και να σου εξηγήσω τα πάντα? Αλλά θα μου υποσχεθείς ότι θα σταματήσεις να κλαίς και θα ηρεμήσεις. Θα σου εξηγήσω τα πάντα.»

Φύγαμε και πήγαμε στην θάλασσα και αφού ήταν βράδυ ήμασταν μόνοι.

Φτάσαμε, έσβησα το αμάξι και άρχισα να του εξηγώ τα πάντα γενικά περί HIV ιού και για εμένα. Του έχτισα ένα πλάνο με το τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε (σιγά μην τον άφηνα να τα περάσει όλα μόνος του) και του είπα ότι αυτός θα πρέπει να βάλει και άλλο ένα πλάνο για το τι θα κάνει με την δουλειά του και το πώς θα φύγει από εκεί που έμενε χωρίς να τον πάρουν με το ζόρι για εξετάσεις και του φερθούν άσχημα.

Το πρώτο βήμα για το δικό μου πλάνο, ήταν να πάμε σε νοσοκομείο την επόμενη ημέρα, ώστε να ξεκινήσει να παρακολουθείτε από εκεί και να μπορέσει να συζητήσει με τον γιατρό του για διάφορα θέματα και να τον συμβουλέψουν για πράγματα που εγώ δεν μπορώ να συμβουλέψω.

Την επόμενη ημέρα τον πήγα στο νοσοκομείο που εγώ παρακολουθούμε και του είπα να πάει μόνος του μέσα και να δεί αν θα σε τον δεχτούν (ο λόγος που δεν πήγα μαζί του ήταν γιατί ήξερα ότι το νοσοκομείο είναι πλήρες πλέον και δεν ήθελα να ξέρουν ότι κάποιος τον έστειλε και έχω εγώ κάποιο πρόβλημα μετά).

Έλπιζα να τον δεχτούν γιατί πιστεύω στο Νοσοκομείο που πάω και θα ήταν επίσης μία βοήθεια για μένα ή για αυτόν να πηγαίνουμε στην ίδια μονάδα (να μου παίρνει ή να του παίρνω τα φάρμακα αν δεν μπορεί ο άλλος).

Τελικά τον δέχτηκαν, του εξήγησαν περί HIV και επίσης τον συμβούλεψαν τι να κάνει με την δουλειά του.

Όταν γύρισε στο αμάξι ήταν χαρούμενος και ξαλαφρωμένος από ένα βάρος.

Επίσης αισθάνθηκα ακόμα πιο ασφαλείς με την μονάδα μου, που ένας άνθρωπος ζήτησε την βοήθειά τους και του την έδωσαν απλόχερα και χωρίς γραφειοκρατίες, μπελάδες, ειρωνείες, φόβο.

Ο φίλος μου μου είπε πολλές φορές ευχαριστώ και ότι του έσωσα την ζωή, γιατί αν ήταν μόνος του το βράδυ που έμαθε τις απαντήσεις θα είχε αυτοκτονήσει.

Το δεύτερο βήμα όσων αφορά το HIV του, ήταν να αρχίσει να ετοιμάζει τα χαρτιά του όσων αφορά την ασφάλισή του στην Ελλάδα ώστε να είναι καλυμμένος και με το Νοσοκομείο.

Την επόμενη ημέρα κανονικά έπρεπε να φύγει για την δουλειά του, αλλά φυσικά δεν πήγε, διότι με το που θα πάταγε το πόδι του σε εκείνη την χώρα, θα τον συλλαμβάνανε και θα τον τρέχανε για εξετάσεις (για να ανανεώσει την βίζα του) και θα τον κράταγαν μέσα στο νοσοκομείο μέχρι να βγούν τα αποτελέσματα και τότε θα τον έστελναν αμέσως πίσω στην Ελλάδα στιγματισμένο για χωρίς τα υπάρχοντά του.

Τρέχαμε για μέρες να ετοιμάσουμε τα πάντα και επίσης «αναγκάστηκε» να πεί την αλήθεια στους φίλους και συναδέλφους του που μένουν σε εκείνη την χώρα. Τον δέχτηκαν, τον «αγκάλιασαν» και του υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν τα πάντα για να του στείλουν τα πράγματά του στην Ελλάδα.

Επίσης, για να μην χαλαρώσει πάρα πολύ και αδιαφορήσει για τον ιό (θεωρώ σωστό να περάσει ο οροθετικός το σοκ σε κάποιον βαθμό, αλλιώς θα ξεφύγει και θα του έρθουν όλα δυσκολότερα στο μέλλον), του είπα ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον ιό ο ίδιος και με ένα βάθος. Το ότι είχε εμένα να τον βοηθήσω δεν πρέπει να τον κάνει αυτό να μην σκέφτεται την σοβαρότητα του ότι έχει έναν ιό μέσα του.

Καλός ή κακός, θεωρώ ότι είναι ευχή και κατάρα του να έχεις κάποιον δίπλα σου που να ξέρει για τον HIV όταν το πρωτομαθαίνεις, και δεν σκέφτεσαι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσεις από μόνος σου. Το να στα δίνει κάποιος έτοιμα μασημένη τροφή, μπορεί να σε καταστρέψει. Το να μην περάσεις τον πόνο και τον φόβο, σε κάνει πιο επιρρεπή στα λάθος βήματα αντιμετώπισης, παρά καλό.

Φυσικά είμαι εκεί για αυτόν, αλλά αυτός θα πρέπει να σκέφτεται τι θα κάνει και μετά θα τον βοηθάω εγώ.

Εγώ τα πέρασα όλα μόνος μου και χαίρομαι για αυτό. Φυσικά μία ενημέρωση την είχα, αλλά την αντιμετώπιση και την στεναχώρια, τα πέρασα μόνος μου.

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , . 8 Σχόλια »

Πόση στεναχώρια πρέπει να περάσει ένας άνθρωπος στην ζωή του?

Χτές μου είπε ένας φίλος μου που αγαπώ, σέβομαι και εκτιμώ ότι χθές έμαθε ότι είναι και αυτός φορέας.

 

Ξέρει ότι είμαι φορέας και όταν τον γνώρισα μου είπε ότι είχε παλιά σχέση με οροθετικό, ήξερε πολλά για το HIV και μου συμπαραστεκόταν. Είναι ένας από τους καλύτερούς μου φίλους, με προσέχει, ανησυχεί για μένα και ενδιαφέρετε.

 

Όταν μου το είπε χθές, νόμιζα ότι με κορόιδευε. Τελικά ήταν αλήθεια.

 

Θέλησε χθες να βγούμε να πάμε για φαγητό για να μιλήσουμε, να χαλαρώσει, να ηρεμίσει.

 

Ήταν αγχωμένος, κάπως στενοχωρημένος, λίγο σοκαρισμένος και ήταν κάτι που ειλικρινά πίστευα ότι αν κόλλαγε ποτέ του HIV θα το έπαιρνε πολύ πιο χαλαρά, διότι ξέρει πολλά για αυτό, είχε σχέση με οροθετικό, ήξερε εμένα, μου συμπαραστεκόταν και μου έλεγε να μην φοβάμαι και γενικά ήταν ήρεμος σε αυτό το θέμα, αλλά τελικά το HIV είναι τόσο ψυχοφθόρο που λυγίζει ακόμα και άτομα που ξέρουν για αυτό πολλά από πρίν, πόσο μάλλον ένα άτομο που δεν είχε καμία ιδέα για το HIV και ξαφνικά μαθαίνει ότι έχει κολλήσει.

 

Το έχω ξαναπεί σε άλλο μου άρθρο ότι το HIV είναι καθαρά μια ψυχολογική αρρώστια. Αυτό είναι που σε σκοτώνει σαν άνθρωπο. Όσα και να ξέρεις για το HIV, αν μάθεις ότι έχεις, τότε σε καταστρέφει ψυχολογικά.

 

Το βλέπω στον φίλο μου. Είμαι σίγουρος ότι θα χαλαρώσει με τον καιρό, αλλά είναι κρίμα να βλέπεις τους ανθρώπους να πέφτουν ψυχολογικά για την ζωή τους.

 

Μερικές φορές φαντάζομαι πόσες θανατηφόρες αρρώστιες υπάρχουν και πόσοι άνθρωποι τις έχουν και φοβάμαι.

 

Φοβάμαι ότι η ζωή είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα, που μέχρι να μας συμβεί κάτι τρομερό, όλοι την θεωρούμε σαν κάτι δεδομένο, σαν κάτι εύκολο, σαν κάτι όμορφο.

 

Έτσι μαθαίνουμε να ζούμε από μικρά παιδιά, αθώα, ήρεμα, μέχρι την ημέρα που για κάποιον λόγο είτε φταίμε είτε όχι, κάτι άσχημο συμβαίνει με την υγεία μας, και αρχίζουμε να ζούμε μία καινούργια ζωή, με περισσότερα προβλήματα, με περισσότερη στεναχώρια, με λύπη, με απαισιοδοξία, με φόβο για το αύριο και πότε θα τελειώσει αυτό.

 

Πράγματα που όταν δεν έχεις κάτι, δεν τα σκέφτεσαι τόσο έντονα.

 

Πόση στεναχώρια πρέπει να περάσει ένας άνθρωπος στην ζωή του?

 

Γιατί να μην ζει πιο όμορφα?

 

Γιατί να υπάρχουν τα νοσοκομεία και όλες αυτές οι αρρώστιες?

 

Αυτό είναι η ζωή?

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , . 25 Σχόλια »