Μια υπέροχη γνωριμία. Μέρος 2ο

Τελικά καταφέραμε να βρούμε χρόνο και να συναντηθούμε και να δώσουμε ένα τέλος ή μιαν αρχή σε αυτήν την σχέση. Είχαμε συνεννοηθεί ότι θα κοιμόταν στο σπίτι μου γιατί θα ήταν αργά για να φύγει μετά ώστε να ξεκουραστεί λιγάκι πρίν πάει πάλι στην δουλειά.

 

Ήρθε στο σπίτι μου πολύ αργά, στις 3 η ώρα το βράδυ διότι εργαζόταν μέχρι τότε.

 

Εγώ είχα καθαρίσει όλο το σπίτι, το είχα αρωματίσει, είχα ανάψει κεράκια και όλα αυτά τα γλυκά και ερωτικά. 🙂

 

Το άγχος στην κορυφή. Φοβόμουν  και χαιρόμουν ταυτόχρονα.

 

Τελικά έφθασε, κατέβηκα να του ανοίξω και όταν τον αντίκρισα τρελάθηκα. Ήταν τοοοοοοοόσοοοοοο γλύκας και σέξυ και όλα τα καλά του κόσμου.

 

Σκάσαμε χαμόγελο, χαιρετηθήκαμε, φιληθήκαμε στο μάγουλο και μπήκαμε στο σπίτι.

 

Του άρεσε το περιβάλλον, είχε φέρει και γλυκά (πολύ γλυκιά κίνηση αυτή). Το χαμόγελο δεν έσβηνε απο τα  χείλι μας. Ήθελα να τον βάλω κάτω και να τον @#@$%#%%@.

 

Ταυτόχρονα στεναχωρήθηκα πολύ γιατί έπρεπε να του το πώ άμεσα πριν μου κάνω πολύ κακό γιατί άρχισα να τον ερωτεύομαι τρελά.

 

Καθόμουν λίγο πιο απόμακρά του για αρχίσαμε να μιλάμε. Μου είπε ότι του αρέσω τρελά και εγω το ιδιο. Μου ζήτησε να τον πλησιάσω και έκατσα επάνω στα πόδια του. Με άρπαξε και άρχισε να με φιλά πάρα πολύ παθιασμένα και είχαμε #$%#@. Σταμάτησα και του κράταγα το κεφάλι και τον κοίταγα στα μάτια και του είπα ότι τον γουστάρω τρελά και ότι εγώ θέλω να το πάμε προς σχέση και τον ρώτησα αν και αυτός αισθάνεται έτσι και μου είπα ναι πολύ.

 

Έπρεπε να του το πώ όμως πρίν συνεχίσουμε δεν άντεχα άλλο, και απομακρύνθηκα και σοβάρεψα και με ρώτησε γιατί απομακρύνθηκα. Του είπα ότι πρίν συνεχίσουμε έχω κάτι να του πώ, και του τα είπα όλα. Περίμενα την αντίδρασή του γεμάτος στεναχώρια και φόβο.

 

Μου απάντησε «Ε καί?». Τον ρώτησα δεν σε ενοχλεί/τρομάζει αυτό? Και μου λέει ότι δεν είναι οτι ευχάριστο αλλά φαντάζεται ότι θα τον προστατεύω οπότε δεν τον ενοχλεί τόσο. Μετά μου είπε ότι πρέπει να πάμε τα βήματα σιγά σιγά και κατάλαβα ότι έχει λίγο φρικάρει, και έτσι του έδωσα χώρο.

 

Χάρηκα αλλά και στεναχωρίθηκα γιατί δεν ήμουν σίγουρος κατα πόσο όντως δεν είχε τόσο πρόβλημα.

 

Τον πήρα απο το χέρι, πήγαμε στο κρεβάτι γδυθήκαμε εντελώς και πέσαμε για ύπνο. Εννοείτε ότι είμασταν κ_____νοι όλο το βράδυ και είμασταν σε στάση κουταλάκια, και δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου απο την Κ__λα και τον πόθο.

 

Το πρωί σηκωθήκαμε μέσα στα χαμόγελα και στις κ___λες. Φάγαμε κάτι και έφυγε για το σπίτι του.

 

Συνεχίζετε ….

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , , , . 5 Σχόλια »

Εδώ είμαι :)

Γειά σας φίλοι και φίλες μου

 

Συγνώμη που έχω καιρό να γράψω κάτι… τρέχω με την δουλειά και δεν έχω προλάβει να γράψω κάτι καινούριο.

 

Όλα καλά πάνε, η υγεία μιά χαρα (πέρασε η ίωση που είχα), η δουλειά μιά χαρά (νομίζω αρκετά καλά, όχι αύξηση δυστυχώς, αλλά αναγνώριση των προσπαθειών μου τουλάχιστον), τα γκομενικά ανύπαρκτα όπως πάντα 😛 , η κούραση κούραση και η ξεκούραση ξεκούραση.

 

Να ξέρετε ότι διαβάζω ένα ένα τα σχόλια πριν τα εγκρίνω, απλά τις ώρες που το κάνω δεν προλαβαίνω και να απαντήσω εγώ προσωπικά αλλά το κάνουν πολλοί καλοί φίλοι του blog πού ξέρουν πολλά και βοηθάνε τους πάντες. Συγχωρέστε με για αυτό, προσπαθώ…. 🙂

 

Αυτό που θέλω να πώ και ανακαλύπτω, είναι ότι πολλοίς κόσμος φοβάται για το παραμικρό και πιστεύει ότι έχει κολλήσει HIV… αυτό που έχω να συμβουλέψω ξανά, είναι ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ. Μην τρελαίνεστε με το παραμικρό, αν μπορούσες να κολλήσεις τόσο εύκολα HIV θα ήταν όλος ο πληθυσμός της Γης με HIV.

Αναρτήθηκε στις HIV, My HIV life. Ετικέτες: , , , . 43 Σχόλια »

Φόβος, ρατσισμός, στιγματισμός…

Πριν από 13 χρόνια περίπου, εργαζόμουν σε μία δημόσια υπηρεσία για ένα διάστημα. Ήμουν σε ένα γραφείο με άλλα 3 μόνιμα άτομα.

Τότε το HIV/AIDS το θεωρούσα αρρώστια της Αφρικής και Αμερικής και νόμιζα ότι δεν μας αφορούσε σαν λαός. Ένας λόγος που δεν σκεφτόμουν ότι μπορεί να έχει έρθει και στην Ελλάδα είναι ότι τότε δεν είχα σεξουαλική επαφή και δεν χρειαζόταν να μπώ στην διαδικασία να το σκεφτώ.

Τότε που λέτε, μία μέρα, ήρθε ένα παιδί (γύρω στα 21) στο γραφείο για να μιλήσει με την συνάδελφο που είχε τον φάκελό του και τον είχε καλέσει. Εγώ δεν είχα δουλειά εκείνη την ώρα και τους χάζευα.

Διαπίστωσα ότι αυτή η συνάδελφος συμπεριφερόταν κάπως παράξενα, ήταν κάπως μαζεμένη, κάπως φοβισμένη, κάπως απόμακρη από άλλους που δεχόταν στο γραφείο της.

Σε κάποια στιγμή αυτό το παιδί έφυγε και αυτή μας είπε «Αυτός έχει AIDS», δεν φοβήθηκα αφού δεν ήρθα σε καμία άμεση επαφή μαζί του (όπως και κανένας άλλος στο γραφείο αφού δεν ερχόμαστε σε άμεση επαφή γενικά με κόσμο) απλά αναρωτήθηκα πώς και βρέθηκε στην Ελλάδα ένας οροθετικός, θεώρησα ότι θα πήγε κανένα ταξίδι στην Αμερική ή στην Αφρική και το κόλλησε.

Αυτή η συνάδελφος που λέτε έτρεξε να κλειδώσει την πόρτα, έβγαλε ένα οινόπνευμα και απολύμανε όλο το γραφείο της και τον εαυτό της, και ήρθε φοβισμένη και μας έδωσε σε όλους οινόπνευμα και μας «ανάγκασε» να απολυμάνουμε και εμείς το γραφείο μας και τον εαυτό μας.

Ήξερα ότι κολλάς με σεξουαλική επαφή μόνο και απόρησα γιατί μας βάζει και απολυμαινόμαστε αφού ούτε τον ακουμπήσαμε. Τότε τρόμαξα για λίγο και σκέφτηκα ότι μάλλον κολλάς και με τον αέρα.

Στεναχωρήθηκα για το παιδί (αν και δεν έμοιαζε άρρωστος) και μετα από λίγη ώρα νευρίασα με την συνάδελφο γιατί ήταν υπερβολική στην συμπεριφορά της και απέναντί του αλλά και μετά όταν έφυγε.

Αυτό που θέλω να πώ είναι: Μάθετε πώς κολλάει ο ιός και μην δημιουργείτε άσχημη συμπεριφορά προς τους οροθετικούς. Το χειρότερο σε αυτόν τον ιό είναι ο στιγματισμός και η συμπεριφορά απέναντί μας. Καταλαβαίνω ότι όλοι φοβούνται και θέλουν να προστατέψουν τον εαυτό τους και συμφωνώ και εγώ με τον φόβο σας, αλλά τουλάχιστον μην δείχνετε αυτόν τον «ρατσισμό» λόγο φόβου.

HIV = άγχος, στεναχώρια, φόβος, αγωνία, εσωστρέφεια, μοναξιά.

Έχω αναφέρει πολλές φορές στα άρθρα μου ότι ο HIV μπορεί να μην είναι πλέον τόσο θανατηφόρα ασθένεια, αλλά είναι τρομερά ψυχοφθόρα και θα σας δώσω ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Όπως θα ξέρετε (αν έχετε διαβάσει όλα μου τα άρθρα) κανείς στην οικογένειά μου δεν ξέρει ότι είμαι οροθετικός, το ίδιο ισχύει και με την δουλειά μου και με τους φίλους που είχα πρίν μάθω ότι είμαι οροθετικός.

Σε ότι αφορά την οικογένειά μου, αυτό έχει σαν συνέπεια να αγχώνομαι πολύ με το τι θα γίνει αν χρειαστεί να πάω έκτακτα στο νοσοκομείο (ποίος θα με πάει στο νοσοκομείο, ποιος θα είναι εκεί μαζί μου, ποιος θα με βοηθήσει κτλ), τι θα γίνει αν δεν μπορέσω να πάω να πάρω τα φάρμακα μου για τον επόμενο μήνα, τι θα γίνει αν ταξιδέψω στο εξωτερικό ή ακόμα και στην Ελλάδα και μου συμβεί κάτι?

Σε ότι αφορά τώρα την δουλειά μου: πώς θα δικαιολογηθώ όταν αργώ να πάω στην δουλειά μία φορά τον μήνα επειδή περιμένω να ανοίξει το φαρμακείο του νοσοκομείου ώστε να πάρω τα φάρμακα για τον επόμενο μήνα, τι θα γίνει αν πάθω κάτι στην δουλειά μου (σε ποιο νοσοκομείο θα με πάνε και πώς τους λένε να με πάνε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο που παρακολουθούμαι), πώς θα δικαιολογηθώ όταν χρειάζομαι εγώ να πάω στο νοσοκομείο για κάτι που έχω και πρέπει να με δει η γιατρός μου και πρέπει να λείψω από την δουλειά, πώς θα δικαιολογηθώ όταν θα πρέπει αργήσω γιατί πρέπει ανά 4 μήνες να κάνω εξετάσεις αίματος στο νοσοκομείο μου για να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκομαι, και διάφορα άλλα τέτοια?

Το πρόσφατο παράδειγμα που σας έλεγα είναι το εξής:
Την Πέμπτη που μας πέρασε ήμουν κανονικά στην δουλειά μου. Το μεσημέρι φάγαμε με τους συνάδελφους όπως τρώμε κάθε μεσημέρι μαζί. Μετά το φαγητό με έπιασε ένας δυνατός πόνος χαμηλά στην κοιλιά, στην δεξιά πλευρά και ένιωθα όλη την κοιλιά μου να είναι πρησμένη.
Παραπονέθηκα στην συνάδελφο ότι με πονάει η κοιλιά μου πολύ και ότι αν την Παρασκευή το πρωί ξύπναγα και ακόμα με πόναγε η κοιλιά μου θα πήγαινα στο νοσοκομείο να με δεί ένας γιατρός (αυτό το είχα και σαν δικαιολογία για να πώ την αλήθεια γιατί έπρεπε έτσι και αλλιώς να πάω στο νοσοκομείο μου για να πάρω τα φάρμακα για τον επόμενο μήνα αφού μου είχαν τελειώσει).

Το απόγευμα γύρισα στο σπίτι και η κοιλιά μου ακόμα με πόναγε.

πόνος

Μέχρι να πέσω για ύπνο, ο πόνος δεν είχε ελαττωθεί.

Την άλλη μέρα το πρωί που ξύπνησα, ο πόνος ήταν ακόμα ίδιος. Οπότε και πήγα στο νοσοκομείο μου και για να με εξετάσει η γιατρός μου στην κοιλιά που πόναγα αλλά και για να πάρω και τα χάπια για τον επόμενο μήνα αφού την Παρασκευή μου είχε μείνει μόνο ένα χάπι.

Το προηγούμενο βράδυ όμως άργησε να με πάρει ο ύπνος γιατί είχα μπεί στο internet και έψαξα να βρώ τι μπορεί να είναι αυτός ο πόνος στο συγκεκριμένο σημείο. Αυτό που εύρισκα ήταν ότι μάλλον είχα σκωληκοειδίτιδα.

Ήδη άρχισαν οι σκέψεις και το άγχος. Σκεπτόμουν: αν μου πούν ότι έχω σκωληκοειδίτιδα και ότι πρέπει να μπώ στο χειρουργείο, θα πρέπει να το μάθουν οι γονείς μου και τα αδέρφια μου και θα έρθουν να με δούν. Το άγχος μου ήταν ότι θα με είχαν σε συγκεκριμένη αίθουσα που έχουν τους οροθετικούς και φοβόμουν ότι με κάποιον τρόπο θα το μάθουν ότι είμαι και εγώ οροθετικός και έτσι θα αποκαλυφθώ (το ίδιο φοβόμουν ότι θα γίνει και με τους συνάδελφους που μπορεί να με επισκεφτούν στο νοσοκομείο αν κάνω την εγχείρηση).

Τελικά με εξετάζει η γιατρός μου και μου λέει ότι όντως εκεί που πονάω είναι σκωληκοειδίτιδα αλλά θα πρέπει να με δεί ένας χειρουργός. Και με στέλνει σε έναν χειρουργό του ίδιου νοσοκομείου να με εξετάσει.

Με εξετάζει και αυτός και μου λέει ότι είναι μάλλον σκωληκοειδίτιδα αλλά επειδή δεν έχω πυρετό μπορεί να μην είναι σοβαρό ώστε να χρειαστεί να κάνουμε χειρουργείο και ότι έπρεπε να μου πάρουν αίμα για να δούν αν τα λευκά μου είναι αυξημένα (σημείωση: ο χειρουργός ήξερε ότι είμαι οροθετικός).

εξέταση

Με έπαιρνε από την δουλειά μου η συνάδελφος να δεί πώς είμαι και να μάθει τι γίνετε και τις έλεγα ότι περιμένουμε τις εξετάσεις για να δούμε αν πρέπει να μπώ χειρουργείο ή όχι.

Περιττό να σας πώ ότι όσο έβλεπα ότι μάλλον είναι σκωληκοειδίτιδα σκεφτόμουν πάλι όλα αυτά που σκεφτόμουν και το προηγούμενο βράδυ και αγχωνόμουν πιο πολύ.

Μέχρι να βγούν οι αιματολογικές εξετάσεις, πήγα να μιλήσω ξανά με την γιατρό μου. Την ρώτησα αν χρειαστεί να κάνω εγχείρηση αν θα την κάνω στο ίδιο νοσοκομείο και μου είπε φυσικά. Μετά την παρακάλεσα αν γίνετε, αν κάνω εγχείρηση να μην μάθει κανείς (γονείς, φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες) από αυτούς που θα έρθουν να με δούν, ότι είμαι οροθετικός και μου είπε αυτό εννοείτε. Θα με προστατέψουν και ότι χρειάζεται να πούν θα το πούν μόνο σε μένα.

Τότε μπορώ να πώ ότι σε ένα μικρό βαθμό το άγχος μου ηρέμησε, αλλά δεν εξαφανίστηκε.

Όταν πέρασαν οι δύο ώρες που έπρεπε να περιμένω για να βγούν οι εξετάσεις, με κάλεσε η γιατρός μου και μου είπε ότι τα λευκά μου δεν είναι αυξημένα και ότι δεν χρειάζεται ΑΚΟΜΑ να κάνω εγχείρηση. Φυσικά πήγα και τις εξετάσεις στον χειρουργό για να τις δεί και αυτός και μου είπε το ίδιο πράγμα. Μου είπε όμως ότι αν ανεβάσω πυρετό ή συνεχίσει να με πονάει η κοιλιά μου να πάω πάλι πίσω για να μπώ χειρουργείο. Οπότε μπορεί εκείνη την στιγμή να ηρέμησα πλήρως αλλά ο φόβος ακόμα υπήρχε.

Τελικά η κοιλιά μου με άφησε από μόνη της την Κυριακή.

Θα μου πείτε, «Σιγά δεν έπαθες και τίποτα. Αφού όλα πήγαν μια χαρά.». Φυσικά και όλα πήγα ευτυχώς μια χαρά. Δεν φοβάμαι να μπώ να βγάλω την σκωληκοειδίτιδά μου. Φοβάμαι μην αποκαλυφθεί έστω και καταλάθος το μυστικό μου στου συγγενείς, φίλους ή στην δουλειά μου.

Το να καλύπτεις για 3 και χρόνια κάτι τέτοιο θέλει πολύ προσπάθεια, τύψεις, κουράγιο, δύναμη.

Έχω σκεφτεί ότι μερικές φορές θα μου ήταν πάρα μα πάρα πολύ χρήσιμο να ήξεραν οι γονείς μου τι έχω ώστε να με βοηθούσαν μερικές φορές σε ότι έχει σχέση με το νοσοκομείο μου, όπως το να πάνε να μου πάρουν τα φάρμακα αντί για μένα ώστε να μην αργώ μία μέρα κάθε μήνα στην δουλειά και να βρίσκω δικαιολογίες του τύπου «Δεν άκουσα το ξυπνητήρι και με πείρε ο ύπνος» ή «Μου έκλεισαν το αμάξι και περίμενα να έρθει να πάρει ο άλλος το δικό του για να μπορέσω να έρθω» και διάφορα τέτοια.

Ευτυχώς, αυτή την φορά όλα πήγαν μία χαρά. Αλλά τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν συχνά με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι να λέω συνέχεια ψέματα στην οικογένειά μου και στην δουλειά μου.

Και όλα αυτά για έναν και μόνο λόγο. Γιατί το HIV είναι μία αρρώστια που κολάει από άνθρωπο σε άνθρωπο και δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση και όλοι φοβούνται όχι μόνο να σε ακουμπήσουν ή να βρεθούν στον ίδιο απλά χώρο μαζί σου και να αναπνέουν τον αέρα που αναπνέουν μήπως και κωλύσουν, αλλά φοβούνται και να σε κοιτάξουν ξέροντας ότι είσαι οροθετικός. Με αποτέλεσμα φίλοι και συγγενείς να σε εγκαταλείπουν, από την δουλειά να σε διώχνουν και διάφορα άλλα ψυχοφθόρα και άσχημα πράγματα.

φόβος

Μακάρι να μην φοβόμασταν όλα αυτά τα πράγματα που μέσα μας, μας καταστρέφουν.

Για το μεγαλύτερο ποσοστό από εμάς τους οροθετικούς, αυτός είναι ο μεγάλος μας φόβος και το μεγάλο μας άγχος, και όχι ο θάνατος.

Αναρτήθηκε στις My HIV life. Ετικέτες: , , , , , . 48 Σχόλια »